jump to navigation

Μετά τις εκλογές, άρθρο του Α.Τσέκερη στην Αυγή, 09/10/2007 29/10/2007

Posted by the left and the crisis in Uncategorized.
trackback

Είναι προφανές ότι η ευφορία από το θετικό εκλογικό αποτέλεσμα χρειάζεται να μετατραπεί σε σοβαρή πολιτική σκέψη για τα επόμενα βήματα της ριζοσπαστικής αριστεράς. Εξ ίσου προφανές είναι ότι κάθε σοβαρή σκέψη οφείλει να ξεκινάει από την εκτίμηση των εσωτερικών μας αντιφάσεων, και να προωθεί την σύνθεση και την υπέρβασή τους, αντί για το κουκούλωμά τους. Η ύπαρξη διαφορετικών και αλληλοσυγκρουόμενων πολιτικών σχεδίων στο εσωτερικό της αριστεράς είναι κάτι που σήμερα δεν εκδηλώνεται ανοιχτά, θα έρθει όμως στην επιφάνεια μόλις ολοκληρωθούν οι εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ: ο κίνδυνος είναι να επανέλθουμε στην ίδια αιώνια εσωκομματική αντιπαράθεση, που μας αναγκάζει να τρέχουμε πίσω από τις εξελίξεις αντί να τις δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι. Με βάση τα παραπάνω, καλό θα είναι να συζητηθούν ορισμένα βασικά συμπεράσματα που προκύπτουν από την πρόσφατη πολιτική και εκλογική μας παρουσία.

Το πρώτο συμπέρασμα αφορά αυτό που αποκαλείται αριστερή στροφή: Είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό ότι ηγετικά στελέχη της εσωκομματικής αντιπολίτευσης αναφέρονται πλέον ανοιχτά στον ΣΥΡΙΖΑ και την προοπτική του, εκεί που πριν από λίγους μήνες ύψωναν την σημαία «ώς εδώ», αμφισβητώντας την πολιτική συμμαχιών που είχε αποφασιστεί δημοκρατικά στο συνέδριο. Είναι ενθαρρυντικό ότι αναφέρονται στο «μεγαλειώδες νεολαιίστικο κίνημα κατά του άρθρου 16», εγκαταλείποντας την τακτική της ενδιάμεσης στάσης και την καταγγελία του «στείρου κινηματισμού», που απεδείχθη ιδιαίτερα χρήσιμη στην Μαριέττα Γιαννάκου. Είναι ενθαρρυντικό ότι προσεγγίζουν την «Ανοιχτή Πόλη», όταν πριν από έναν μόλις χρόνο, και σε αντίθεση με το κοινό αίσθημα της κομματικής βάσης, επένδυαν πολιτικά στην εκλογική της αποτυχία. Τα γεγονότα αυτά, εκτός από την εύλογη αισιοδοξία για την ενότητα στον Συνασπισμό, δείχνουν επίσης ότι η αριστερή στροφή δικαιώθηκε και πέρασε: απομένει να την συγκροτήσουμε, δίνοντάς της μόνιμα και σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά.

Το δεύτερο συμπέρασμα αφορά τα ανοίγματα σε άλλους πολιτικούς χώρους: πράγματι, χρειάζεται να δούμε την διεύρυνσή μας στους χώρους της οικολογίας και του βυθισμένου στην εσωστρέφεια ΠΑΣΟΚ. Στην κατεύθυνση αυτή είναι καλό να αξιοποιήσουμε την εμπειρία της αποτυχημένης προεκλογικής συνεννόησης με τους Οικολόγους: ο λόγος για τον οποίο η εκλογική συνεργασία απέτυχε είναι ότι η μεν πλειοψηφία του ΣΥΝ αδυνατούσε να διαχειριστεί ηγεμονικά μια τέτοια προοπτική, ασύμβατη με το κλίμα «ιδεολογικής καθαρότητας» του ΣΥΡΙΖΑ, η δε μειοψηφία πλειοδοτούσε στις πλέον απίθανες «οικολογικές» αξιώσεις, ενδιαφερόμενη περισσότερο να τα χαλάσουμε με τους συμμάχους παρά να προσεγγίσουμε τους Οικολόγους. Είναι λοιπόν αναγκαίο να κατανοήσουμε ότι κάθε μορφής άνοιγμα προς άλλους πολιτικούς χώρους προϋποθέτει το να είμαστε συνεννοημένοι μεταξύ μας και να υπηρετούμε κοινό πολιτικό σχέδιο. Αν τέτοιου είδους ανοίγματα γίνονται αντιληπτά ως μέσον για να βάζει τρικλοποδιές η μία τάση στην άλλη, το εγχείρημα είναι περισσότερο πιθανόν να μας αποδιοργανώσει παρά να μας ισχυροποιήσει.

Το τρίτο συμπέρασμα αφορά την φυσιογνωμία μας: η προσεκτική μελέτη της εκλογικής εμπειρίας δείχνει ότι αυτό που επιβράβευσε ο κόσμος ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο η αντίθεση στις «νεοφιλελεύθερες πολιτικές». Είναι επίσης μια σειρά από πολιτικά χαρακτηριστικά του χώρου μας, όπως η προσήλωση στη δημοκρατία, η υπεράσπιση των κοινωνικών δικαιωμάτων, η οικολογική μας αντίληψη, η αντίθεση στον εθνικισμό, η ρήξη με την κρατική Εκκλησία και τον κοινωνικό συντηρητισμό. Οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι αυτή η πολύμορφη ιδεολογική ταυτότητα δεν είναι ακόμα πλήρως εμπεδωμένη στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου κυριαρχεί η προαναφερθείσα «ιδεολογική καθαρότητα», μέσω της οποίας θεωρείται ότι διαφοροποιούμαστε από τον ρεφορμισμό και ανταγωνιζόμαστε επιτυχώς το ΚΚΕ.

Το τελευταίο αφορά την ανανέωση: η απαίτηση του κόσμου της αριστεράς για νέα πρόσωπα στο προσκήνιο είναι κάτι που δεν μπορούμε να αγνοούμε. Το σημερινό «τασικό» μοντέλο δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει, προωθώντας την διαίρεση αντί της σύνθεσης και υποθάλποντας κάθε ασύμμετρη προσωπική φιλοδοξία. Τα νεότερα στελέχη του κόμματος, έχοντας συγκροτηθεί ιδεολογικά στη Γένοβα και όχι στις εσωκομματικές επετηρίδες, εκφράζουν με πολύ πιο ολοκληρωμένο τρόπο την νέα αριστερή ριζοσπαστική ταυτότητα από ό,τι μπορεί να το κάνει η αμετακίνητη κομματική γραφειοκρατία. Ορθώς επισημαίνεται από όσους απεχθάνονται κάθε προοπτική ανανέωσης ότι αυτό δεν είναι ζήτημα ηλικίας: είναι όμως ζήτημα αυτονομίας των στελεχών από τους μηχανισμούς τον τάσεων, πράγμα που, είτε μας αρέσει είτε όχι, αποτυπώνεται και στις νεότερες ηλικίες ή ακριβέστερα στη νεότερη γενιά.

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: