Οι αριστεροί θα ήθελαν ο πολιτικός Μίκης να είναι αντάξιος με τον συνθέτη. Δυστυχώς αυτά που η αριστερά καλώς θέλει, κακώς δεν γίνονται. (Ισχύει ενίοτε και το αντίστροφο: αυτά που καλώς γίνονται, η αριστερά κακώς δεν τα θέλει – όμως αυτό είναι μια πικρή ιστορία). Ο πολιτικός Μίκης ήταν ο ορισμός του οπορτουνισμού. Από υποστηρικτής του Ανδρέα μέχρι υπουργός του Μητσοτάκη, και από οπαδός της δεξιάς συνωμοσιολογίας, μέχρι Βελουχιώτης του αντιμνημονιακού αγώνα.

Επειδή όμως ουδέν κακό αμιγές καλού και τανάπαλιν, ο οπορτουνισμός έχει τα θετικά του. Άλλωστε τα στερνά τιμούν τα πρώτα. Και μάλλον τα στερνά του Μίκη είναι καλύτερα από τον ρόλο του τελάλη του κοινωνικού και πολιτικού συμβολαίου της μεταπολίτευσης.

Αυτό που σίγουρα μπορείς να πεις για τον Μίκη είναι ότι έπιανε το σφυγμό της εποχής. Σήμερα διδάσκει χάι κλας πολιτική επιστήμη, ίσως για αυτό κάνει τόση παρέα με καθηγητές Πανεπιστημίου. Για να το πούμε λαϊκιστί, ο Μίκης πήρε σώβρακα. Κάνει αυτά που θα έπρεπε να κάνουν άλλοι, καλύπτοντας το κενό που συνειδητά έχουν αφήσει.

Βγήκε ευθαρσώς και ανοικτά υπέρ των πλατειών, από την πρώτη στιγμή. Δήλωσε ότι το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών έμοιαζε με τσίρκο. Ότι η θέση του πολιτικού προσωπικού που διαχειρίστηκε αξιώματα δεν είναι στη Βουλή, αλλά στη φυλακή. Ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν εξαιρείται της ευθύνης. Ότι η Σπίθα δεν θα μπει στη Βουλή, θα είναι έξω και θα κάνει επανάσταση. Ότι “ είναι επιτακτική ανάγκη να φύγουν τώρα”, ενώ η αριστερά υπόσχεται ότι “δεν θα πληρώσουμε την κρίση τους” – κι ας την έχουμε ήδη χιλιοπληρώσει.

Και χθες κατέλαβε την πλατεία Αριστοτέλους ως ένας από τους δέκα εκατομμύρια συνιδιοκτήτες της Ελλάδας. Σύξυλος ο Μπουτάρης.

Την ίδια ώρα η Αλέκα προειδοποιεί ότι αν εγκαταλείψουμε το ευρώ θα είναι καταστροφή, και ο Αλέξης συμπληρώνει ότι αν εγκαταλείψουμε τη Βουλή θα είναι έγκλημα.

Θεωρητικά η αριστερά θα μπορούσε να προκαλέσει πολιτική κρίση με διαδοχικές παραιτήσεις των βουλευτών της αφήνοντας σε χηρεία καμιά εικοσιπενταριά έδρες, προκαλώντας εκλογικές αναμετρήσεις στις βασικότερες περιφέρειες της χώρας, μετατρέποντάς τες σε δημοψήφισμα καταδίκης της κυβέρνησης και του μνημονίου 2, με στόχο την άμεση πτώση της κυβέρνησης και τουλάχιστον την αποτροπή της ψήφισης του μεσοπρόθεσμου. Μετά θα μπορούσε να έρθει στην πλατεία.

Όλα τα παραπάνω, αν είχαμε μια αριστερά προσανατολισμένη στον ειρηνικό – κοινοβουλευτικό δρόμο του συντρόφου Ενρίκο.

Δεν τολμώ να σκεφτώ τι θα μπορούσε να κάνει η σωστή αριστερά του μαρξισμού – λενινισμού και του προλεταριακού διεθνισμού, ή αυτή του μπολσεβικισμού, της Ίσκρα και της ανελέητης πολεμικής στους ναρόντνικους.

Είναι σήμερα εκπληκτικό πόσοι αριστεροί γουστάραμε ξανά τον Μίκη, παρά τις αμαρτίες που τις έχουμε καταγράψει σε τόμους ατελείωτους. Καταπίνουμε και τον Δημητροκάλη και την Κόσκο και τους Τουρκοφάγους. Κι επειδή οφείλουμε να καταπιούμε και τα δικά μας χάλια, ξεθυμαίνουμε λέγοντας “ναι, αλλά θυμάσαι τότε που μας είπε γενίτσαρους”… Σαν τους ανανεωτικούς που όταν τους την έπεφτε ο Γλέζος για τον Σύριζα, απαντούσαν ότι όταν έδιναν τη μάχη για την πονεμένη νοικοκυρά με τον Λεωνίδα, ο Μανόλης κατέβαινε με το ΠΑΣΟΚ.

Η ιστορική μνήμη είναι καλό πράγμα. Δεν μπορεί όμως να είναι πρόφαση για να κρύβεις το χάλι κάτω από το χαλί. Όταν δηλωμένοι διεθνιστές περιφέρονται με την ελληνική σημαία και σκληροπυρηνικοί της αριστεράς μαγεύονται από τα Προπύλαια, τότε ο καπετάνιος και το πλήρωμα θα πρέπει να προβληματιστούν μήπως δεν είναι στραβός ο γυαλός. Ρε μπας κι αρμενίζει στραβά η αριστερά;

Τα στερνά του Μίκη είναι καλά. Άνθρωπος είναι, στερνά έχει. Το πρόβλημα είναι μην έχουμε τα στερνά πολιτικών χώρων, που θεωρητικά θα ήταν σήμερα μαγαζί γωνία. Θεωρητικά όμως…

Filed under: Πολιτική επικαιρότητα ]]> http://syriza.wordpress.com/2011/06/09/mikis/feed/ 14 syrizitis http://syriza.wordpress.com/2011/06/01/sunday/ http://syriza.wordpress.com/2011/06/01/sunday/#comments Tue, 31 May 2011 23:36:27 +0000 the left and the crisis http://syriza.wordpress.com/?p=778 ]]> Αυτές τις μέρες έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το πιο αριστερό που μπορεί να κάνει κάποιος στη Συνέλευση του Συντάγματος είναι να την περιφρουρήσει από την αριστερά.

Μπορεί ως αριστερά να μην κάναμε τίποτα για τις 25 Μάη, αλλά ρε γαμώτο, άποψη έχουμε, γραμμή έχουμε, πλαίσιο έχουμε, κείμενα έχουμε, πατάτες έχουμε, καρότα έχουμε, ντομάτες έχουμε, της Παναγιάς τα μάτια έχουμε, γιατί να μην πάμε να πολιτικοποιήσουμε τη Συνέλευση;

Η Συνέλευση της πλατείας έχει ενδιαφέρον για δύο λόγους: Πρώτον ότι μιλά κόσμος που δεν είθισται να μιλά σε ξενοδοχεία και αμφιθέατρα και λέει τον πόνο του κι αυτό είναι καλύτερο από το να λέει την αλήθεια του. Δεύτερον γιατί έφερε μια άλλη κουλτούρα: Δεν χειροκροτάμε ούτε γιουχάρουμε. Κουνάμε χεράκια ή κάνουμε ντισλάικ. Ο ομιλητής δεν ουρλιάζει, δεν κάνει ειρωνεία και δεν χρησιμοποιεί τα κλισέ των φοιτητικών συνελεύσεων.

Η Συνέλευση σταματάει να έχει ενδιαφέρον όταν βλέπεις τον αριστερό στα πρόθυρα του εγκεφαλικού με το μάτι να γυαλίζει, να θέλει να πει όλη του την άποψη. Εκεί ξεκινάει ο παραλογισμός. Άλλος θέλει να φτιάξει αντιφασιστική περιφρούρηση που να κυνηγιέται με τους Χρυσαυγίτες στην Ηπείρου, άλλος θέλει τα σωματεία διότι είναι το σχολείο του κομμουνισμού, άλλος θέλει Γενική Απεργία Διαρκείας (χωρίς τις ηγεσίες), άλλος θέλει το «δεν πληρώνω», άλλος θέλει να φέρει τις φοιτητικές παρατάξεις να ρίξουν το σωστό πλαίσιο. Οσονούπω θα έχουμε την τιμή να δούμε επιστήμονες της αριστεράς να ερίζουν επί πολυσέλιδων κειμένων μέσα στο ντουμάνι της τσίκνας απ’ τα λουκάνικα.

Προσωπικά θα ήθελα όλοι αυτοί αντί να πολιτικοποιήσουν την κάτω Συνέλευση, να πολιτικοποιήσουν την πάνω διαδήλωση. Πράγμα δύσκολο διότι ημείς οι αριστεροί είμεθα άνθρωποι ως επί το πλείστον των λόγων και μας εξιτάρει η διαδικασία. Ο συνελευσιασμός είναι σαν την πρέζα, ξέρεις ότι κάνει κακό αλλά δεν την κόβεις με τίποτα.

Η Συνέλευση παλεύει ανάμεσα στην ενδο-αριστερο-αναρχο-πολιτική ζύμωση και σε αυτό που είναι: Ανοικτή στον κόσμο, με δικά της βήματα και ρυθμούς, με δικιά της συνείδηση που δεν βιάζεται, ούτε εισάγεται απ’ έξω. Ο λενινισμός είναι σωστός άμα έχεις λενινιστές. Όχι άμα έχεις σκερβελέδες που νομίζουν ότι είναι λενινιστές.

Κοντολογίς η ελπίδα της Συνέλευσης είναι όσοι ξεκίνησαν αυτήν την ιστορία να περιφρουρήσουν το χαρακτήρα της. Και όσοι από την αριστερά και τον χώρο το καταλαβαίνουν, ας τους υποστηρίξουν. Οι λοιποί ας κάνουν γιουρούσι να πολιτικοποιήσουν τις μάζες.

Η πλατεία ήδη έχει και ταυτότητα και φυσιογνωμία και απόψεις και ιδέες. Μόνο που αυτά προκύψανε από την ανάγκη και όχι από την επιθυμία. Δηλαδή είναι πιο πραγματικό το «εεε οοο», παρά το «χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά». Το πρώτο έχει καμπόσο από πολιτική, το δεύτερο έχει ολίγη από την προλεταριακή νοσταλγία της καπιταλιστικής μανιφακτούρας. Δεν ξέρω αν λιποτακτώ από το μετερίζι του σοσιαλισμού, αλλά σήμερα έχουμε ανάγκη το πρώτο και όχι το δεύτερο.

Το πρόβλημα με την αριστερά είναι ότι έχει μια διαφορά φάσης. Γύρω γύρω κάτι αλλάζει, αλλά η αριστερά εκεί, αμετακίνητη. Δεν είναι κακό που «ποτέ τους δεν λυγίσανε οι κομμουνιστές». Κακό είναι ποτέ να μην μαθαίνουν, ποτέ να μην επηρεάζονται και αμέτι μουχαμέτι να θέλουν μόνο να επηρεάζουν.

Ίσως η αποδόμηση της βεβαιότητας, του ύφους, της αυτάρκειας και της αυτοπεποίθησης της αριστεράς να αποτελεί το πρώτο υπαρκτό πολιτικό αποτέλεσμα των αγανακτισμένων.

ΥΓ. Περνώντας μια βόλτα από τα Προπύλαια άκουσα τον Κασιμάτη να λέει τσίρκο τη συνεδρίαση των πολιτικών αρχηγών, τον Κατρούγκαλο να ζητά από τον Παπούλια να παραιτηθεί και τον Θεοδωράκη να λέει ότι «εμείς δεν θα μπούμε στη Βουλή για να μιλάμε –όπως μιλάει η αριστερά και να μη μας ακούει κανείς- θα είμαστε έξω και θα κάνουμε επανάσταση».

Προσπάθησα να μην ακούσω τα περί Τούρκων ή νέγρων που θα πάρουν την Ακρόπολη, ή τις επενδυτικές συμμαχίες με τους Κινέζους. Προσπάθησα όμως και να μην θυμηθώ τις νερόβραστες τοποθετήσεις των δικών μας.

Το θέμα είναι ότι στα Προπύλαια δεν είχες την αίσθηση ότι είναι Σάββατο.

Πολλά dislike για την αριστερά

Μετά από πολύμηνη σιγή ασυρμάτου, οι «αναμνήσεις από τον Σύριζα» δεν μπορούν να μην ασχοληθούν με τη νέα περίλαμπρη επιτυχία της καθ’ ημάς αριστεράς. Το μαοϊκό απόφθεγμα του τίτλου συνοψίζει άψογα την αριστερή ταχτική ου μην και στρατηγική  απέναντι στους Αγανακτισμένους του Συντάγματος.

Γιατί δεν γίνεται ρε φίλε κοτζάμ αριστερά, ρεφορμιστική, επαναστατική ή ερμαφρόδιτη να κωλοχτυπιέται μήνες και να μην μπορεί να φτιάξει μια τέτοια κατάσταση ούτε στο υποδεκαπλάσιό της. Κι έρχεται και το κάνει ποιος; Το facebook!

Ε όχι.

Όπως υπογράμμισε γνωστό στέλεχος της επανάστασης «δεν μπορώ να το πιστέψω. Κάτι άλλο υπάρχει από πίσω». Και καλά, η άτιμη η CIA βάλθηκε να ξεδοντιάσει την στέρεα αξιοπιστία του λαϊκού και εργατικού κινήματος. Δικαίωμά της.

Αλλά άμα το δούμε από την σκοπιά της διοργάνωσης, ο εργάτης ο σωστός, ο ντούρος, ο πρόστυχος, ο έμπυρος, δεν ενημερώνεται ρε παιδιά από το facebook. Έλεος. Ενημερώνεται από την αφίσα, από την προκήρυξη και από τα κόκκινα συνθήματα στους τοίχους.

Αυτές τις μέρες δεν θα ήθελα να ‘μουνα στη θέση του Φίλη. Διότι ο Νίκος το ξέρει από παλιά ότι ο Αλαβάνος είναι φαρμακόγλωσσος. Τρεις στις τέσσερις ατάκες που αμολάει, βγαίνουν αληθινές. Τι τα ήθελε τα περί «Ταχρείων»; Και δώστου δεν είναι Κάιρο η Αθήνα. Και δώστου δεν είναι Ταχρίρ το Σύνταγμα. Και δώστου πόσο επικίνδυνος ο Αλέκος. Και όχι τίποτε άλλο άντε να βγάλουν φτερά οι νεολαίοι του ΣΥΝ που είδαν κόσμο στην πλατεία και μπήκαν, αλλά άμα πει κανείς «ψιτ ο Αλαβάνος» γυρνάνε τρομαγμένοι.

Η πλάκα είναι ότι το Μέτωπο πάσχιζε να φτιάξει την πλατεία για τις 23 Ιούνη κι είχε οργανώσει σύσκεψη για αυτό στις 27 Μάη. Όμως δεν πρόκαμε, διότι η ζωή έχει άλλους ρυθμούς, και η πλατεία γέμισε ένα μήνα πριν, χωρίς πολλά πολλά. Δεν είναι κακό, πολύς κόσμος γλύτωσε το τρέξιμο, τις συσκέψεις, τις αναλύσεις, τις εχτιμήσεις και τις αφισοκολλήσεις. Μπορεί να γλίτωσε και κάνα φράγκο που θα το δινε στον ψυχαναλυτή του.

Μέσα στον γενικό ορυμαγδό, ο Λαφαζάνης έβγαλε τη γραμμή «να δώσουμε αριστερό προσανατολισμό». Προσπερνώ την κακεντρέχεια του ξαδέρφου μου του Φώντα που αναρωτήθηκε πως «άμα ο Παναγιώτης δεν μπορεί να δώσει αριστερό προσανατολισμό στην πλατεία Κουμουνδούρου, πώς θα δώσει αριστερό προσανατολισμό στην πλατεία Συντάγματος;»

Στέκομαι όμως στην αυταρέσκεια, στην αφέλεια και στη συγκινητική αυτοπεποίθηση ότι οι παριστάμενοι περιμένουν έμπλεοι αγωνίας την αριστερά να τους δώσει γραμμή.

Μήνες και μήνες, σύμπασα η αριστερά, από το ΚΚΕ μέχρι την Ανταρσύα και σύμπασα η συνδικαλιστική πρωτοπορία, από το ΠΑΜΕ, μέχρι τον Μητσάρα τον Στρατούλη και τον Συντονισμό Πρωτοβάθμιων, χύναν τόνους σάλιου και ιδρώτα για να πείσουν ότι το να «πάμε Σύνταγμα και να μείνουμε Σύνταγμα» είναι ανέφικτο, τυχοδιωκτικό και άσκοπο. Η σωστή διαδήλωση δεν πάει να μείνει στο Σύνταγμα, δεν επιτρέπει ελληνικές σημαίες, έχει μπροστά τα Πρωτοβάθμια και το Σουμουτου, περνά τρέχοντας το Σύνταγμα διότι πέφτει χημικό με το τσουβάλι και μετά έχει να το λέει για βδομάδες, περιμένοντας την επόμενη γενική απεργία που θα κηρύξουν οι πουλημένοι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ.

Μόλις λοιπόν κυκλοφόρησε στην πιάτσα η συγκέντρωση της Τετάρτης έπεσε ειρωνία. Το καλό βέβαια με το facebook είναι ότι μπορείς να σβήσεις τα σχόλια που έκανες. Κι έτσι τα φαρμακερά σχόλια για τους απολίτικους, ελληναράδες, γηπεδοχουλιγκάνους, αγανακτισμένους ΟΝΝΕΔίτες, φασιστικά αποβράσματα, αλλά και φλώρους της πλατείας Συντάγματος, εξηφανίσθησαν και δώσαν τη θέση τους σε παραινέσεις παρέμβασης και εμπλοκής.

Ο ΣΥΝ στραβοκατάπιε τους Ταχρείους, το Κοκκινοπράσινο κάνει ότι δεν βλέπει τις ελληνικές σημαίες και δεν ακούει το βάρβαρο «και α και ου γαμώ το Δουνουτου», ο Τσίπρας έκανε και φιλική δήλωση διότι σου λέει τι έχω να χάσω; Φασούλι το φασούλι ανεβαίνει το ποσοστό. Κι εκεί που την πρώτη μέρα η ΠΓ του ΣΥΝ μέτραγε πόσες ελληνικές σημαίες κουνιούνται στο Σύνταγμα, ο όγκος των αγανακτισμένων, αλλά και η εξαιρετικά πολιτική συνέλευση της πλατείας, έδωσε το πρόσταγμα: Μετάαααααβολή!

Ο ίδιος ο προσφιλής μου Δημοσθένης αφού προβληματίστηκε από το συμβάν (εδώ μιλάμε πάντα με όρους Μπαντιού), κι αφού βεβαίως γκρίνιαξε διότι οι συγκεντρωμένοι δεν πάνε έξω από το Χρηματιστήριο ή την Τράπεζα της Ελλάδος, απεφάνθη ότι: «Τη διαδικασία αυτή, είτε θα την παρατηρεί κανείς και θα τη σχολιάζει απ’έξω, σαν κάτι εξωτικό και όχι τόσο τέλειο όσο θα όφειλε εξαρχής, είτε θα μπει για να δει -και να επηρεάσει- δυνατότητες και όρια». Οι αναγνώστες του Red Notebook ήταν ήδη τόσο ανατριχιασμένοι με τους αγανακτισμένους που έλουσαν τον Δημοσθένη με χαρακτηρισμούς. Ξεχνούν ότι και ο οπορτουνισμός θέλει την οξυδέρκειά του.

Όμως το ρεσιτάλ της πολιτικής αρχών εδόθη από την επαναστατική αριστερά. Στην αρχή χέσιμο με τη σέσουλα, μετέπειτα ένας κάποιος (ψιλός) προβληματισμός και τέλος κλιμάκωση της παρέμβασης με τη μαζική μπούκα στη Συνέλευση το Σαββατόβραδο. Η οποία ειρήσθω εν παρόδω θύμιζε εισβολή Ούννων σε μια κατά τα λοιπά ανθρώπινη διαδικασία. Περικύκλωσαν το προεδρείο, απαιτούσαν το λόγο πριν τους κοινούς θνητούς μαλάκες, βούτηξαν τα μικρόφωνα και θυμηθήκαμε όλοι την ωραία εποχή της Πισικάπα.

Τα συνδικάταααα ούρλιαζε ο ένας. Γενική απεργίαααα βράχνιαζε ο άλλος. Πολιτικό πλαίσιοοο γκάριζε ο τρίτος. Για καμιά ώρα η πλατεία έμοιαζε με φοιτητική συνέλευση τριανταπεντάρηδων και σαρανταπεντάρηδων.

Συνάδελφοι έλεγε ο ένας νομίζοντας ότι μιλάει στου Γκίνη. Σύντροφοι απαντούσε ο άλλος νομίζοντας ότι μιλάει στην ΟΒα του. Παιδιά ηρεμία ίδρωνε ο συντονιστής νομίζοντας ότι μιλά σε φυσιολογικούς ανθρώπους.

Είχε προηγηθεί ο Συντονισμός των Πρωτοβάθμιων ο οποίος αποφάσισε ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχει κόσμος μαζεμένος και να μην πάει η μαχόμενη κι από τα κάτω συνδικαλιζόμενη αριστερά να δώσει τη σωστή γραμμή. Τι διάολο πρωτοπορία είμαστε άμα αφήνουμε τους απολιτίκ φλώρους του real-democracy να διεξάγουν μια συνέλευση χιλιάδων ανθρώπων;

Να πάμε να τους επηρεάσουμε έλεγε ο ένας. Να πάμε να τους προστατεύσουμε έλεγε ο άλλος. Να πάμε να τους πολιτικοποιήσουμε έλεγε ο τρίτος. Και δεν εβρέθη κανένας θαρραλέος να συνοψίσει την γραμμή σε μια φράση: Να πάμε να τους διώξουμε… Εκεί ήταν το ζουμί.

Τέτοιες ώρες σκέφτεσαι στα σοβαρά: Μήπως αν έλειπε η αριστερά τα πράγματα θα ήταν καλύτερα;

Κι αναγκαστικά σε πιάνει μια μελαγχολία. Κανένας από την αριστερά δεν μπόρεσε να πετύχει κάτι τέτοιο. Κανένας δεν προβληματίστηκε από αυτή την αδυναμία. Κανένας δεν αναρωτήθηκε για την απαξίωση και τη στοχοποίηση όλου του πολιτικού συστήματος και όλης της Βουλής. Κανένας δεν έμαθε. Κατά πλειοψηφία οι αριστεροί χλεύασαν, απαξίωσαν, κορόιδεψαν. Στην καλύτερη στάθηκαν αμήχανοι και είπαν «έτσι είναι τα αυθόρμητα κινήματα». Και στο τέλος μπούκαραν να δώσουν τη γραμμή.

Δεν θέλει πολύ να καταλάβεις πως όπου δεν σκάει το χημικό του Ματατζή, σκάει η βλακεία του αριστερού.

Η αριστερά -σε αντίθεση με την αγελάδα- δεν θέλει ξένο χέρι. Τελειώνει μόνη της.

Όπως είναι λογικό και αναμενόμενο για μια καθωσπρέπει αριστερά όπως η δικιά μας, μετεκλογικά ζούμε τις συγκινητικότερες στιγμές. Οργασμός δραστηριοτήτων, διμερών και σχεδιασμών. Ακόμα κι αν εν γένει ξυνόμεθα, η μετεκλογική περίοδος ενεργοποιεί τις συνεδριάσεις μας, όπως το νέφτι στον πισινό ενεργοποιεί τον γάιδαρο.

Πρωτοπόρος όπως πάντα ο σ. Μπανιάς που πρόλαβε τους πάντες με μια πολυπληθή και ζωντανή μέχρις ροχαλητών συνεδρίαση του συντονιστικού της ΑΚΟΑ στις 20-21 Νοέμβρη. Ακολούθησαν ταυτόχρονα οι μέχρι πρότινος σύντροφοι Αλέξης, Αλέκος και Φώτης με τις παράλληλες συνεδριάσεις της ΚΠΕ του ΣΥΝ, του Μετώπου και της Δημοκρατικής Αριστεράς στις 27-28 Νοέμβρη. Έπεται η Ανάσα που δεν λέγεται πια Ανάσα, αλλά πρωτοβουλία 9 μελών της Γραμματείας του Σύριζα και 2 βουλευτών, η οποία και κλείνει τον κύκλο των παραγωγικών αυτών συνεδριάσεων στις 11 Δεκέμβρη.

Μη με ρωτήσετε ως προς τι ήταν παραγωγικές αυτές οι συνεδριάσεις. Έτσι κι αλλιώς τα ζητήματα κρίνονται οπουδήποτε αλλού εκτός των συνεδριάσεων. Πάντως για έναν δημοσιογράφο της αριστεράς θα ήταν ένα ωραίο Σαββατοκύριακο: Σάββατο πρωί περνάς από τον Κουβέλη, μεσημέρι πας για κάνα τσίπουρο, απόγευμα περνάς από τον Αλαβάνο, αργά το βράδυ από τον Ψαριανό, και μισομεθυσμένος Κυριακή πρωί πας για καφέ, Εποχή και Αυγή στον Τσίπρα.

Ο περί ου ο λόγος πρόεδρος με μια εξαιρετική ομιλία στην ΚΠΕ επιπέδου νηπιαγωγείου, παρομοίασε την έξοδο από το ευρώ με το υποχθόνιο σχέδιο των γιαλαντζί μαρξιστών να εξαθλιώνεται η εργατική τάξη μπας κι έρθει πιο κοντά η εξέγερση. Η ανεπανάληπτη αυτή παρομοίωση άδειασε τον Λαφαζάνη. Ο σύντροφος Παναγιώτης είχε δηλώσει απερίφραστα ότι πρέπει να μείνει ενωμένος ο Σύριζα και παράλληλα πρέπει να βγούμε από το ευρώ.

Παραταύτα διαβεβαιώνω τον σύντροφο πρόεδρο ότι δεν πρέπει να ανησυχεί ούτε αυτός, ούτε η Μέρκελ για τη σταθερότητα του ευρώ, καθότι όπως πολύ σωστά ειπώθηκε σε πηγαδάκι της ΚΠΕ, «έλα ρε μαλάκα, ο Παναγιώτης δεν μπορεί να βγάλει το Ρεύμα από τον ΣΥΝ, θα βγάλει την Ελλάδα από το ευρώ;»

Στη συνεδρίαση ο ΣΥΝ αποφάσισε “χαλαρή σχέση” με τον Σύριζα. Για όσους δεν το καταλάβανε, η “χαλαρή σχέση” στην πολιτική είναι σαν την “ελεύθερη σχέση” στο σεξ. Πας με την Σούλα. Δεν σ’ αρέσει; Πας με την Κούλα. Ούτε αυτή σ’ αρέσει; Πας με τον Κυριάκο κι ας είναι και κωλόπαιδο. Αβάδιστα και αβίαστα. Χωρίς προϋποθέσεις και δεσμεύσεις. Πηδάς και δεν έχεις ούτε τύψεις ούτε σκηνές. Βάσει της απόφασης, η ΚΠΕ πάει με όλους πλην Αλαβάνου. Σωστή η προφύλαξη, διότι σου λέει κάτσε μην κολλήσω τίποτα.

Κατά τα άλλα ο σύντροφος πρόεδρος αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ομιλίας του στο διασπαστικό «Μέτωπο» του συντρόφου Αλέκου, προοιωνίζοντας μεγάλες εποχές ακόμα μεγαλύτερων συγκινήσεων, προγραφών και διαγραφών. «Τέρμα τα παιχνίδια», «τέρμα οι κουμπάρες», σημείωσε ο πρόεδρος. «Τέρμα και τα δίφραγκα» σημειώνω συνεπαρμένος κι εγώ. Προς τούτο και αλλάζω πάραυτα τον τίτλο του πτωχού πλην άτιμου παρόντος ιστολογίου σε «αναμνήσεις από τον Σύριζα». Στις ελεύθερες σχέσεις -άμα δεν έχεις συνηθίσει- πρέπει να φυλάς τον κώλο σου.

Το Μέτωπο σε μια κατώτερη των αναμενόμενων συνεδρίασή του αποφάσισε ότι δεν θα κάνει το χατίρι του προέδρου Αλέξη και δεν θα αποχωρήσει οικειοθελώς και αυτοβούλως από τον Σύριζα, διότι «ο Σύριζα δεν τεμαχίζεται, δεν διαιρείται, δεν κληρονομείται». Τόση παρέα με Ανδρεοπαπανδρεϊκούς, δεν πήγε χαμένη ένθεν κακείθεν.

Τούτων δοθέντων αναμένουμε με αγωνία τα αποτελέσματα της επανίδρυσης του Σύριζα σε νέα βάση, που θα στεγάσει και τη σοσιαλιστική συνιστώσα των Χωραφά – Μαριά. Βέβαια τώρα τελευταία αγνοείται η τύχη αυτής της συνιστώσας. Αγνοείται έτι περισσότερο το αν θέλουν να γίνουν συνιστώσα. Στη θέση τους άμα ψείριζα τις έδρες στην Αττική, σιγά μην καθόμουνα μετά να χαλβαδιάζω με τον Μπανιά στην Βαλτετσίου.

Επειδή όμως πολλοί κατηγορούν τον Μπετόβεν των σχεδιασμών, τον Τσαϊκόφσκι των εκλογών, τον Σούμαν των συνεργασιών, τον Σκαλκώτα των επιτυχιών, τον φίλο και σύντροφο ξέρετε ποιον, ότι ο ΣΥΝ δεν εξέλεξε ούτε έναν περιφερειακό σύμβουλο σε αντίθεση με τον Αλαβάνο, τον Χάγιο και τον Ψαριανό, έχω να υπογραμμίσω το εξής:

Δεν πρόκειται επουδενί για αποτυχία της προεκλογικής γραμμής που έπεσε ανά την επικράτεια ότι «με τον Μητρόπουλα θα βγάλουμε ένα μάτσο στελέχη στο Περιφερειακό Συμβούλιο». Πρόκειται αντίθετα για σχέδιο ραγδαίας ριζοσπαστικοποίησης του κόμματος: Ο ΣΥΝ γίνεται εξωκοινοβουλευτική αριστερά στην Αττική, αναδιαπαιδαγωγείται με «Συνελεύσεις – Καταλήψεις – Διαδηλώσεις» έξω από την Περιφέρεια και επανέρχεται εντυπωσιακά σαν την Ανταρσύα. Μπαίνει πανηγυρικά στο επόμενο Περιφερειακό Συμβούλιο με τη σωστή γραμμή που απαντά στις σύγχρονες ανάγκες της σύγχρονης οικογένειας. Χωρίς κοινοβουλευτικές αυταπάτες για συμμετοχή στους θεσμούς. Αμέ.

Προσωπικώς μου άρεσε η συνέλευση του Αλέκου διότι αποφασίστηκε ότι το Μέτωπο είναι ανοικτό πολιτικό σχέδιο. Πολύ ανοικτό πολιτικό σχέδιο. Πιο ανοικτό κι από την ανοικτή θάλασσα, και από το ανοικτό Πανεπιστήμιο και από την ανοικτή διακυβέρνηση. Όποιος θέλει λέει ότι θέλει, κάνει ότι θέλει και πάει όπου θέλει. Άλλος θέλει να γυρίσει στον Σύριζα, άλλος θέλει να ξεμοναχιάσει την Ανταρσύα, άλλος θέλει κόμμα, άλλος θέλει ενότητα, άλλος θέλει διάσπαση. Οι συνιστώσες ΔΕΑ και ΚΟΕ θέλουν να καθυστερήσουν, η συνιστώσα Σαπουνάς θέλει να προχωρήσει, οι ανένταχτοι θέλουν να ψηφίσουν και ο Αλέκος θέλει να αγοράσει χρόνο. Γενικώς το Μέτωπο θυμίζει λίγο τον σύντροφο Μηλιώκα: «Βάμος αλάνια βάμος, δεν μας φτουράει ο γάμος».

Το μετέωρο βήμα

Όπως κάθε καλός προβοκάτορας που σέβεται τον εαυτό του, το παρόν ιστολόγιο επιθυμούσε διακαώς ένα εκλογικό αποτέλεσμα που ακόμη κι αν δεν έφερνε τα πάνω κάτω στην κοινωνία, να έφερνε τουλάχιστον ένα ταράκουλο στην αριστερά. Οι ευγενείς μου προσδοκίες δυστυχώς δεν υλοποιήθηκαν, τα αποτελέσματα δεν απελευθέρωσαν αναταράξεις, σεισμικές δονήσεις και τεκτονικές αλλαγές. Πέραν του γνωστού ρήγματος που παρέμεινε ευτελής γράνα, πνιγμένη μάλιστα στα βάτα, ξώκειλε και η απόπειρα του Μετώπου στις ξέρες της απαξίωσης του Σύριζα.

Δεν γνωρίζω πόσοι από τους εναπομείναντες αναγνώστες του παρόντος ιστολογίου, πέραν του εξαδέλφου Φώντα, επιχείρησαν να μιλήσουν θετικά για την Ελεύθερη Αττική και δεν εισέπραξαν ένα μεγαλειώδες «τα κάνατε σκατά». Ανεξαρτήτως της ευθύνης που έχει ο καθείς στο σκάτωμα και το ξεσκάτωμα, η απόδοση της ευθύνης λειτούργησε συντριπτικά.

Στην αρχή είχα εκπλαγεί με τον δεύτερο γύρο, το ταξίδι στα Κύθηρα, το κλείδωμα της τρόικας έξω από την Περιφέρεια. Αλλά λέω στον εαυτό μου, μην είσαι κλασομπανιέρας, κάτι θα ξέρουν οι σύντροφοι και βάζουν μεγάλους στόχους. Μετά αγριεύτηκα με το «θα πάμε φυλακή για να βρουν οι νέοι δουλειά». Λίαν ευστόχως μου απάντησε η γειτόνισσά μου «να πάτε ρε παιδιά, γιατί να μην πάτε, επιτέλους σε αυτή τη χώρα κάποιος πρέπει να πάει φυλακή». Άντε να της εξηγήσεις ότι δεν εννοεί αυτό ο Αλέκος.

Τελικά όμως το είδα από δω, το είδα από κει, το αποτέλεσμα της Ελεύθερης Αττικής μου φαίνεται μάλλον φυσιολογικό. Τέτοιο πόλεμο και απαξίωση είχαμε να δούμε από τις αλησμόνητες μέρες της Αυριανής όταν πολεμούσε την Μιμή. Το ρεύμα της ανυποληψίας για την αριστερά, ειδικά για τον Σύριζα, και ειδικότερα για τον Αλέκο, παρέσυρε το ευγενές εγχείρημα της Ελεύθερης Αττικής. Έπνιξε και την προβοκατόρικη προσδοκία μου να γίνει της τρελής και να ξεσαλώσει κάθε πικραμένος. Τώρα κανένας δεν ξεσαλώνει. Ανία και βαρεμάρα στην αριστερά.

Οι μετεκλογικές ειδήσεις από το Μέτωπο έχουν στερέψει. Πρέπει να έχει πέσει βαθιά περισυλλογή και δεν έχω νέα. Ερμηνεύοντας παρόλα αυτά ελάχιστες ανακοινώσεις, όπως και ελάχιστες διαρροές, έχω να κάνω τις εξής επισημάνσεις:

Μια μερίδα συντρόφων με προεξάρχοντα έναν συμπαθέστατο σύντροφο, θεωρεί ότι δεν έγινε και τίποτα, συνεχίζουμε και «θα συγκροτήσουμε το υποκείμενο». Επειδή ο εν λόγω σύντροφος μιλά παραστατικά, μεγαλοπρεπώς και γουρλώνει και τα μάτια, δεν τολμώ να διαφωνήσω.

Μια άλλη μερίδα βλέπει το εγχείρημα της Ελεύθερης Αττικής ως νεανική τρέλα και είναι έτοιμη να δώσει τη μάχη της «επιστροφής στον Σύριζα». Άλλωστε ήδη έβλεπαν το Μέτωπο ως «αριστερή πτέρυγα του Σύριζα». Ταυτίζονται με ανένταχτους συντρόφους που προσδοκούσαν μεγάλες αλλαγές και ρήξεις στον Συνασπισμό, δεν τις είδαν (το ουίσκυ δεν έχει ακόμα ωριμάσει), και μάλλον θέλουν να κάτσουν φρόνιμα.

Μια άλλη μερίδα βλέπει ότι οι καιροί δεν ευνοούν άλματα, αλλά ελιγμούς, καθότι το βήμα εξόδου αποδοκιμάστηκε. Χρεώνουν στο εγχείρημα μια κάποια μεγαλοστομία: «είναι άλλο πράγμα να λες πως θέλεις να ρίξεις ένα σπόρο στο χωράφι της Αριστεράς και ευρύτερα και άλλο να εκφωνείς την αλλαγή της Αττικής με στόχο την αλλαγή της Ελλάδας». Δεν βλέπουν θετικά την επιστροφή στον Σύριζα, αλλά δεν βλέπουν θετικά και την αυτόνομη καταγραφή του Μετώπου, καθώς το πείραμα απέτυχε.

Μια άλλη μερίδα επιμένει ότι το εγχείρημα απέτυχε διότι δεν είχε εκλεγμένη ηγεσία. Και στο μέλλον δεν έχει σημασία αν το Μέτωπο γυρίσει στον Σύριζα, αν βγει από τον Σύριζα, αν μπει στην Ανταρσύα, αν αρραβωνιαστεί με την Ανταρσύα, αν απέχει από την κεντρική σκηνή, αρκεί να διαθέτει εκλεγμένο συντονιστικό. Το προς τα πού θα πάνε και τι θα κάνουνε όσοι εκλεγούν στο συντονιστικό θα το δούνε μετά. Η πολιτική γραμμή είναι το “πόσο υπέροχος άνθρωπος είναι ο Αλέκος”. Τα άλλα είναι πολυτέλειες.

Τέλος μια μικρή αλλά απελπισμένη ομάδα συντρόφων απηύδησε με το ουίσκυ που δεν λέει να ωριμάσει, αποφάσισε ότι ο ΣΥΝ έχει τελειώσει και δεν έχει κανέναν νόημα ούτε η αναμονή, ούτε η συμπόρευση, ούτε ο Σύριζα. Κάποιοι βλέπουν θετικά την συνεγασία με την Ανταρσύα, μόνο που φοβάμαι πως ίσως απογοητευτούν στο πρώτο ραντεβού.

Και μένει ως ερώτημα το τι θα πει και τι θα κάνει ο Αλέκος.

Το σίγουρο είναι ότι πλέον όλοι οι παραπάνω ακούνε Αριστερό Ρεύμα και εξεγείρονται. Δεν τους φταίει φυσικά κανείς. Ποιος περίμενε αστραπιαίες, έξυπνες, φιλόδοξες, αποφασιστικές και γρήγορες κινήσεις από τον Παναγιώτη και το -ο Θεός να το κάνει- επιτελείο του;

Το Ρεύμα βγήκε κερδισμένο από τις δεξιόστροφες επιλογές Τσίπρα αλλά και από το κακό αποτέλεσμα Αλαβάνου. Το αμείλικτο ερώτημα ωστόσο δεν είναι αν ο Πριμικήρης δικαιώθηκε και γράφει εκκλήσεις σαν να είναι ο Νέστορας της ενότητας της αριστεράς, αλλά αν υπήρχε ή έστω υπάρχει κάποιο σχέδιο.

Έμαθα ότι το Ρεύμα μετεκλογικά βγήκε από τον λήθαργο στον οποίο είχε περιπέσει και οργανώνει σωρεία επαφών με σκοπό να παραμείνουν όλοι στον Σύριζα και να οργανωθεί η αντίσταση στην κεντροαριστερή στροφή της ηγεσίας.

Εδώ ταιριάζει το παλιό καλό ρητό: Μην φας, έχει γλαρόσουπα.

Υ.Γ. Προσεχώς θα απασχοληθούμε με το εμπρηστικό ζήτημα: Μπορεί το Μέτωπο να συμπράξει με την Ανταρσύα;

Αν και το ρήγμα στο ΠΑΣΟΚ απεδείχθη χαντάκι (γράνα που θα ‘λεγε κι ο Βύρων), η ηγεσία του κόμματος απεφάνθη ότι θριάμβευσε η τακτική διεμβολισμού του κυβερνητικού κόμματος και οσονούπω ετοιμάζει πρόταση ανασύνθεσης των ενωτικών σχημάτων στην αριστερά, συγκροτώντας και επισήμως τη σοσιαλιστική συνιστώσα. Το ερώτημα είναι αν η σοσιαλιστική συνιστώσα θα δεχτεί να γίνει συνιστώσα, καθότι καλόμαθε στο ψείρισμα της Κουμουνδούρου και δεν θέλει να υποβιβασθεί σε έναν ακόμη εταίρο στο κλουβί με τις τρελές. Άσε που και το Ρεύμα μετά την ψήφο στην Ανταρσύα ριζοσπαστικοποιήθηκε σούμπιτα κι επαναστατικά και δεν θέλει να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με το ρήγμα που απεδείχθη γράνα. Κι έτσι μπρος γκρεμός και πίσω ρέ(υ)μα για την ηγεσία που θα ήθελε να τραβήξει την ιστορία Μητρόπουλου, μόνο που αυτό θα στρίμωχνε το Ρεύμα και την Ανάσα και θα ξώμενε σε τρυφερό τετατετ ο Βίτσας με τον Μαριά μοναχούλια τους.

Από την άλλη, η Ελεύθερη Αττική είχε τόση επιτυχία όση και η ελεύθερη Παλαιστίνη. Σωστή γραμμή η Ιντιφάντα, αλλά ζόρικη και αιματηρή. Στην προκειμένη η Ελεύθερη Αττική πέτυχε το ακατόρθωτο. Να είναι το τελευταίο ψηφοδέλτιο στην Περιφέρεια, πίσω και από την αντικαπιταλιστική, επαναστατική, ριζοσπαστική, έξωαπότηνεε, παύσηπληρωμών αριστερά. Τούτων δοθέντων αρχίζω να πιστεύω ότι ο επόμενος χώρος που θα χαρίσει γέλιο είναι η Ανταρσύα, καθότι θα μεθύσει από την επιτυχία της γραμμής και των συνθημάτων της και θα μας προσφέρει ανεπανάληπτες δηλώσεις.

Η Ελεύθερη Αττική δεν ήταν απλά ήττα και αποτυχία, ήταν μαύρισμα και τιμωρία. Στο πρόσωπο του Αλαβάνου η κοινωνία και οι αριστεροί τιμώρησαν τις αθλιότητες, τις ανικανότητες, τις ανεπάρκειες της αριστεράς και του Σύριζα. Έφτασα να αναρωτιέμαι αν η Ελεύθερη Αττική θα πήγαινε καλύτερα με επικεφαλής τον Σαπουνά.

Αποδείχτηκε ότι το μαοϊκό απόφθεγμα περί της πολιτικής που είναι στο τιμόνι, δεν αρκεί όταν υπάρχει θέμα ηθικής και αξιοπιστίας. Ήδη άλλωστε είπαμε ότι οι μαοϊκοί μετακόμισαν στην ΠΓ του κόμματος και τα μαοϊκά αποφθέγματα δεν ευνοούν τον Αλέκο.

Όση κι αν ήταν η πολιτική ευφυΐα του Αλαβάνου, όσο κι αν δίδαξε τι σημαίνει αριστερό αντανακλαστικό και πολιτική γραμμή την εποχή της χρεοκοπίας και του μνημονίου, δεν μπόρεσε να πηδήσει πάνω από τον τοίχο που επί μήνες έχτιζαν αντίπαλοι και πρώην σύντροφοι. Το καράβι της Ελεύθερης Αττικής φούνταρε ακριβώς επειδή ο επικεφαλής της ταυτίστηκε με την κρίση, τη διάσπαση, το δαχτυλίδι, τα μπρος και πίσω, τα πέρα και δώθε, την αναξιοπιστία, τον εγωισμό, τον ρεβανσισμό και άλλα τόσα με τα οποία στόλιζαν τον Αλαβάνο καθεστωτικοί δημοσιογράφοι και αριστεροί κομματικοί μηχανισμοί. Η προσωπική απαξίωση και η επίθεση στον Αλαβάνο είχε δουλευτεί καιρό για να ανατραπεί από την εκφώνηση μιας σωστής και αναγκαίας πολιτικής γραμμής. Και από κει που ετοιμαζόμασταν να μπούμε στο δεύτερο γύρο ήρθαμε τελευταίοι και τώρα προσδοκάμε τον τρίτο γύρο τον κοινωνικό…

Ο Αλέκος μαθημένος να δίνει μόνος του τις μάχες, σχεδίαζε να νικήσει και πάλι μόνος εναντίον όλων. Θα μπορούσε να ζητήσει συγνώμη που πίκρανε τον κόσμο της αριστεράς. Θα μπορούσε να μιλήσει δημόσια για το λάθος του. Θα μπορούσε να εξηγήσει ανοικτά και καθαρά τις ευθύνες του. Θα μπορούσε δηλαδή να ανοίξει ρωγμές στον τοίχο που τον φυλάκιζε. Δεν το έκανε πριν, δεν έχει νόημα να το επιχειρήσει τώρα.

Το σχέδιο ήταν να θέσει το μνημόνιο αλλά το μνημόνιο το θέσαν όλοι. Να πολιτικοποιήσει τη μάχη της Αττικής, αλλά η μάχη αποπολιτικοποιήθηκε. Με το δίλημμα του ΓΑΠ ήρθε πρωτοσέλιδα η αντιπαράθεση των πολιτικών αρχηγών από όπου ο Αλέκος ήταν εκτός. Το σχέδιο ήταν να κερδίσει τηλεοπτικά, αλλά αποκλείστηκε πανηγυρικά. Να πετύχει αποτέλεσμα που να επιτρέπει εξελίξεις, ανατροπές, διεργασίες και αναζητήσεις. Να βάλει όλα τα λεφτά στην Αττική, αλλά η ρουλέτα είναι πόρνη.

Από αυτή την άποψη το αποτέλεσμα είναι ήττα. Ποιος θα αποφάσιζε να κατέβει ως Ελεύθερη Αττική αν περίμενε ότι θα πάτωνε; Ποιος θα αποφάσιζε να αυτοκτονήσει και να σπαταλήσει το προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο Αλαβάνου; Ποιος θα αποφάσιζε να βρεθεί την επόμενη μέρα με ελάχιστες δυνατότητες διεισδυτικού λόγου και απαξιωμένη παρουσία;

Ο Ναπολέων πριν και μετά το Βατερλό έζησε την εξορία στην Έλβα και στην Αγία Ελένη. Από την Έλβα επανήλθε, από την Αγία Ελένη όχι, αν και φήμες λένε πως το έσκασε από τους Άγγλους, παντρεύτηκε στο νησί και την πέρασε ζάχαρη μέχρι τα βαθιά γεράματα.

Το σημερινό ερώτημα είναι τι θα κάνει το Μέτωπο και ο επικεφαλής του: Μετά από ένα Βατερλό θα διαλέξει την εξορία, θα ξαναορμήσει στον τοίχο ή υπάρχει τρίτος δρόμος;

Το αυριανό ερώτημα είναι τι θα γίνει με τον Σύριζα: Θα υπάρξει επιστροφή, νεκρανάσταση ή διαζύγιο λόγω ξαφνικού γεροντοέρωτα με τον Μητρόπουλο;

Στα ερωτήματα αυτά, πρόχειρες απαντήσεις προσεχώς.

Αυτό που δεν είναι ερώτημα είναι τι θα κάνει το Αριστερό Ρεύμα. Έχει ήδη απαντηθεί από μια παλιά διαφήμιση: Παίζει με τις τάπες των βαρελιών περιμένοντας το ουίσκυ να ωριμάσει.

Μετά τις αποκαλύψεις του κομματικού μπαλτά, ο Αλέκος φέρεται να το ξανασκέφτηκε. Προβληματίστηκε βαθιά από την θυελλώδη πορεία του Μητρόπουλου προς την Περιφέρεια Αττικής, η οποία –σημειωτέον- γίνεται με τσαρούχια. Είναι δεδομένο ότι άμα ο εργατολόγος φόραγε σπορτέξ, η κούρσα της Αττικής θα είχε ήδη λήξει.  

Ο επικεφαλής της Ελεύθερης Αττικής λύγισε κάτω από το βάρος των πληροφοριών που θέλουν τη μισή Κουμουνδούρου να καλεί από τώρα την Πυροσβεστική για να απλώσει σεντόνι κάτω από το πολυόροφο κτήριο της Κουμουνδούρου. Κανένας δεν μπορεί να ρισκάρει αυτοκτονίες νέων ανθρώπων που απολύονται στο άνθος της ηλικίας τους και σαλτάρουν από τον 7ο όροφο.

Ο ηγέτης του Μετώπου παραδέχεται ότι δεν είναι δυνατόν να πάει φυλακή για να βρουν δουλειά οι νέοι εν γένει, και να μην μπορεί να πάει στο Δαφνί για να κρατήσει τη δουλειά του ο συγκεκριμένος νέος. Οι εκκλήσεις των ακαδημαϊκών της Κουμουνδούρου ώστε να παραδεχτεί επιτέλους ο Αλέκος την ψυχαναλυτική ερμηνεία του φαινομένου του –και να αποσυρθεί- πιάνουν τελικά τόπο.

Τσάμπα κι άδικα ο Άκης Πάνου προειδοποιούσε πριν χρόνια με τους στίχους:

Άσ’ τον τρελό στην τρέλα του
και μη τον συνεφέρεις
Τι κρύβει μέσα το μυαλό
ενός τρελού δεν ξέρεις

Εξαίρεση στον ακαδημαϊκό ξεσηκωμό εναντίον του Αλαβάνου, αποτέλεσε ο Ν. Κοταρίδης που με άρθρο του στην Αυγή αναρωτιέται για την ποιότητα ενός κόμματος εκβιαστών, εκβιαζομένων, υστερόβουλων, ασόβαρων και προεδρευόμενων αριστερών. Μα γιατί αναρωτιέται; Ο αριστερός πρώτα είναι μαζοχιστής και μετά είναι αριστεριστής, ανανεωτής, κομμουνιστής, ευρωπαϊστής ή αντιευρωπαϊστής.

Αντίθετα ο παλιός σύντροφος Α. Ντρέκος, αποφάσισε να υπερασπιστεί τον Μητρόπουλο, χαντακώνοντάς τον. Καταθέτει την προσωπική του μαρτυρία από τότε που ο εργατολόγος Αλέξης συμμετείχε στην «επιτροπή δημοψηφίσματος του Μάαστριχτ». Ο σ. Ντρέκος θυμίζει άθελά του αυτό που η Κουμουνδούρου θέλει να ξεχαστεί: ότι ο Μητρόπουλος αποτελεί κατ’ επάγγελμα διαφωνούντα του ΠΑΣΟΚ, που ξαναγυρνά μετά από «κορυφαίες κι στρατηγικές διαφωνίες» στην υπηρεσία του κινήματος.

Τότε ο Μητρόπουλος διαφώνησε με το Μάαστριχτ, για να υπηρετήσει στη συνέχεια το ίδιο κόμμα που μας άλλαξε τα φώτα εφαρμόζοντας το Μάαστριχτ. Σήμερα ο Μητρόπουλος διαφωνεί με το Μνημόνιο. Την επόμενη δεκαετία θα ξαναυπηρετήσει το ίδιο κόμμα που θα μας ξαναλλάξει τα φώτα εφαρμόζοντας το Μνημόνιο; Σύντροφε Ντρέκο αγνή και άγια η παρέμβασή σου, αλλά κολασμένο το συμπέρασμα.

Ο Αριστείδης με το άρθρο του “η άνοδος και η πτώση” περιγράφει αλήθειες. Σε πολλά δεν έχει άδικο. Το πρόβλημα είναι ότι κάνει συνειδητά μια τεράστια λαθροχειρία: Αφαιρεί κάθε ίχνος πολιτικής.

Για ποιο λόγο ανένηψε ένας πολιτικά νεκρός χώρος επί Αλαβάνου; Γιατί συγκινήθηκε η νεολαία; Γιατί συγκροτήθηκε η ίδια η ν.ΣΥΝ; Τι καινούριο έφερε ο Σύριζα; Τι επιχείρησε με το σάλτο μορτάλε της διαδοχής; Γιατί βγήκε εκτός κόμματος και μηχανισμών; Πού και γιατί διαφωνεί ανοικτά με τον ΣΥΝ; Και τι επιχειρεί να κάνει σήμερα με το Μέτωπο και την Ελεύθερη Αττική;

Η αγαπημένη απάντηση του κόμματος και του καθηγητή είναι ότι ο Αλαβάνος τρελάθηκε. Δεν είναι σκέτα αρχομανής διότι τα είχε όλα και παραιτήθηκε. Είναι και αρχομανής και παλαβός. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι έχουν δίκιο. Ποια ήταν όμως η κινητήρια δύναμη της τρέλας ή της αρχομανίας; Και τι συγκινεί (όσους σήμερα συγκινεί) η κίνηση Αλαβάνου;

Όταν ο κος καθηγητής ψάρωνε την νεολαία και τον πρόεδρο με τις βαθυστόχαστες επιστημολογικές επισημάνσεις («υπόδειγμα σύγχρονου μαρξισμού»), η κυβέρνηση ΓΑΠ ετοίμαζε το ΔΝΤ και τη συντεταγμένη χρεοκοπία. Ο Αλέξης γοητευμένος από τους ακαδημαϊκούς που τον περιστοίχιζαν, φούσκωνε και ξεφούσκωνε με την προγραμματική αντιπολίτευση. Ο Αλέκος την ίδια ακριβώς περίοδο μιλούσε για το Σύμφωνο Σταθερότητας και το δημοψήφισμα.

Δεν χρειάζεται να είσαι καθηγητής Πανεπιστημίου για να κάνεις πολιτική. Για την ακρίβεια άμα είσαι καθηγητής Πανεπιστημίου είναι επικίνδυνο να κάνεις πολιτική. Μεταφέρεις τα ακαδημαϊκά σχήματα και τις θεωρητικές αφηγήσεις στο γήινο πεδίο της καθημερινής πολιτικής τακτικής. Και κινδυνεύεις να πάρεις κάτω από τη βάση. Εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, η υιοθέτηση του Αλέξη από τους καθηγητές που συνέρρευσαν στον κομματικό μηχανισμό, ατύχησε.

Ας δεχτούμε ότι όσα λέει ο καθηγητής που «έλκει» και «έλκεται» από τη νεολαία είναι πραγματικά: Ο Αλαβάνος μεταπήδησε στη «σίγουρη έδρα». Εκβίασε το Ρεύμα και κέρδισε την προεδρία (αν και μεταξύ μας το Ρεύμα –ιστορικά- και εκβιάζεται και γουστάρει…). Δικαιώθηκε με Τσίπρα στην Αθήνα και Άρθρο 16. Δημιούργησε προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο που το εξαργυρώνει. Είχε πολλούς βαθμούς ελευθερίας σαν πρόεδρος και τους εκμεταλλεύτηκε ιδιοτελώς. Με σκοτεινό τρόπο παραιτήθηκε, ξεπαραιτήθηκε, εκβίασε και παλινδρομήθηκε. Και σήμερα το Μέτωπο εξανεμίζει την ελάχιστη πολιτική σοβαρότητα που του απέμεινε. Προς χάριν της συζήτησης να τα δεχτούμε όλα.

Το ερώτημα παραμένει: Γιατί;

Αυτό που διαφοροποιεί τον Αλαβάνο από τον Τσίπρα και τον Κουβέλη δεν είναι οι πολιτικές θέσεις ή η γραμμή για την Ευρώπη, τον κόσμο, την Ελλάδα και τον διεθνισμό. Είναι η διαφορετική απάντηση στο ερώτημα αν μπορεί να υπάρξει μια μεγάλη, φιλόδοξη, αυτοδύναμη αριστερά. Που δεν παίζει στο μικρό ακάλυπτο της αριστερής πολυκατοικίας, αλλά τολμά να βγει και να περπατήσει στο δρόμο.

Λάθη; Παραλείψεις; Εγκλήματα; Πολλά.

Ας μην θυμίσουμε με ποια πλευρά ήταν οι σημερινοί συμβουλάτορες του Αλέξη και ο ίδιος ο Αλέξης όταν πχ ο Αλαβάνος κάλυπτε τους 4 για την Ευρωσυνθήκη. Όταν επέβαλλε ασυζητητί τη μέθοδο ότι η αριστερά κερδίζει δια της δήλωσης και της τηλεοπτικής ατάκας. Διότι τότε ο καθηγητής δεν διαμαρτυρήθηκε. Και όταν επέβαλλε πρωτοφανώς τον Τσίπρα για πρόεδρο ξανά κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε: Οι καθηγητές βρήκαν παιδί να καθοδηγήσουν, οι κοκκινοπράσσειν ονειρεύτηκαν εξουσία, οι πιτσιρικάδες νόμιζαν ότι μεγαλουργούν κοκ.

Όλα όμως τα λάθη και τα εγκλήματα δεν αναίρεσαν τη γενική ιδέα: Να υπάρξει μια μεγάλη και φιλόδοξη αριστερά. Προϋπόθεση για αυτό ήταν η ικανότητα να παράγεις πολιτική. Η αφήγηση του Αριστείδη είναι βαθιά απολίτικη γιατί κρύβει την μεγάλη διαφορά της αριστερής ταυτότητας επί Αλέκου και επί Αλέξη. Και συνακόλουθα κρύβει τις μεγάλες διαφορές στην πολιτική κατεύθυνση του ενός και του άλλου. Προσπαθεί να κουκουλώσει την τεράστια πολιτική ανεπάρκεια που πιπίλιζε την προγραμματική αντιπολίτευση, μετά ανακάλυπτε ότι η χρεοκοπία είναι παραμύθι με δράκο και τέλος έκανε φυγή προς τα μπρος με τους Πασοκικούς παράγοντες.

Για αυτό ελέγχεται ο κύριος καθηγητής. Γιατί βλέπει το πρόβλημα και το σπρώχνει κάτω από το χαλί. Για να μην το δουν κι άλλοι. Και να μείνει η γενική ιδέα μιας ψυχαναλυτικής ερμηνείας του «φαινομένου», επιμένοντας στο σχήμα προσωπικό – συλλογικό, καταργώντας όμως την πολιτική.

Όσοι θέλουν συλλογικότητα μπορούν να πάνε στην Ανταρσύα. Έμαθα κιόλας ότι ο Καλλικράτης τη βόλεψε την Ανταρσύα: οι 8 αντιπεριφερειάρχες της Αττικής σφύζουν από ανδρισμό και ήρθαν ταμάμ με το πλήθος των αρχηγών.

Όσοι θέλουν αδιαμεσολάβητη συλλογικότητα μπορούν να πάνε στην Άλφα Κάπα. Στον Σύριζα παλιά ή στο Μέτωπο σήμερα, η ειδοποιός διαφορά δεν είναι η δημοκρατία. Κι ας απογοητευτούν οι σύντροφοι που τη θεωρούν όρο απαράβατο. Είναι καλές οι αυταπάτες, αλλά κρατάνε λίγο. Στην ελληνική αριστερά που γεννήθηκε από το ΚΚΕ και το Εσωτερικό, τον Κύρκο και τον Φλωράκη, τον Φαράκο και τον Μπανιά, τον Τσολάκη και τον Ελεφάντη, συλλογικότητα δεν θα βρεις.

Γιατί να την απαιτείς λοιπόν από τον Αλαβάνο; Ήρθες από τον πλανήτη Άρη; Είσαι δημότης της Μαριναλέντα; Δεν ξέρεις τι κόμμα ήταν και είναι το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ; Ή βγήκες από καμιά αναρχοκομμουνιστική φράξια;

Το διατεταγμένο του άρθρου του καθηγητή συνίσταται στο ότι η φιλολογία της «πτώσης του φαινομένου Αλαβάνου» γράφεται την ίδια ακριβώς στιγμή που εκτυλίσσεται το δράμα της πτώσης του Τσίπρα. Και μάλιστα του Τσίπρα ως πολιτική οντότητα και θέση και όχι ως φαινόμενο, καθότι η πτώση του «φαινομένου Τσίπρα» είχε επιτευχθεί προ πολλού.

Το συνέδριο του ΣΥΝ και οι έκτοτε εξελίξεις αποτέλεσαν ανοικτή ομολογία ότι ο ΣΥΝ και ο Συριζα τελείωσαν με τη μορφή που τα γνωρίσαμε. Αν την υπέρβαση θα την κάνει ο Αλαβάνος ή αν στην απόπειρα υπέρβασης θα οδηγηθεί ο Αλαβάνος στη συνταξιοδότηση, θα το δείξει η νεκροψία.

Μέχρι τότε θα διαβάζουμε την ψυχαναλυτικού τύπου απολίτικη αφήγηση για τον αρχηγό που δεν δέχεται τη συλλογικότητα.

Σωστή η απάντηση, αλλά σε λάθος ερώτηση.

Οι γνωρίζοντες τον λένε κρετίνο επειδή ο Γληγόρης έχει προ πολλού ξεφουρνίσει πως το μέλημά του είναι να καβατζώσει τη βουλευτική σύνταξη. Προσωπικώς διαμαρτύρομαι κατηγορηματικά. Ας θυμηθούν οι παλιότεροι ποιος είχε αντιταχθεί στην υποψηφιότητα Αλαβάνου στη Β’ Αθήνας πριν τις εκλογές του 2004 και για ποιο λόγο. Μετά πάθαμε αμνησία κι έγινε τοτέμ. Ο Γληγόρης μας μάρανε;

Ο -δεν-με-νοιάζει-το-μνημόνιο- περιφερειάρχης μπορεί να φαίνεται κρετίνος αλλά αυταπατάσθε. Είναι γάτος με γιλέκο και πέταλα. Στην προκειμένη περίπτωση απευθύνεται σε ένα απαιτητικό και εκλεπτυσμένο εκλογικό κοινό, τους αριστερούς νεοφιλελεύθερους. Όμως το μπρουτάλ πέτσινο και οι αξυρισιές του έδιναν μια άλλη εσάνς. Άντε να τον ψηφίζαν οι ΑΕΚτζήδες. Τι να κάνει λοιπόν ο Γληγόρης; Ο Γεωργίτσης για χάρη της Ζωίτσας ξύρισε το μουστάκι. Ο Ψαριανός για χάρη της Δημοκρατικής και Μυαλωμένης Αριστεράς ξύρισε το μούσι. Πάνε οι παλιές καλές μέρες που έβγαινε άγριος αξούριστος κι αρρενωπός αγκαλιά με τον Αλαβάνο. Σήμερα τον αποκαλεί Ναπολέκο και για να βγει στην Τρέμη και στον Χατζηνικολάου ρίχνει κόντρα ξούρα και στον τοίχο.

Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν απαλό μαγουλάκι

Ο -δεν-με-νοιάζει-το-μνημόνιο- περιφερειάρχης, μετά το άδειασμά του από τον Γιωργάκη (που συμφώνησε με τη δημοψηφισματική γραμμή Αλαβάνου), έμεινε μόνος να αντιπαλεύει την ενωμένη αριστερο-κυβερνητικο-δεξιά: Οι Περιφερειακές δεν είναι δημοψήφισμα. Όχι. Είναι για να θυμηθούμε τον Τρίτση τον Δοξιάδη και τον Μάνο. Και για να φυτέψουμε δέντρα στις ταράτσες.  

Κάποιοι κακοήθεις προβοκάτορες, κατάλοιπα του Μεγάλου Άλματος και των Πεντάχρονων Πλάνων σκαρώσαν ένα πρόχειρο δίστιχο:

Γκρεμίσαν την Ακρόπολη, ο ήλιος πια δεν φέγγει
ο Ψαριανός της φύτεψε δεντράκια πα στη στέγη

Με τον Γρηγόρη λοιπόν για περιφερειάρχη θα περνάγαμε καλά. Δυστυχώς όμως ο Λυκούδης του χει βάλει αυστηρούς κανόνες σαβουάρ βιβρ και δεν αμολάει τις παπάτζες του φόρα παρτίδα. Τσάμπα οι προσδοκίες μας.

Επειδή όμως προσφάτως κι ένεκα Δημοστένη ξαναγυρίσαμε στον μαρξισμολενινισμό για να βρούμε μαρξιστικολενινιστικά τσιτάτα για τον Μητρόπουλο, οφείλουμε να θυμηθούμε ότι πέρα από τους κρετίνους υπάρχει κι ο μαρξιστικολενινιστικός εκλογικός κρετινισμός. Η φωτισμένη όσο και μαρξιστικολενινιστικά ατράνταχτη συνέντευξη του προέδρου Αλέξη ότι ο Αλαβάνος κάνει πολιτικό έγκλημα που κατεβαίνει διότι κόβει τον Μητρόπουλο από τον δεύτερο γύρο, απαιτεί υπερ-δεκαετή μελέτη.

Ο πρόεδρος ανέλυσε με πρωτόγνωρο πολιτικοιδεολογικό βάθος ότι «ο Μητρόπουλος θα ήταν με τα τσαρούχια στον δεύτερο γύρο». Ο δε Αλαβάνος για «ένα γινάτι», «κατεβαίνει στην Περιφέρεια Αττικής και κόβει τη δυνατότητα να αμφισβητηθούν το μνημόνιο και η κυβερνητική πολιτική από τα αριστερά». Κάτι μπαγλαμάδες βασιβουζούκοι άσχετοι της μαρξιστικολενινιστικής θεωρίας και με πλέρια άγνοια της προλεταριακής κοσμοαντίληψης, αδυνατούν να εμπεδώσουν τόσο τα τσαρούχια του Μητρόπουλου, όσο και την πίστωση του ποσοστού του στον Συνασπισμό.

Για αυτούς τους σκερβελέδες αγάνωτους τενεκέδες, έχει επιστρατευτεί το τμήμα αγκιτάτσιας του Κόκκινου 105 και μισό και με καθημερινή διαφώτιση πασχίζει για την αποκατάσταση της αλήθειας. Ο δε Βούτσης κατάλαβε ότι πρέπει να τσεκάρει εξονυχιστικώς τις συνεντεύξεις και τις δηλώσεις του Μητρόπουλου κι έτσι στο προσεχές μέλλον, μάλλον δεν θα ξανάχουμε μέθεξη. Η πάνδημη απαίτηση των οπαδών της Αττικής Συνεργασίας για κατάργηση της λογοκρισίας και λέφτερες δηλώσεις Μητρόπουλου, δεν βρήκε ανταπόκριση. Και η Αυγή πετσόκοψε με σταλινικό τρόπο την ιστορική δήλωση, αλλά και το σάιτ του Περιφερειάρχη με τα τσαρούχια δεν την έχει συμπεριλάβει στο ποτ πουρί των δελτίων τύπου.

Προς το παρόν δουλεύει εντατικά το τμήμα της Μητροπουλικής κατασκοπείας. Τελευταίο δείγμα το παρακάτω λογότυπο.

Ο δημιουργός του δεν δηλώνει Μητροπουλικός, αν και ομολογουμένως καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή

Η Αλαβανική αντικατασκοπεία έσπευσε να φτιάξει το παρακάτω σήμα προς ανταπάντηση.

Η δημιουργός του είναι σίγουρο ότι δουλεύει τσάμπα καθότι είναι γνωστό ότι ο Αλέκος έχει πολλές θαυμάστριες στη μέση ηλικία

ΥΓ. Στο ΚΚΕ παλιά η ιδεολογική διαφώτιση ήταν χαλκέντερη και έκανε διακοπές μόνο στις προεκλογικές περίοδες. Σήμερα όμως σπάμε τους ρεβιζιονιστικούς εκλογικούς κρετινισμούς και κορυφώνουμε τον καθημερινό πολιτικό αγώνα για την εκλογική επιτυχία του κόμματος, με αναλύσεις των Μπουχάριν, Πρεομπραζένσκι, Στρουμίλιν και Βάργκα για την κρίση και την καπιταλιστική υπερσυσσώρευση.

"Αττική Διονυσιακή Μέθεξη": Στιγμιότυπο κλεμμένο από το http://enhmerwths.pa-sy-a.gr/ Από αυτό το ενσταντανέ εμπνεύστηκε ο Μητρόπουλος το λογότυπο της "Αττικής Συνεργασίας" (ανθρωπάκια με τα χέρια υψωμένα προς τον ουρανό).

Στα ψιλά πέρασε μια πολιτικά και ιδεολογικά θεμελιώδης δήλωση του Αλέξη Μητρόπουλου για την πώληση του Ελληνικού. Τα διαπλεκόμενα μίντια χεσμένα από τον φόβο τους ένεκα του ραντεβού της αριστεράς με τους Πασοκογενείς έθαψαν τη δήλωση. Η καταλυτική τοποθέτηση που οδηγεί ευθέως στο τσάκισμα του μνημονίου και της τρόικας μεταξύ άλλων ανέφερε:

«…να λειτουργήσει επιτέλους ως Μητροπολιτικό Πάρκο, ως τόπος διαλεκτικής συνάντησης των ανθρώπων και των θεσμών, με τα διαχρονικά στοιχεία της Φύσης.
Κάτι που θα ήταν για τον μετέχοντα του Ελληνικού Πολιτισμού πρώτιστο καθήκον, αφού αποτελεί αναγκαία συνθήκη της καθημερινής κοινωνικής και ατομικής μας ευτυχίας (ως ανυπέρβλητο ανθρωπολογικό πρόταγμα συνυφασμένο με την ύπαρξη και εξέλιξη της φυλής μας), μεταβάλλεται σε μετανεωτερικό εφιάλτη του ακραίου και αδυσώπητου νεοφιλελεύθερου οικονομισμού. Αντί για την αποκατάσταση και την επανασυγκρότηση της ταυτότητας, καταστρέφουμε και τα τελευταία στοιχεία που την συνέθεταν.
…H Αττική και οι πολίτες της δεν πρέπει να στερηθούν του μοναδικού αυτού πνεύμονα πρασίνου, πολιτισμού και κοινωνικής μέθεξης, όπως έχει αποτυπωθεί ως ενεργός απαίτηση στο φαντασιακό όλων».

Περιέργως και η Αυγή έθαψε στα αζήτητα τον στιβαρό διεισδυτικό λόγο του πασοκικού ρήγματος, υποσκάπτοντας (ελπίζω άθελά της) το σχέδιο Βούτση.

Τις ώρες αυτές η σκέψη μας είναι δίπλα στους ηρωικούς συντρόφους της πολυπληθούς συνιστώσας «Κόκκινο» που αν και τελείως ανιδιοτελείς τροτσκιστές, ακούνε τα περί ατομικής ευτυχίας, εξέλιξης της φυλής, Ελληνικού Πολιτισμού, μεθέξεως και φαντασιακού, και παρά ταύτα εξακολουθούν να στηρίζουν γενναία και ανυποχώρητα τον Αλέξη Μητρόπουλο.

Αλλά δεν μπορούμε επίσης να μην κλίνουμε ευγενικά τον γόνυ στην τεράστια ιδεολογική επεξεργασία του Κοκκινοπράσινου της Αριστεράς, της Προόδου και του Αργοσαρωνικού, που υπερβαίνει την τετριμμένη ανάγνωση του μαρξισμού και προτείνει νέους ελπιδοφόρους όσο και απάτητους δρόμους ερμηνείας του.

Ερωτήματα αν πέραν του ποιητού Δημητρίου Ιατρόπουλου, μετέχει της Μητροπουλικής μεθέξεως και ο λόγιος Κωνσταντίνος Ζουράρις, παραμένουν αναπάντητα. Γεγονός είναι ότι τα δελτία τύπου της Αττικής Συνεργασίας θυμίζουν απελπιστικά τον Ζουράρειο λόγο. Οι ενθουσιώδεις οπαδοί της ελπιδοφόρας συνάντησης Ρήγματος και Ριζοσπαστικής Αριστεράς, προσεύχονται μέρα και νύχτα για μια τέτοια εξέλιξη.

Από την άλλη μεριά, το επιτελείο Αλαβάνου διέψευσε κατηγορηματικά ότι μετά το ταξίδι στα Κύθηρα ετοιμάζει την ανάβαση στις Κορυσχάδες προκειμένου να ετοιμάσει το πρόγραμμα της επερχόμενης ελεύθερης κυβέρνησης των βουνών της Αττικής. Εγώ πάντως οφείλω να προειδοποιήσω τους συντρόφους ότι αν στα Κύθηρα συνάντησαν θετική αποδοχή, στην Αίγινα θα κηρυχθούν αυθωρεί και παραχρήμα ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΙ ως αμέτοχοι της μαρξιστικής μεθέξεως όπως έχει αποτυπωθεί στο φαντασιακό ορισμένων.

Όπως είπε κι ο Οσκαρ: "Μικρός πρέπει να είχε χάσει πολλά πορτοφόλια"

Ακριβώς διακόσια χρόνια μετά το σπαραξικάρδιο διαζύγιο του Ναπολέοντα με την σκανταλιάρα Τζοζεφίνα, η ελληνική αριστερά τιμά και υπολήπτεται τον Κορσικανό και το σόι του. Τα γνωστά περί Ναπολέκου συμπληρώθηκαν από ορυμαγδό καινούριων αποκαλύψεων περί του Ναπολεόντειου χαρακτήρα του ανδρός με σημαντική συμβολή το άρθρο «Ο Βοναπάρτης» από τον ξωμείναντα Ανταίο Χρυσοστομίδη.

Ως χώρος και ως κουλτούρα όμως δεν τιμούμε μόνο τον μεγάλο Βοναπάρτη, αλλά και τον μικρό. Στην Αυγή δημοσιεύτηκε το άρθρο «Τίνος το όνομα είναι ο Αλέξης Μητρόπουλος». Ο ποιητής αναρωτιέται (όπως και ο Μαρξ), πώς ένας ασήμαντος άνθρωπος (όπως και ο Napoléon le Petit) μπορεί να γίνει «το συλλογικό όνομα όλων των συνασπισμένων ενάντια στην αστική δημοκρατία κομμάτων». Η παρομοίωση εν προκειμένω αφορά τον Μητρόπουλο και ουχί τον Αλαβάνο.

Ο ποιητής θέλει να πει ότι όπως και ένας ασήμαντος ανιψιός, έτσι κι ένας –προς θεού όχι ασήμαντος- τιβιστάρ δύναται να συμπυκνώσει το συλλογικό όνομα «ενός νέου ισχυρού αντι-ηγεμονικού μπλοκ». Στην πραγματικότητα ο ποιητής κραυγάζει κραυγή πολέμου: «Η εκλογική μάχη που έρχεται, λοιπόν, είναι η πρώτη φάση αυτού του σχεδίου και απαιτεί ολόπλευρη στήριξη του Α. Μητρόπουλου».

Η ποιητική σάλτσα ότι η υποψηφιότητα Μητρόπουλου είναι «όσων αντιλαμβάνονται το Μνημόνιο ως τη γραμμή που σήμερα χωρίζει την ελληνική κοινωνία στα δύο», είναι αναγκαία καθότι το μακαρόνι δεν καταπίνεται νερόβραστο, ειδικά από τον κοκκινοπράσινο πάλαι ποτέ αντικαπιταλισμό. Άλλωστε ο καθαρός ταξικός αντικαπιταλισμός αντικαθίσταται ευκόλως από τη θεωρία της ηγεμονίας που δικαιολογεί τον υπερταξικό εθνοκαπιταλισμό. Και τούμπαλιν άμα λάχει. Και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος. Είμαστε και με την λαοκρατίαν, είμαστε και με τον Γκράμσιν. Με τον Αλαβάνο έχουμε πρόβλημα διότι θα μας φάει την καρέκλαν.  

Ο ποιητής θεωρεί ότι το σχέδιο Μητρόπουλου (θα έπρεπε να) καλύπτει όλους τους κομπλεξικούς που αμφισβητούν τον τρισμέγιστο πρόεδρο Αλέξη: Τον μετωπικό Πασοκοδιεμβολιστή Αλαβάνο, τον μετριοπαθή Πασοκοπροσεγγιστικό Κουβέλη, ου μην και τον αντιμπεριαλιστή τριτοσεπτεμβριακό Λαφαζάνη. Το ευκόλως εννοούμενο συμπέρασμα είναι ότι οι άνωθεν ακάλυπτοι είναι πιο κομπλεξικοί από όσο νομίζαμε.

Είναι γνωστό ότι η θεωρία της ηγεμονίας, όπως άλλωστε και η θεωρία της διαλεκτικής, όλα τα σφάζει κι όλα τα μαχαιρώνει. Η ανακάλυψη ωστόσο στο πρόσωπο του Μητρόπουλου ενός …αντιηγεμονικού σχεδίου, εμπίπτει στη θεωρία της παραμύθας. Διότι το πρόβλημα δεν είναι όπως έλεγε ο Κάρολος «τίνος είναι το όνομα», αλλά όπως τραγούδαγε ο Λουκιανός «τίνος είναι το παιδί». Ο πολιτικός συσχετισμός δεν καθορίζεται από τις εσωτερικές προθέσεις, καθορίζεται από την πραγματικότητα και τη ζωή. Το «σχέδιο αντιηγεμονίας στο πρόσωπο του Μητρόπουλου» πρέπει να το αναγνωρίζει η κοινωνία. Αλλιώς είναι «σχέδιο υφαρπαγής της κομματικής υποστήριξης».

Να δώσω ένα παράδειγμα ώστε να γίνω κατανοητός: Έχω γκόμενα την Ατζελίνα Τζολί. Άλλα άμα αυτή δεν το ξέρει, απλά παραμυθιάζω την παρέα μου. Τώρα άμα η παρέα μου είναι τόσο χάπατα για να το πιστέψουν, κακό του κεφαλιού τους.  

Στην περίπτωσή μας η μαγική τακτική του γιγαντάκια Νικόλα (ίσως και της Όλγας – καθότι με έβαλε σε υποψίες ο Σώτος), κατέληξε σε έναν υποψήφιο Ανεξάρτητο και ουχί της αριστεράς, με αλλουνού την πατρότητα. Τρεις πασοκογενείς πατεράδες επαίρονται επαυτού. Το αποτέλεσμα του σοσιαλιστή Αλέξη δεν θα ερμηνευτεί στην κοινωνία ως επιβράβευση της αριστεράς ή διεμβολισμό του Πασοκ από την αριστερά. Εκλογικά καλός ο Μητρόπουλος, αλλά το παιδί που θα γεννήσει δεν εγγράφεται στο από δω σόι. Η αριστερά στηρίζει και συμμετέχει, δεν οδηγεί, δεν έχει την πρωτοβουλία, δεν έχει τον έλεγχο.

Ο Μητρόπουλος στο προχτεσινό πάνελ διορθώθηκε από την θρυλική του εμφάνιση στην Τρέμη, αλλά παραμένει αυτό που είναι: «Θέλουμε να πείσουμε την κυβέρνηση ότι κάνει λάθος». Η κοινωνία τον καταγράφει ως αντάρτη του ΠΑΣΟΚ, δύσκολα θα τον διαχωρίσει από τον Δημαρά, οι γριούλες τον συμπαθούν, οι μεσόκοπες κυρίες λαχταρούν τον έπαινό του κι ο Αυτιάς τον καμαρώνει. Όμως η όποια εκλογική του επίδοση δεν θα αλλάξει τον συσχετισμό στη ζυγαριά ΠΑΣΟΚ – αριστεράς. Είναι πιθανό και να τον χειροτερεύσει. Η εκλογική επιτυχία Μητρόπουλου θα είναι πολιτική αποτυχία της αριστεράς, εφόσον το ψηφοδέλτιο Μητρόπουλου δεν αποφασίζει οριστικά και αμετάκλητα, δημόσια και με ταρατατζούμ, ότι διέβη τον Ρουβίκωνα. Άμα δε ο Αλέξης ξανανέβει στο τρένο της Αλλαγής, με περισσευάμενα μπαγκάζια ένεκα της «συνάντησης με την ριζοσπαστική αριστερά» την κάτσαμε τη βάρκα για καμιά δεκαετία.

Επειδή όμως έχουμε εντρυφήσει όλοι μαζί κι αντάμα στην βοναπαρτική Γαλλία θα ήθελα να θυμίσω και στο αποδώ επιτελείο ότι η μάχη στο Βατερλό κρίθηκε στις λεπτομέρειες και μέσα σε δύο ώρες η νίκη άλλαξε στρατόπεδο. Ο Ναπολέων συνέλαβε εξαιρετικό σχέδιο μάχης (διδασκόταν στη σχολή πολέμου του West Point επί δεκαετίες), αλλά η αυτάρκεια τον κατέστρεψε. Ο άριστος Νταβού έμεινε στα μετόπισθεν. Ο τσανακογλύφτης και αυτοκρατορικός ανταυτού Νεΰ υπερτίμησε το φρόνημα της αυτοκρατορικής φρουράς. Ο κόπανος ο Γκρουσύ χαζολογούσε. Και τελικά ημείς οι Βοναπαρτικοί συνετρίβημεν. Ας χειροκροτήσουμε επομένως τα περί δεύτερου γύρου, αλλά ο θρίαμβος από τη συντριβή έχει μικρή απόσταση. Αλλιώς θα βρεθεί ένας Πιερ Καμπρόν να ανακράξει merde στο τέλος της μάχης.

Άσχετο αλλά σημαντικό: Πέρα από το ΠΑΣΟΚ ο Αλέξης διεμβολίζει την κρεμ ντε λα κρεμ του πολιτισμού!

Όπως παρατηρήσατε ο τίτλος καταλήγει σε τελεία και όχι σε ερωτηματικό. Θέλω έτσι να διαχωριστώ από τον παλαιόθεν σύντροφο Θανάση που το ομότιτλο άρθρο του στην Αυγή κατέληγε σε ερωτηματικό. Ο σύντροφος Θανάσης έριξε την πρώτη μπαταριά -έστω και ως ερώτημα- για να ακολουθήσουν τα τεθωρακισμένα. Άλλωστε και πριν ιδρυθεί ο ΔΣΕ προηγήθηκε η επίθεση 33 συντρόφων στο Λιτόχωρο. Η τρίχρονη εποποιία ακολούθησε μετά.

Η κεντρική ιδέα του Θανάση είναι ότι «άλλο πράγμα το πολιτικά αιτιολογημένο όχι στην υποψηφιότητα Αλαβάνου και άλλο η αντιμετώπισή της με όρους κομματικής συνωμοσίας». Θέτοντας το πρόβλημα στη σωστή βάση, ο σύντροφος Θανάσης οδηγείται σε περίεργες συναντήσεις.

Ο ξαδερφός μου ο Φώντας είναι ένας από τους εφτά συνεπείς αναγνώστες αυτού του μπλογκ και ως σωστός αριστερός ασχολείται με δύο πράγματα: Με την ίντριγκα στον Συριζα και με τον Πρετεντέρη. Του προξένησε λοιπόν εντύπωση το άρθρο του Ι.Κ. που σχολιάζοντας το δράμα του Σύριζα έλεγε ότι «Το γινάτι βγάζει µάτι» και διαπίστωνε πως «Είναι αδύνατον, ας πούµε, να κατανοήσει κανείς την άρνηση του Συνασπισµού να υποστηρίξει την υποψηφιότητα του Αλαβάνου, αν δεν λάβει υπόψη τη βαθύτατη (όπως προκύπτει) προσωπική αντιπαλότητα µεταξύ του νυν και του πρώην προέδρου του κόµµατος. Υπό κανονικές συνθήκες, ο Αλαβάνος θα έπρεπε να θεωρείται σχεδόν ουρανόπεµπτος υποψήφιος. Αλλά «αν πάει καλά, θα µας πάρει το µαγαζί!» ήταν η κυνική παρατήρηση ενός υποστηρικτή του διαδόχου του».

Δυστυχώς αν και αριστερός οφείλω να ομολογήσω ότι ο Γιώτα Κάπας έχει εν μέρει δίκιο. Διότι το κυνηγητό Αλαβάνου δεν ερμηνεύεται με όρους πολιτικής αντιπαράθεσης, αλλά με όρους νομής της κομματικής εξουσίας. Την πολιτική τεκμηρίωση από πέρσι τέτοιον καιρό είχε πάρει εργολαβία το Κοκκινοπράσινο. Και από κει αποκαλύφθηκαν αμείλιχτα οι παλαιοπασοκικές και ανδρεοπαπανδρϊκές παρεκκλίσεις του Αλέκου. Βούιξε η Αίγινα από τις αποκαλύψεις καταπώς εύστοχα υπενθυμίζει ο φίλτατος Σώτος Τριανταφύλλου. Επειδή όμως ακολούθησε ο πρώην (ω ναι επιτέλους πρώην) Εθνικοσύμβουλος Αλέξης, η αντι-πατριωτική τεκμηρίωση έγινε μπουχός. Δεν γίνεται να κατηγοράς τον Αλαβάνο ότι με τα λεγόμενά του βγάζει από το κάδρο των ευθυνών τον ΓΑΠ και να ψηφίζεις Αλέξη κι ότι φέξει.

Επομένως όταν ο διευθυντής του ΠΡΙΝ και αρθρογράφος του Εθνους Γ. Δελαστίκ μιλά για την χαμένη ευκαιρία της αριστεράς, που δεν στήριξε τον Μητρόπουλο, κάνει άλμα σκοπιμότητας. Καθότι η ερμηνεία της αντιπαράθεσης με όρους πολιτικής στρατηγικής διεμβολισμού ή όχι του ΠΑΣΟΚ, βρίσκεται απλώς στην σφαίρα της φαντασίας. Άσε που οι ίδιοι οι Πασόκοι δεν φαίνεται να πολυεκτιμάνε το εργαλείο του διεμβολισμού τους. Οι δε Πασόκοι του Αλέκου φαίνεται να καταγγέλουν τους Πασόκους του Αλέξη ως στερούμενους κάθε αξιοπιστίας.

Ομοίως και ο πρώην (;) σύντροφος του Τσουκάτου και του Τατούλη όταν γράφει για την «ελληνική αριστερά που δεν είναι στα καλά της». Αν εξαιρέσουμε την αγάπη που θρέφει ο Στελάρας για τον Αλέκο, η παρέμβασή του αναμασά τα τετριμμένα της αναγκαίας συνάντησης με το σοσιαλιστικό χώρο. Κλαψ λυγμ, η αριστερά δεν συναντήθηκε με το ρήγμα του ΠΑΣΟΚ. Και τούμπαλιν.

Η πλατφόρμα του συντρόφου Βούτση έχει καταγραφεί από εποχής Αλέκου. Κάθε φορά έμπαινε στο προεδρικό γραφείο αναγγέλλοντας μεγάαααλες εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ. Ο κακοήθης Αλέκος καθόταν με την πλάτη καλυμμένη, κοιτώντας καλού κακού τα πόδια της πολυθρόνας του άμα τη αποχωρήσει του συντρόφου. Σήμερα όμως η πλατφόρμα Βούτση είναι απαραίτητη. Μέχρι κι ο Λάσκος οφείλει να την υποστηρίξει. Διότι αλλιώς πάμε στον Πρετεντέρη: «το γινάτι βγάζει μάτι». Και τούμπαλιν.

Το γινάτι του Τσίπρα με τον Αλαβάνο δεν είναι επί του προσωπικού. Δεν είμαι φυσικά σίγουρος για το τούμπαλιν. Το «όχι στον Αλαβάνο» είναι επιλογή ζωής για την ηγεσία του ΣΥΝ. Διαφορετικά θα αποτελούσε έμπρακτη αυτοκριτική για την ανεπάρκεια, την μυωπία, την διάλυση και την αποστράτευση. Η λύση «οποιοσδήποτε πλην Αλέκου» στόχευε στην πολιτική επιβίωση της σημερινής ηγεσίας, καθότι τυχόν θετικό αποτέλεσμα θα παραχωρούσε την ηγεμονία στον πρώην. Και θα έμενε ο Στελάρας μόνος του να λέει ότι ένεκα της απειρίας δεν φταίει το παιδί. Τα περί «διεμβολισμού του ΠΑΣΟΚ» μετατράπηκαν στο «οπωσδήποτε υποψήφιος από το ΠΑΣΟΚ» για να γίνουν φοβερή στρατηγική επιλογή με το που εξήγγειλε ο ακατανόμαστος την υποψηφιότητα.

Τα μπόλικα κιλά μελάνι και τα ιδρωμένα χτυπήματα των πλήκτρων δεν μπορούν να κρύψουν ότι αυτό που παίχτηκε τις προηγούμενες μέρες ήταν μια απόπειρα αμφισβήτησης της κομματικής ηγεμονίας και μια σθεναρή αντίδραση με προκάλυμμα πολιτικής στρατηγικής. Η αποδοχή Αλαβάνου από τη σημερινή ηγεσία του ΣΥΝ είναι -δικαιολογημένα- αδιανόητη. Οι προσωπικές αντιθέσεις και πικρίες ποτέ δεν έπαιξαν και ούτε και σήμερα παίζουν τον ελάχιστο ρόλο. Αλλιώς ο ΣΥΝ θα είχε διαλυθεί από το 93. Το πραγματικό πρόβλημα είναι η κομματική εξουσία.

ΥΓ 1. Στη χτεσινή Ανοιχτή Πόλη η υποψήφια έγινε τούρμπο από το κλάδεμα στελέχους του ΣΥΝ. Πήρε αναβολή η τελική απόφαση, αλλά όπως μας θυμίζει ο παλιός καλός ελληνικός κινηματογράφος: «Η αναβολή φέρνει την καθυστέρα, η καθυστέρα την άργητα, η άργητα το δε βαριέσαι και το δε βαριέσαι το που σε είδον που με ξέρεις! Και το πουλάκι πάει αλλού να κελαηδήσει, νομίζω;».
Επειδή οφείλω να καταθέτω εποικοδομητικές προτάσεις και να μην περιορίζομαι στην κριτική, προτείνω τη Δούρου για δημαρχίνα. Αφενός κάνουμε το χατίρι του προέδρου Αλέξη, αφετέρου η Παλαιολόγου θα γίνει αμέρικαν μπαρ σαν τη Βαλτετσίου.

ΥΓ 2. Παρεπιμπτόντως η Βαλτετσίου έκλεισε για φθινοπωρινές διακοπές. Φήμες λένε ότι σχετίζεται με τις ρωγμές στην κομματική πλειοψηφία του ΣΥΝ. Ο σύντροφος γραμματέας παραείναι σκληρός και εισηγείται de facto διάλυση του Σύριζα. Το ιστορικό ρεύμα της ανανέωσης έχει μάθει σε πιο de jure φάση. Γούστο έχει να αρχίσουν να πλακώνονται μεταξύ τους σαν την ΑΡΑΝΑΡΑΣ

Ο μόνος συνεπής αντιτροϊκανός υποψήφιος, γνωστός μέχρι πρότινος και ως κωλοτούμπας, αποφάσισε ότι άπαξ κι έδωσε τα χέρια με τον Βούτση, δεν μπορεί κάθε τρεις και λίγο να τα γυρίζει. Επέμεινε σθεναρά στην υποψηφιότητά του, ακόμη κι αν λίγες μέρες πριν δήλωνε απλός στρατιώτης των δύο ανθυποψηφίων του. Τα 50 μέλη του Εθνικού Συμβουλίου που είχε στο τσεπάκι του θα τα εμφανίσει μετά τις εκλογές, καταφέρνοντας το οριστικό πλήγμα στο μνημόνιο.

Η νεολαία ΣΥΝ αλλά και το Αριστερό Ρεύμα δεν άντεξαν την πίεση της τρόικας και υπέγραψαν δήλωση αποκήρυξης Μητρόπουλου. Οι δηλωσίες άμα τη επιστροφή τους μετά την 7η του Νοέμβρη θα εξεταστούν από επιτροπή με πρόεδρο τον βράχο της εσωκομματικής δημοκρατίας Δ. Παπαδημούλη, όπου και θα κριθεί η σχέση τους με το κόμμα.

Η υποψηφιότητα Μητρόπουλου αντιμετωπίζεται εχθρικά από τα ντόπια και ξένα κέντρα διότι απειλεί την αταλάντευτη προσήλωση του ΓΑΠ στον νεοφιλελευθερισμό. Θέλει δια της πειθούς να κερδίσει την ηγεσία του Κινήματος. Όπως δήλωσε στην ομιλία του: «Εν τέλει, μέσω της λαϊκής πίεσης, να συνειδητοποιήσουν όλοι -και η ηγεσία του Κινήματος και της Κυβέρνησης-, αλλά και όλοι οι υποστηρικτές του Μνημονίου, ότι ο δρόμος που πήρε η πατρίδα είναι ολέθριος και καταστροφικός για όλες τις δημιουργικές δυνάμεις, αλλά κυρίως για τις δυνάμεις της Εργασίας».

Διαχωρίστηκε από τις αλαβανικές αντικυβερνητικές προβοκάτσιες του χάους και της αστάθειας, καθώς ξεκαθάρισε ότι «Στόχος της Κίνησής μας δεν είναι να αμφισβητήσουμε την τυπική νομιμότητα της Κυβέρνησης και να χρησιμοποιήσουμε τις εκλογές του Νοέμβρη για εφαλτήριο κυβερνητικών μεταβολών. Η πρωτοβουλία αυτή ανήκει στα πολιτικά κόμματα».

Τέλος για να μην αφήσει κανένα περιθώριο στον Αλέκο να λεηλατήσει τους πασόκους, ο αντιμνημονιακός εργατολόγος έκλεισε την ομιλία του ως εξής: «[Ο λαός] Δεν θέλει την υποταγή σε ξένα κέντρα… Επιθυμεί μια άλλη, πιο δυναμική και εθνωφελή αντιμετώπιση της κρίσης δανεισμού… Δεν επιθυμεί επικυρίαρχους πάνω από το κεφάλι του… Θέλει η Ελλάδα να ανήκει στο λαό της και σε εμάς, όλους τους Έλληνες, όπως είχε διακηρύξει και ο αείμνηστος ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου».

Πληροφορίες που ήθελαν τον Κυρίτση και το Κοκκινοπράσινο να στηρίζουν Αλαβάνο, μετά τις παραπάνω εθνικο-ανδρεο-παπανδρεο-παλαιο-πασοκικές δηλώσεις, κρίνονται αβάσιμες.

Πέραν των προβοκατόρικων υποψηφιοτήτων του «αξιοτέρου εμού» Δημαρά και του πεμπτοφαλαγγίτη Αλαβάνου, οι σκοτεινές δυνάμεις του Μαξίμου επεξεργάζονται τρίτη προβοκάτσια. Αρνούνται μέχρι σήμερα σθεναρά να διαγράψουν τον Α. Μητρόπουλο. Το καταστατικό προβλέπει ρητά ότι δεν μπορεί μέλος του ΠΑΣΟΚ να είναι υποψήφιος υποστηριζόμενος από άλλο κόμμα. Οι εγκάθετοι του Γιωργάκη όμως, έχουν κουρελιάσει το καταστατικό προκειμένου να ακυρώσουν τον ευφυή σχεδιασμό του Βούτση. Άθλιοι…

ΥΓ 1. Ας πει κάποιος στον Μητρόπουλο ότι είναι υποψήφιος του «Συνασπισμού της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας» και όχι του «Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Προόδου». Άμα νοσταλγεί Κωνσταντόπουλο να αγοράσει τον Φίλαθλο.

ΥΓ 2. Την Τετάρτη η Ανοιχτή Πόλη θα καταλήξει μάλλον στην Ε. Πορτάλιου. Μόνος κερδισμένος από αυτή την υποψηφιότητα θα είναι ο Λαφαζάνης. Βρείτε γιατί και κερδίστε συμμετοχή στην (προβλέπω) ολιγομελή ομάδα στήριξης μιας κατά τα άλλα εξαιρετικής υποψηφιότητας.

Εδώ και δυο ώρες προσπαθώ να σχολιάσω τη συνέντευξη Μητρόπουλου στο MEGA. Δεν είναι ότι δεν έχω τι να πω. Είναι ότι πονάω από τα γέλια. Μέχρι και ο μπέμπης που ακούγεται στο βίντεο διαμαρτυρήθηκε. Έβαλε τα κλάματα γιατί χέστηκε από τα γέλια. 

Όπως και να έχει, υποψήφιο τεφαρίκι βρήκε ο Βούτσης: Μαλαγάνας, κοπλιμενταδόρος, γαλίφης, σκερτσόζος, κορτάκιας, καταφερτζής…

Άμα πάρει σβάρνα τις μεσόκοπες κυρίες και τους λέει ότι «ήμασταν συμφοιτητές, αλλά φαίνεστε και δεν ξέρω κι αν είστε 10 χρόνια νεότερες», έχει σίγουρο ένα 10%. Άλλο ένα 10% έχει από τις γριές που βλέπουν Αυτιά. Νάτο το ρήγμα, μεγαλώνει, θεριεύει, πιάνει διψήφιο, πάει β΄κατανομή, κουκουέ αλλαγή, α ρε Χαρίλαε…

Τώρα αν το ρήγμα θα είναι στο ΠΑΣΟΚ ή στον ΣΥΝ, αυτό θα μας το πει ο Όλυμπος της πολιτικής σκέψης, ο Παρνασσός της εκλογικής τακτικής, ο Ταΰγετος των σοσιαλιστικών ρηγμάτων, ο Σμόλικας των πετυχημένων υποψηφιοτήτων, ο Φίλος και Σύντροφος Νίκος Βούτσης.

Στην αρχή μας φλόμωσε με τα 51 μέλη του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ που θα έρθουν στον Σύριζα. Μετά ορκιζόταν ότι το ρήγμα στο ΠΑΣΟΚ έχει κόψει οριστικά με το ΠΑΣΟΚ και ταυτίζεται με το πολιτικό πλαίσιο του Σύριζα. Τέλος μας βεβαίωνε ότι αυτό το ρήγμα θα το συναπαντήσουμε μόνο στην Περιφέρεια, εξου και αποκλείεται άλλη υποψηφιότητα, και ειδικά αποκλείεται η γνωστή άλλη υποψηφιότητα.

Φυσικά υπάρχει περίπτωση ο μαλαγάνας Μητρόπουλος να κατάλαβε ότι το πολιτικό πλαίσιο του Σύριζα είναι «είμαι ΠΑΣΟΚ και δεν παραιτούμαι, στηρίζω τον ΓΑΠ και την κυβέρνηση, ζητάω μόνο να αλλάξει την πολιτική του». Τότε το φταίξιμο δεν είναι στον μαλαγάνα, είναι στον Συνασπισμό. Μάλλον ο Βούτσης δεν του έκανε σαφές ότι ο Συνασπισμός δεν στηρίζει τον Γιωργάκη.

Μετά τη συνέντευξη του μαλαγάνα που όχι μόνο στηρίζει Γιωργάκη, αλλά βάζει κοτζάμ απόφαση κοτζάμ ΚΠΕ κοτζάμ Συνασπισμού υπό την αίρεση μιας παρέας ”πασοκογενών”, είναι πια σαφές το σκοτεινό σχέδιο Βούτση.

Έχει βαλθεί να διαφυλάξει την καρέκλα του προέδρου εξοντώνοντας έναν έναν τους διαφωνούντες. Θα τους πεθάνει στο γέλιο. Δεν εξηγείται αλλιώς. Θα φανταζόταν κανένας καλύτερο δώρο στον Αλαβάνο από αυτό το 7λεπτο στο Mega; Πιστεύετε ότι θα υπάρξουν πολλά μέλη του ΣΥΝ που ανάμεσα στο σούργελο και στον σατανά, θα επιλέξουν το σούργελο;

Το πραγματικό ερώτημα από τη συνέντευξη του μαλαγάνα είναι το εξής: Ήξερε η ηγεσία του ΣΥΝ τι λέει ο μαλαγάνας και το έκρυβε από το κόμμα, ή ο μαλαγάνας τους δούλευε ψιλό γαζί και δεν τον πήραν χαμπάρι;

Αδυνατώ να πιστέψω ότι ο γάτουλας της αριστεράς Νίκος Βούτσης δεν είχε πάρει πρέφα τον μαλαγάνα. Αδυνατώ όμως κι από την άλλη να δεχτώ ότι δούλευε όλη την ΚΠΕ (τον Σύριζα σίγουρα τον δούλευε αλλά σιγά τον πολυέλαιο).

Το μοναδικό συμπέρασμα που μπορώ να βγάλω είναι ότι έχουμε σκευωρία: Η συνέντευξη του μαλαγάνα είναι προϊόν μοντάζ από τα υπόγεια χαλκεία της τρόικας για να εμποδίσει την «αναγκαία συνάντηση της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς με δυνάμεις που προέρχονται από τον σοσιαλιστικό χώρο». Όπως ακριβώς είναι προϊόν των υπόγειων χαλκείων της τρόικας η υποψηφιότητα Αλαβάνου για να κόψει τη δυναμική της υποψηφιότητας μαλαγάνα.

Τη Δευτέρα ο μαλαγάνας θα αποφασίσει. Τι θα κάνει μέχρι τότε ο Όλυμπος της πολιτικής σκέψης, ο Παρνασσός της εκλογικής τακτικής, ο Ταΰγετος των σοσιαλιστικών ρηγμάτων, ο Σμόλικας των πετυχημένων υποψηφιοτήτων, ο Φίλος και Σύντροφος Νίκος Βούτσης;

Α. Θα πλακώσει τον μαλαγάνα στο μουρουνόλαδο για να σταματήσει να στηρίζει Γιωργάκη;

Β. Θα ψάξει να βρει άλλη υποψηφιότητα μαζί με τον Μπανιά;

Γ. Θα προσφύγει στον διαθέσιμο πλέον Ν. Κωνσταντόπουλο;

Δ. Θα αποφασίσει ότι το στοίχημα της συνάντησης με το ρήγμα του ΠΑΣΟΚ μετατοπίστηκε σε άλλη περιφέρεια και θα πάει για νέες μεγάλες επιτυχίες;

Ε. Θα προτείνει Αλαβάνο;

ΣΤ. Θα κάνει αυτοκριτική για τα πεπραγμένα του και θα κατέβει ο ίδιος;

Απαντήστε και κερδίστε θέση αντιπεριφερειάρχη στο ψηφοδέλτιο του μαλαγάνα.

ΥΓ. Ο τίτλος του σχολίου είναι η συνήθης προσφώνηση του Παντελή Ζερβού στον Ντίνο Ηλιόπουλο από την ταινία “Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες”. Σύμφωνα με πληροφορίες θα αντικαταστήσει τη λέξη “συντρόφισσες και σύντροφοι” στις επόμενες συνεδριάσεις της ΚΠΕ.

Άμα βγάλεις πιστόλι, είτε πυροβολείς, είτε το βάζεις στον κώλο...

Αυτός θα είναι ο επίσημος τίτλος του Σύριζα (για όσο καιρό ακόμη υπάρξει) μετά τις σημερινές εξελίξεις. Η σκέψη Βούτση πίεσε τον σοσιαλιστή Αλέξη να βγει στο κλαρί. Ο αρχηγός Λαφαζάνης αποφάσισε να ασχοληθεί με το κόμμα μπας και το κερδίσει. Ο πρόεδρος Αλέξης συνειδητοποίησε ότι ο Σύριζα έχει τελειώσει, μάλλον τέλειωσε και ο ΣΥΝ. Και ο ψυχοπονιάρης Αλέκος είπε να κάνει ένα ρουσφέτι στον Λαφαζάνη.

Κι έτσι προέκυψε η υποψηφιότητα Βαλαβάνη. Η εν λόγω υποψηφιότητα πετάχτηκε στο τραπέζι σε ανύποπτο χρόνο στην προηγούμενη γραμματεία. Ο αρχηγός Λαφαζάνης άκουσε την πρόταση κι αποφάσισε ότι καιρός είναι να βγάλει το Smith & Wesson από την κωλότσεπη. Υιοθέτησε λοιπόν την πρόταση Βαλαβάνη. Τηλεφώνησε και τον Αλέκο να κάνει τη γνωστή δήλωση χθες το μεσημέρι, ώστε να διαμορφωθεί η συναίνεση. Τυχόν άρνησή της από τον Αλέξη, θα εξέθετε τη σκέψη Βούτση και θα χρέωνε το κόστος της διάσπασης.

Κι έτσι είχαμε την πρώτη αλλαξοκωλιά από τον Αλέκο. Το πρωί Αλαβανικός και το μεσημέρι Βαλαβανικός.

Επειδή όμως ο πρόεδρος Αλέξης και η σκέψη Βούτση μέτρησαν το ρήγμα στο ΠΑΣΟΚ και είδαν ότι πρόκειται για χαντάκι, είδαν και το περίστροφο Λαφαζάνη και είπαν κάτσε μην πυροβολήσει (είναι και νευρικός), προχώρησαν σε νέα ευφυή ντρίμπλα: Αποφασίζει η ΚΠΕ Μητρόπουλο, αλλά άμα ο Σύριζα συμφωνήσει ομόφωνα στον Δρίτσα, τότε δεχόμαστε Δρίτσα.

Κι έτσι είχαμε τη δεύτερη αλλαξοκωλιά από τον Αλέξη. Δεδομένη απόφαση για Μητρόπουλο, αλλά για να μην χρεωθούμε εμείς τη διάσπαση, λέμε ότι δεχόμαστε τον Δρίτσα.

Η σκέψη Βούτση που καθοδηγεί επιτυχημένα τον πρόεδρο Αλέξη εδώ και καιρό, έχει πάρει απόφαση ότι με τους αριστεριστές και το χάρβαλο του Σύριζα δεν γίνεται προκοπή. Δεν πα να ‘χει τους Εννιά του Μπανιά, αυτοί δεν φτάνουν ούτε για ζήτω. Έχει επίσης αποδεχτεί ότι το πολιτικό κλίμα Λαφαζάνη που μοιάζει με το πολιτικό κλίμα Αλαβάνου δεν ευδοκιμεί στον νέο ΣΥΝ. Και επειδή η σκέψη Βούτση, από την εποχή του Αλαβάνου εφεύρισκε μεγάλες συναντήσεις με τον σοσιαλιστικό χώρο, αποφάσισε να ποντάρει τα ρέστα της προς τα κει. Σοσιαλιστικός χώρος και ξερό ψωμί.

Αυτό ερμηνεύει και την κατηγορηματικότητα της απόφασης της χθεσινής ΚΠΕ του ΣΥΝ: «αποφασίζει τη στήριξη της υποψηφιότητας Μητρόπουλου με όλες τις δυνάμεις». Και αυτό φυσικά σημαίνει ότι η πρόταση Δρίτσα είναι μπλόφα. Ή αλλιώς αλλαξοκωλιά.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι η λαμπρή σκέψη Βούτση τα ψιλοσκάτωσε. Διασπάστηκαν με τον Κουβέλη, επανέφεραν τον Αλαβάνο, έστησαν αρνητικά τους πρόθυμους εννιά, και κοντραρίστηκαν αγρίως με την κομματική μειοψηφία. Επομένως στη χθεσινή ΚΠΕ δεν μπορούσαν να πάνε με ειλικρίνεια να εφαρμόσουν την απόφαση που είναι ήδη ειλημμένη. Χρειαζόταν μια μπλόφα (Δρίτσας) για να απαντηθεί η προηγούμενη μπλόφα (Αλαβάνου – Λαφαζάνη).

Ένας θείος μου που εχρημάτισε (αδίκως) στις φυλακές Κορυδαλλού μου έλεγε πως άμα βγάλεις πιστόλι στο τραπέζι, τότε είτε πυροβολείς είτε το βάζεις στον κώλο σου.

Το ποιος θα πυροβολήσει και ποιος θα πονέσει, είναι ερώτημα που η μεταμεσονύχτια συνεδρίαση της γραμματείας (έληξε στις τρεις τα χαράματα) δεν απάντησε. Θα ξανασυνεδριάζει σήμερα το πρωί από τις εννιά, με παρόντες τους υποψήφιους προς υποψηφιότητα (Δρίτσα, Βαλαβάνη, Λαφαζάνη) για να καταλήξει.

Το ποιος μπλοφάρει φόρα παρτίδα απαντήθηκε εμμέσως. Στην πρόταση να βγει ανακοίνωση όπου: 1. Θα διευκρινίζει κατηγορηματικά ότι δεν υφίσταται υποψηφιότητα ούτε Μητρόπουλου ούτε Αλαβάνου, και 2. Ο Σύριζα συζητάει ανάμεσα σε Δρίτσα, Βαλαβάνη, Λαφαζάνη, η αντιπροσωπεία του ΣΥΝ έκανε την πάπια. Ο σύντροφος γραμματέας Βίτσας βλέποντας ότι πρέπει να τιμήσει και όχι να αθετήσει τις υπογραφές που έπεσαν με τον Μητρόπουλο, το ριξε στο συνδικαλισμό. Ανακοίνωση δεν βγήκε, παρόλο που η απόφαση της ΚΠΕ (αν ήταν ειλικρινής) θα την δικαιολογούσε. Θα διόρθωνε και τα σημερινά πρωτοσέλιδα που μιλούν για ειλημμένη απόφαση Μητρόπουλου.

Επί του προκειμένου, ούτε οι μετωπικοί απάντησαν στην υποψηφιότητα Δρίτσα, ούτε όμως και οι εννιά του Μπανιά ή ο ΣΥΝ απάντησαν στην υποψηφιότητα Βαλαβάνη. Οι εννιά είχαν ήδη πάρει απόφαση ότι δεν θέλουν την Βαλαβάνη, αλλά δεν μπορούσαν να το πουν δημοσίως γιατί εδώ και μέρες ρίχναν πολύ κλάμα για την ενότητα. Δεν τους παίρνει να μαθευτεί ότι κι αυτοί μπλοφάρανε. Άσε που με το γκάζωμα του Αλαβάνου και το σοσιαλιστικό ρήγμα της σκέψης Βούτση, οι εννιά πλέον είναι ξεκρέμαστοι.

Τελικά όλη η χθεσινή συνεδρίαση συμπυκνώνεται στο εξής απλό ερώτημα: Ποιος έχει θάρρος να πει την αλήθεια;

Όσο για τη συνέχεια; Το πρωί γίνεται συνάντηση με τους 3 (Δρίτσα, Βαλαβάνη, Λαφαζάνης) για να δούμε ποια μπλόφα θα σπάσει πρώτη, λογικά θα λήξει γρήγορα και άδοξα, και στις 12.00 ο Αλέκος ανακοινώνει υποψηφιότητα.

ΥΓ 1. Μάλλον θα υιοθετήσω σχόλιο επισκέπτη και το μπλογκ θα μετονομαστεί σε «αναμνήσεις από τον Σύριζα».

ΥΓ 2. Όλα τα παραπάνω γίνονται επειδή νομίζουμε ότι η κοινωνία δεν βλέπει, αλλά η κοινωνία ίσως βλέπει. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα απέναντι μπαλκόνια της Βαλτετσίου που βλέπουν σινεμά χωρίς εισιτήριο, και μάλιστα σινεμά όλων των ειδών: φαρσοκωμωδίες, σαπουνόπερες, αισθηματικά, αστυνομικά (βρες τον δολοφόνο).

ΥΓ 3. Αυτό που φοβάται και το Μέτωπο και ο ΣΥΝ, δηλαδή το ποιος θα ρίξει την χαριστική βολή, μπορεί από μειονέκτημα να είναι πλεονέκτημα. Λυτρώνεις ένα ζωντανό νεκρό. Τουτέστιν μπορεί να μην χρειάζόμαστε μπλόφα στην μπλόφα και ξανα μανά μπλόφα.

Απντέιτ Νο1 (13.45)

Όπως αναμενόταν, το κρυφτούλι συνεχίστηκε και σήμερα το πρωί. Οι Εννιά του Μπανιά λίγο πριν βάλουν τα κλάματα επειδή δεν τους ακούει πια κανείς, πρότειναν όχι-πια-Δρίτσα-μόνο-Λαφαζάνη, αλλά ο Λαφαζάνης αρνήθηκε. Είχε προηγηθεί το σημερινό πρωτοσέλιδο της Αυγής που δεν άφηνε περιθώρια παρερμηνειών για το ποια είναι η πραγματική απόφαση του ΣΥΝ.

Στην ΕΣΗΕΑ ο Αλαβάνος κατέθεσε υποψηφιότητα εκ μέρους του Μετώπου, ευχαριστώντας ταυτόχρονα Γλέζο και Λαφαζάνη για τις προσπάθειες που έκαναν. Δήλωσε ότι οι προσπάθειες ενωτικής λύσης τέλειωσαν οριστικά με τη χθεσινοβραδινή απόφαση της ΚΠΕ του ΣΥΝ. Συμπλήρωσε μάλιστα ότι μόλις δύο λεπτά πριν την Συνέντευξη έληξε η τελική σύνθεση της Συνέντευξης.  

Η κορυφαία (ελπίζω και τελευταία) αλλαξοκωλιά του σίριαλ ήταν η διαρροή στις 12.05 ότι τελικά οι Εννιά του Μπανιά και ο ΣΥΝ δέχονται την Βαλαβάνη και να μην ανακοινώσει ο Αλαβάνος την υποψηφιότητα. Στην πρόσκληση να έρθει ο σύντροφος γραμματέας Βίτσας στη Συνέντευξη και να ανακοινώσει την μπλόφα για α σταματήσει να είναι μπλόφα, απάντηση δεν δόθηκε.