jump to navigation

«Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος»; Ναι ρε, τι Πλαστήρας, τι Παπάγος… 13/09/2007

Posted by the left and the crisis in Για το ΠΑΣΟΚ.
trackback

Επειδή πολλή πίεση ασκεί το ΠΑΣΟΚ, ας δούμε το θέμα και ιστορικά. Παρακάτω ένα άρθρο από την εφημερίδα Ημέρα της Πάτρας για την ορθότητα του διλήμματος. Ο Β.Λάζαρης, αν και τα χώνει στον «εγχώριο αναθεωρητισμό», απενοχοποιεί το τρομοκρατικό δίλημμα που θυμάται το ΠΑΣΟΚ προεκλογικά, για να το καταπατήσει μετεκλογικά (είτε ως κυβέρνηση, είτε ως -ο θεός να την κάνει- αντιπολίτευση) και να μας αποδείξει ότι ειδικά στους καιρούς μας ισχύει το «τι Πλαστήρας, τι Παπάγος»…

 

Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος Ορθή ή λαθεμένη θέση;

του ιστορικού Βασίλη Κ. Λάζαρη

Μέσα στις γενικότερες προσπάθειες, που καταβάλλονται από τους κάθε λογής υποστηρικτές της «νέας τάξης πραμάτων» να ξαναγραφτεί η ιστορία στη βάση της απαξίωσης του σοσιαλιστικού κινήματος, περιλαμβάνεται σε πανελλαδικό επίπεδο και ο ξαναζεσταμένος ισχυρισμός, ότι το σύνθημα της ελληνικής Αριστεράς «Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος» ήταν λαθεμένο.

Πρόκειται για ισχυρισμό που αποτελεί παράλληλα και προϊόν της προσπάθειας διά τη δικαίωση του σημερινού δικομματισμού, τον οποίο προωθεί με ιδιαίτερη φροντίδα η πασοκική προπαγάνδα, συνεπικουρούμενη έμμεσα από τον εγχώριο «αναθεωρητισμό».

Όσοι υποστηρίζουν ότι ο αρχηγός της ΕΠΕΚ Νικόλαος Πλαστήρας διέφερε από τον ηγέτη του Ελληνικού Συναγερμού Αλέξανδρο Παπάγο και ότι συνεπώς η εξομοίωσή τους από την Αριστερά δεν ανταποκρινόταν στην πολιτική πραγματικότητα εκείνης της εποχής, προβάλλουν ως ενισχυτικό της άποψής τους το γεγονός ότι ο Πλαστήρας είχε προηγούμενα προωθήσει στη Βουλή «μέτρα ειρηνεύσεως», που είχαν απαλλάξει τη χώρα από το εφιαλτικό κλίμα του εμφυλίου πολέμου. Παραλείπουν ωστόσο να αναφέρουν ότι τα «μέτρα» αυτά, εκτός του ότι διατήρησαν τις εξορίες και τις φυλακίσεις για πολιτικούς λόγους, νομοθετήθηκαν με βάση σχετική επιθυμία του αμερικανικού παράγοντα, ο οποίος επιδίωκε τότε τη συγκρότηση αντισοβιετικής συμμαχίας της Ελλάδας, της Τουρκίας και της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο και χρειαζόταν μια «όχι φασιστική» κυβέρνηση στην Αθήνα, για να προσφέρει στον Τίτο την αναγκαία δικαιολόγηση της δικής του προσχώρησης στην εν λόγω συμμαχία.

Τι είδους «μέτρα ειρηνεύσεως» υπήρξαν άλλωστε αυτά του Πλαστήρα και των συνεργατών του, φανερώνεται απόλυτα από τον τρόπο προώθησής τους στη Βουλή το Μάρτη του 1952, από τον κυβερνητικό εισηγητή και αχαιό βουλευτή Αριστοτέλη Φωτήλα.

Συγκεκριμένα, ο βουλευτής αυτός, αφού είχε σπεύσει να αποδεχθεί ότι το σχετικό νομοσχέδιο «προσέκρουεν εις την λίαν δικαιολογημένην αγανάκτησιν των παθόντων παρά του συμμοριτισμού, καθώς και εις το γιγαντωθέν αίσθημα εκδικήσεως κατ’ εκείνων, οίτινες εβασάνισαν τον ελληνικόν λαόν» (1), προσπάθησε στη συνέχεια να το στηρίξει στο εξωφρενικό επιχείρημα ότι στην πραγματικότητα εκείνοι, που έφερναν εμπόδια στην ειρήνευση του τόπου, ήσαν οι ίδιοι οι κομμουνιστές, οι οποίοι «εις το δικαστήριον προεκάλουν επίτηδες, διά να μην έχουν απαλλακτικάς αποφάσεις, προκειμένου να συντηρήται η αναταραχή και η ανωμαλία» (2). Στο μεταξύ, την ίδια ακριβώς εποχή, η Γενική Διεύθυνση της Χωροφυλακής με την έγκριση της κυβέρνησης του Πλαστήρα είχε εφοδιάσει με συγκεκριμένη απόρρητη εγκύκλιο τις αστυνομικές αρχές, στην οποία ανέφερε ότι «ο συμμοριτοπόλεμος εξηκολούθει υφιστάμενος και η ανταρσία ουδέποτε έληξε μέχρι τούδε» (3). Οι επιτροπές εκτοπίσεων, εξάλλου, συνέχιζαν τις τακτικές τρομοκρατικές συνεδριάσεις τους – και στην Πάτρα ειδικά είχε αποφασιστεί η παράταση της εξορίας όλων σχεδόν των Πατρινών εκτοπισμένων με ειδικές πράξεις, που είχε εκδώσει η τοπική επιτροπή (4).

Τα ξημερώματα της Κυριακής 30ης Μάρτη του 1952 η εγκληματική δραστηριότητα της κυβέρνησης του Πλαστήρα σε βάρος του ελληνικού λαϊκού κινήματος αποκορυφώθηκε, όπως είναι γνωστό, με την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη και των τριών συντρόφων του. Επρόκειτο για μια καινούργια ενέργεια, που αρκετοί αστοί πολιτικοί δεν παρέλειψαν να την δικαιολογήσουν –και μεταξύ τους ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος σε άρθρο του σε αθηναϊκή εφημερίδα είχε τότε γράψει ότι «μετά την καταδίκην εις θάνατον των κομμουνιστών κατασκόπων δύο αποφάσεις της κυβερνήσεως ήσαν δυναταί, η μία εν ονόματι της Εθνικής Ασφαλείας, η οποία επέβαλλε την εφαρμογήν των δικαστικών αποφάσεων, και η άλλη εν ονόματι της αφελείας του «ανθρωπισμού», ο οποίος απέτρεπε την ποινή του θανάτου» (5).

Το Νοέμβρη του 1952 πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα βουλευτικές εκλογές με το πλειοψηφικό σύστημα, που το είχε αποδεχθεί ο Πλαστήρας, τον οποίο είχε κατορθώσει να πείσει για τη νίκη του ο ίδιος ο αμερικανός πρεσβευτής Τζον Γκουριφόυ. Ο αρχηγός της ΕΠΕΚ άλλωστε πίστευε ότι η ΕΔΑ, η οποία αποτελούσε το νόμιμο πολιτικό σχηματισμό της συνεπούς Αριστεράς εκείνα τα χρόνια, θα υπέκυπτε στα πολιτικά διλήμματα, που είχε σπεύσει ο ίδιος να της προβάλει με την από μέρους του αποδοχή του πλειοψηφικού, και θα του χάριζε τελικά τις ψήφους της. Όταν μάλιστα ο πρόεδρος της ΕΔΑ Γιάννης Πασαλίδης τον επισκέφθηκε και του πρότεινε εκλογική συνεργασία, ο Πλαστήρας απέρριψε χωρίς καμία συζήτηση την πρόταση, ενώ λίγο αργότερα αποκήρυξε με δηλώσεις του τη συνεργασία των αντισυναγερμικών δυάμεων, που είχε επιτευχθεί στη Λέσβο (6).

Ύστερα από όλα αυτά, όπως ήταν πολύ φυσικό, η ΕΔΑ κατέβασε δικούς της συνδυασμούς σε όλη τη χώρα, αρνούμενη την ουσιαστική αυτοδιάλυσή της και τη διάχυσή της σε ένα καθαρά αστικό πολιτικό κόμμα. Στην επαρχία της Πάτρας μάλιστα όρισε ως υποψηφίους της τον Γιάννη Σκαλτσά, τον Γεράσιμο Φλωράτο, τον Δημήτρη Παπαθανασόπουλο, τον Κώστα Ντόμαλη και τον Τάσο Κουλαμπά.
Άρχισαν τότε τα «παπαγαλάκια» του λεγόμενου «Κέντρου» να κατηγορούν την ΕΔΑ για τη «δογματική» στάση της και να υποστηρίζουν ότι «ο Πλαστήρας ήταν καλύτερος από τον Παπάγο» – δεν άργησαν όμως να εμφανιστούν μέσα στον ίδιο κόσμο των «κεντρώων» ορισμένοι πολιτικοί παράγοντες, που πρόβαλαν την εντελώς αντίθετη άποψη, ότι δηλαδή «ο Παπάγος ήταν καλύτερος από τον Πλαστήρα». Επρόκειτο για αξιόλογη ομάδα, που εκφραζόταν κυρίως από το παπανδρεϊκό κόμμα, το οποίο στις 11 του Νοέμβρη εξέδωσε στην αχαϊκή πρωτεύουσα σχετική ανακοίνωση, που γνωστοποιούσε στο εκλογικό σώμα ότι «ο κύριος Παπανδρέου συνιστά εις τους φίλους του την μετά φανατισμού υπερψήφισιν του ψηφοδελτίου του Ελληνικού Συναγερμού (του Παπάγου), μεθ’ ου ειλικρινώς συνειργάζετο» (7). Η εφημερίδα «Πελοπόννησος» μάλιστα σε ειδικό σημείωμά της είχε σπεύσει να επαινέσει τον Παπανδρέου για τη συνεργασία του με το παπαγικό κόμμα και για τη συμμετοχή του στο τοπικό συναγερμικό ψηφοδέλτιο και είχε προβλέψει ότι «ο λαός της επαρχίας των Πατρών θα εξεδήλωνε την προς αυτόν εμπιστοσύνην του κατά τρόπον αποτελούντα πραγματικόν υπέρ αυτού δημοψήφισμα» (8).

Στις εκλογές νικητής αναδείχθηκε το παπαγικό κόμμα, που το υπερψήφισε και ένα μεγάλο μέρος των οπαδών του «Κέντρου».

Η ΕΔΑ λόγων του αντιδημοκρατικού πλειοψηφικού συστήματος δεν εξασφάλισε την εκπροσώπησή της στη Βουλή – κέρδισε όμως την ανεπιφύλακτη αποδοχή του προεκλογικού βασικού συνθήματός της «τι Πλαστήρας, τι Παπάγος» από μέρους της παμψηφίας σχεδόν των οπαδών της, δεδομένου ότι απώλεσε από την εκλογική της δύναμη μόλις μια ποσοστιαία μονάδα σε πανελλαδική κλίμακα. Σε αναπληρωματική εξάλλου, εκλογή, που πραγματοποιήθηκε λίγο αργότερα στη Θεσσαλονίκη, διπλασίασε τις εκεί ψήφους της και κατάκτησε τη δεύτερη θέση, αφήνοντας στην Τρίτη θέση και με πολύ μειωμένες τις δυνάμεις του το κατησχυμένο «Κέντρο».


(1) Αγόρευσις Αριστ. Φωτήλα επί του νομοσχεδίου περί μέτρων ειρηνεύσεως. Αθήναι, χ.χ.σ. 4.

(2) Στο ίδιο σ. 9.

(3) Γενική Διεύθυνσις Χωροφυλακής. Διεύθυνσις Ασφαλείας. Τμήμα Εκτοπίσεων. Αρ. Εμπ. Πρ. 58/20/28γ/14-6-1952.

(4) Πρακτικά Δευτροβαθμίου ΕΔΑΝ Αχαΐας υπ’ αρ. 8/30-10-1951, 11/15-1-1952 και 16/18-9-1952.

(5) Εφ. Καθημερινή, φ.6-4-1952.

(6) Εφ. Αυγή, φ.20/10 και 1/11/1952.

(7) Εφ. Πελοπόννησος, φ.11-11-1952.

(8) Στην ίδια εφ. φ.14-11-1952.

Advertisements

Σχόλια»

1. syriza - 13/09/2007

Ο Γιωργάκης ψηφίζεται για να παραστήσει τον Πλαστήρα, αλλά στη Βουλή κάνει τον Παπάγο. Το ΠΑΣΟΚ είναι που δικαιώνει την εξίσωση «τι Πλαστήρας, τι Παπάγος». Κατά τα άλλα η Ζαχαριαδική γραμμή τι Πλαστήρας, τι Παπάγος, μια χαρά μου φαίνεται, ειδικά στην περίστασή μας… Μην θυμηθούμε το Φλωρακικό τι λάχανα, τι μπρόκολα. Ταιριάζει περισσότερο.

2. Ο Σκύλος της Βάλια Κάλντα - 14/09/2007

Κι εγώ ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζω αλλά προτιμώ τη λίμνη Πλαστήρα από το δήμο Παπάγου…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: