jump to navigation

Μια ταπεινή και «υπό δοκιμή» κριτική στον Αλέκο Αλαβάνο 25/06/2008

Posted by the left and the crisis in Αλαβάνος Αλέκος.
Tags: , ,
trackback

σκίτσο από την Γαλ�ραΑφορμή για αυτές τις γραμμές αποτελεί η πρόσφατη στάση των 4 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που δεν καταψήφισαν την Ευρωσυνθήκη, αλλά κυρίως τα όσα ακολούθησαν και τη συγκεκριμένη στάση που είχαν η γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, η Π.Γ. του ΣΥΝ και ο ίδιος ο Α.Αλαβάνος.

Το θέμα της «κομματικής πειθαρχίας» και της «συνείδησης» έχει επανειλημμένα απαντηθεί από αρθρογραφία στην Αυγή και στην Εποχή. Ενδεικτικά αναφέρω την αρθρογραφία της Εποχής την Κυριακή 15/06 και κυρίως του Τ.Κορωνάκη με τίτλο «Δημόσια εκπροσώπηση, συνείδηση και αριστερά».

Με αφορμή το θέμα της στάσης των 4 φανερώθηκαν δύο πολύ σημαντικά πράγματα.

Το ένα αφορά τη στάση του ίδιου του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ Α.Αλαβάνου καθώς και το τι προδίδει αυτή η στάση για το μέλλον.

Το δεύτερο αφορά μια επιθετική κίνηση ενάντια στα «αριστερότερα» τμήματα στο εσωτερικό του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ. Για αυτό έγραψαν οι Π.Κοσμάς και Γ.Σαπουνάς (από την οργάνωση Κόκκινο) στην Εποχή στις 22/06 και αναφέρονται συγκεκριμένα στη στοχοποίηση του Κοκκινοπράσινου Δικτύου μέσα στον ΣΥΝ και στην ΚΟΕ από τις συνιστώσες. Υπήρξε μάλιστα έντονο επεισόδιο ανάμεσα στην ΚΟΕ και στον ΣΥΝ που όμως δεν πήρε έκταση. Για εμένα το ζήτημα αυτό αφορά την έλλειψη διαφάνειας στα ηγετικά κλιμάκια του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν με ενδιαφέρει η κουτσομπολίστικη αναπαραγωγή των αρπαγμάτων ανάμεσα στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ ή στις τάσεις του ΣΥΝ. Με ενδιαφέρει όμως ποια πολιτικά ζητήματα υπάρχουν, τι θέση παίρνει ο καθένας σε αυτά τα ζητήματα, και αν (εδώ είναι το ψητό) αυτά τα πολιτικά ζητήματα κουκουλώνονται στο όνομα διαδικαστικών αρπαγμάτων. Δηλαδή αν δεν παίρνουμε θέση. Για παράδειγμα στο θέμα των 4 και της Ευρωσυνθήκης, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πήρε θέση. Δεν εννοώ το χλιαρό κοινό κείμενο – ευχολόγιο της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ και της γραμματείας του. Εννοώ την έλλειψη σαφούς αποδοκιμασίας προς τους 4, που επιτρέπει – αν δεν προτρέπει κιόλας – στην επανάληψη τέτοιων συμπεριφορών.

Με αφορά κυρίως το πρώτο θέμα: Τι στάση κρατά πια ο Α.Αλαβάνος και τι μετατοπίσεις καταγράφονται.

Σαν πρόλογος: Νομίζω ότι ο Α.Αλαβάνος πιστώνεται προσωπικά περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον την εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, στις δημοσκοπήσεις, και κυρίως στις προσδοκίες των αριστερών. Νομίζω επίσης ότι αποτελεί πολιτικό μέγεθος που απέχει μακράν από τους υπόλοιπους. Και έχω τη γνώμη ότι η απόσυρσή του από τον ΣΥΝ αφορά ένα (προσωπικού σχεδιασμού) πολιτικό σχέδιο για το πώς πρέπει να πορευτεί η αριστερά στην Ελλάδα στον 21ο αιώνα.

Άρα έχει μεγάλη σημασία η στάση του και κυρίως η εκτίμηση που έχει για τις πολιτικές εξελίξεις γενικά και για τον ΣΥΡΙΖΑ ειδικότερα. Επομένως σε όσα διαφωνώ, διαφωνώ με καλή την πίστη και ευχόμενος να έχω άδικο.

Πάω στο κυρίως θέμα: Πού διαφωνώ;

  1. Στην επίμονη γνώμη του Α.Α. ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αλλάξει. Είναι απολύτως σωστό και μάλιστα ο Α.Α. το υπογραμμίζει με εμφατικό τρόπο σε κάθε ευκαιρία. Πρέπει να αλλάξει και να ανταποκριθεί, αν δεν ανταποκριθεί θα ξεπεραστεί κλπ. Όλα αυτά εντάξει. Το ερώτημα είναι σε ποια κατεύθυνση πρέπει να αλλάξει, ποια κενά πρέπει να καλύψει, ποιες τρύπες να μπαλώσει, ποια χαρακτηριστικά του να ανατρέψει. Αυτό σημαίνει πολιτική μετατόπιση επί το δεξιότερο ή επί το αριστερότερο – με όλους τους κινδύνους που έχει μια τέτοια σχηματική διάκριση;
    Η ανανεωτική πτέρυγα το απαντά κατηγορηματικά: Χρειάζεται πρόταση εξουσίας, μόνοι μας δεν μπορούμε. Το απαντούν και οι συστηματικές δημοσκοπικές πιέσεις των ΜΜΕ που κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα ανέξοδης καταγγελίας και αρνητισμού.
    Οι πολιτικές εξελίξεις και η εκτίμηση της πορείας των πολιτικών δεδομένων κι ειδικά όσων δημιουργούνται από το σκάνδαλο Siemens τι δείχνουν; Χρειαζόμαστε έναν ΣΥΡΙΖΑ πιο «υπεύθυνο», με αντιπροτάσεις, με έτοιμες λύσεις, με αγχώδη υποστήριξη ότι σε όλα έχουμε απαντήσεις; Ή αντίθετα χρειαζόμαστε έναν ΣΥΡΙΖΑ έξω από το τόξο του πολιτικού συστήματος έτσι όπως αυτό ραγδαία απαξιώνεται;
    Ο καθένας πρέπει να προβληματιστεί: Το ταβάνι που αχνοφαίνεται να εμποδίζει την παραπέρα ανάπτυξη του ΣΥΡΙΖΑ είναι η έλλειψη αντιπροτάσεων ή η έλλειψη κινημάτων; Από το πώς απαντάς στην ερώτηση αυτή κρίνεται και το ποια πολιτική υιοθετείς.
    Μην απαντήσουμε εύκολα «κάνουμε και τα δύο». Δεν κάνουμε και τα δύο, αν και θα έπρεπε. Αλλά και τα δύο να κάναμε, κάτι θα δίνει τον τόνο, κάτι θα δίνει την τελική γραμμή.
    Μη συγχέουμε λοιπόν τις απαιτήσεις ενός δυναμικού και σύγχρονου τμήματος της σοσιαλδημοκρατίας από τον ΣΥΡΙΖΑ (που είναι υπαρκτές και λογικές από τη μεριά τους), με το τι πρέπει να κάνει ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε να συγχέουμε την «πεποίθηση» μιας κατάλληλα διαμορφωνόμενης κοινής γνώμης ότι «η αριστερά δεν έχει προτάσεις» και «σε όλα λέει όχι», με το τι πραγματικές τομές οφείλει να κάνει η αριστερά. Αλλιώς θα ξεφεύγουν μαργαριτάρια που είναι ακίνδυνα και χωρίς σημασία μεν, χαζά και περιττά δε… (βλ. δήλωση Τσίπρα «δεν είμαστε εχθρικοί στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια»)
    Το σχήμα του Α.Α. είναι ότι πρέπει να ανατρέψουμε τον ΣΥΡΙΖΑ όπως υπήρχε. Αυτό σημαίνει ότι πάμε σε υπαρκτές πολιτικές μεταβολές στη φυσιογνωμία και στην ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ίσως σχηματικό και άδικο να λες ότι ντε και καλά αυτές οι μετατοπίσεις θα είναι είτε δεξιές είτε αριστερές. Πρέπει να προσδιορίσουμε όμως αυτές τις αλλαγές.
    Το ερώτημα είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσαρμοστεί στις σημερινές υπαρκτές προσδοκίες, όπως αυτές έχουν ήδη διαμορφωθεί, ή αν θα τις υπερβεί και θα τις αναδιαμορφώσει. Αν θα θέσει τις δικές του τομές, αν θα ορίσει ο ίδιος την ατζέντα. Αν θα σταματήσει να καθορίζεται με βάση το τι απαιτούν από τον ΣΥΡΙΖΑ οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης.
    Η πραγματική ιστορία των πραγματικών κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών, δείχνει ότι ο κερδισμένος δεν ήταν αυτός που ανταποκρίθηκε στις τακτικές ανάγκες, αλλά αυτός που ανταποκρίθηκε στις στρατηγικές προσδοκίες και διαμόρφωσε ο ίδιος τις τακτικές του. Η στρατηγική για τον Α.Α. δεν φαίνεται να υπάρχει. Υπάρχει μόνο η τακτική. Το πεδίο της άμεσης σημερινής πολιτικής.
    Η ηγεμονία στο χώρο της αριστεράς έχει ήδη κερδηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ και για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς, έχει κερδηθεί βασικά από τον ίδιο τον Αλαβάνο. Το όριο του ΣΥΡΙΖΑ είναι η διαπραγμάτευση της ηγεμονίας του μέσα στην αριστερά, ή η υπέρβαση των χθεσινών ορίων και το κέρδισμα της ηγεμονίας κόντρα στην κεντροαριστερά και τη δεξιά; Και αν είναι έτσι, τι ακριβώς σημαίνει, ποια μέτωπα, ποιες κατευθύνσεις;
    Χρειάζεται όντως κάτι νέο. Το νέο όμως θα έρθει σε αντιπαράθεση με τα κλασσικά σχήματα που αναμένει το σύστημα και η περιρρέουσα δεξιόστροφη ή αριστερίστικη φιλολογία γύρω από την αριστερά. Θα έρθει με νέα ερωτήματα και –αναγκαστικά- νέες απαντήσεις.
  2. Με βάση τα παραπάνω: Ο Α.Α. έχει ένα σχήμα (χωρίς να το αποδέχεται) της αναμονής από την κρίση του ΠΑΣΟΚ. Είναι η λογική του ώριμου φρούτου από την πλευρά της αριστεράς. Όμως οι εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ δεν επιβάλλουν αμβλείες γωνίες, πολυσυλλεκτικότητα και προγραμματική πρόσκληση.
    Κινδυνεύοντας να γίνω χυδαίος: Το ΠΑΣΟΚ ή θα λεηλατηθεί από την αριστερά, ή θα ανακάμψει. Μέση λύση δεν υπάρχει. Ο δρόμος της λεηλασίας και της ταχύτατης απαξίωσής του είναι αυτός που πρέπει να περπατήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Όχι με επιθετικούς προσδιορισμούς και χυδαίους χαρακτηρισμούς σαν τους δικούς μου. Αλλά ούτε και με αναμονή ανύπαρκτων συνιστωσών που τάχα θα προκύψουν. Τα πράγματα έτσι κι αλλιώς θα κριθούν στη βάση και όχι στους μηχανισμούς.
    Άρα το ζητούμενο δεν είναι οι γέφυρες με τμήματα του ΠΑΣΟΚ. Ούτε όμως οι φραστικοί δονκιχωτισμοί εναντίον του ΠΑΣΟΚ. Το γκρέμισμα της μεταπολιτευτικής Ένωσης Κέντρου δεν ήρθε με τις επιθέσεις του Αντρέα στην Ένωση Κέντρου, όσο με την αποτελεσματικότερη αντιπολίτευση στον Καραμανλή που έκανε το ΠΑΣΟΚ σε σύγκριση με την Ένωση Κέντρου. Ο Αλαβάνος δεν θα αποκαθηλώσει τον Γιωργάκη με επιθέσεις εναντίον του, θα τον αποκαθηλώσει αποδεικνύοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που κάνει πραγματική αντιπολίτευση και όχι το ΠΑΣΟΚ.
  3. Σαν αποτέλεσμα των παραπάνω: Ο Α.Α. επιλέγει τον πάση θυσία εξευμενισμό της δεξιάς πτέρυγας του ΣΥΝ. Καταλαβαίνει ότι υπάρχει υπαρκτός κίνδυνος προβοκαρίσματος (έως και διάσπασης) του ΣΥΝ και κατ’ επέκταση του ΣΥΡΙΖΑ από την ανανεωτική πτέρυγα που είναι δυνατή, σε κρίσιμα πόστα (ΜΜΕ) και καλά οργανωμένη. Ίσως επίσης να δέχεται ότι χρειάζεται μια γέφυρα με το ΠΑΣΟΚ και το ρόλο αυτό μπορούν να το παίξουν οι δεξιοί του ΣΥΝ. Τους έχει ανάγκη στο άρμα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν τους χαρίζει όμως τη διαχείριση του ΣΥΡΙΖΑ.
    Η ίδια η δεξιά πτέρυγα δεν πρόκειται να αποδεχτεί ένα ρόλο κομπάρσου. Ειδικά όταν οι πολλές έδρες του ΣΥΡΙΖΑ στην επόμενη βουλή αναμένουν μοιρασιά και τη μερίδα του λέοντος διεκδικεί και πάλι η δεξιά. Το πρόβλημα με τον Α.Α. ξεκινά από τη στιγμή που η πολιτική συνεννόησης, συνύπαρξης, εξευμενισμού της δεξιάς καταλήγει: Είτε στο να χτυπιέται η αριστερά (τάσεις του ΣΥΝ, συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ). Είτε σε έκρηξη φιλήσυχων, νομιμόφρονων, δεξιών τοποθετήσεων. Το παράδειγμα της πρόσφατης κρίσης στα Πανεπιστήμια είναι ενδεικτικό. Τι χρειαζόταν η μεσοβέζικη τοποθέτηση; Ειδικά όταν έχεις τέτοιο παρελθόν με το άρθρο 16; Η τοποθέτηση ότι φέτος δεν είναι χρονιά αγώνων και απεργιών για την παιδεία; Η επίθεση μελών του ΣΥΝ (από το αριστερό ρεύμα) εναντίον της πλειοψηφίας της Συσπείρωσης στην ΠΟΣΔΕΠ;
  4. Τελικά τι σημαίνει αριστερή πολιτική; Ο Α.Α. παίζει στην εντέλεια το παιχνίδι της ατάκας, της τηλεοπτικής δήλωσης, της κοινοβουλευτικής παρουσίας. Υπάρχει όμως ένας ελιτισμός για το μαζικό κίνημα, την προσφυγή στους μαζικούς αγώνες. Όχι σαν εκ των υστέρων κοινοβουλευτική υποστήριξη, αλλά σαν προετοιμασία, σχέδιο, γραμμή. Δεν ξέρω αν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να εξαπολύσει κινήματα. Δεν ξέρω καν αν οποιοσδήποτε μέσα στην αριστερά μπορεί να εξαπολύσει κινήματα (ανεξάρτητα αν το θέλει), ή αν απλά συμμετέχει στα κινήματα όταν αυτά ξεσπάσουν. Το πρόβλημα όμως είναι ότι τουλάχιστον ο ΣΥΡΙΖΑ δεν το επιχειρεί, δεν το παλεύει. Στο σκάνδαλο Siemens η γραμμή είναι «εξεταστική επιτροπή»; Στο σκάνδαλο Ζαχόπουλου η γραμμή ήταν «εξετάστε το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο»; Στην παιδεία η γραμμή είναι «έχουμε πρόγραμμα», «έχουμε αντινομοσχέδιο»; Στο ασφαλιστικό ήταν «φτιάξτε κουμπαρά»;
    Εδώ νομίζω ότι είναι το όριο όχι του ΣΥΡΙΖΑ αλλά της αριστεράς συνολικά. Η αριστερή πολιτική θα έχει αποτελέσματα στη ζωή του εργαζόμενου λαού; Θα αλλάζει την καθημερινότητά του; Θα μπορεί να παλεύει και κατά το δυνατόν να αναιρεί βασικές επιθέσεις του νεοφιλελευθερισμού; Θα μπορεί να δίνει μάχες ανακούφισης; Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στη δεξιά και στην αριστερή πολιτική. Για να ξεπεράσει ο ΣΥΡΙΖΑ τα όριά του πρέπει να δώσει δείγματα γραφής σε αυτό το επίπεδο. Και αυτό είναι πιο δύσκολη και επίπονη άσκηση από την καλή τηλεοπτική παρουσία. Επομένως νομίζω ότι αυτή είναι η βασική τρύπα που πρέπει να καλυφθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό όμως σημαίνει και άλλα πράγματα από τον ίδιο τον Α.Α.

Γενικά έχω τη γνώμη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σε εξαιρετικά κρίσιμο σταυροδρόμι. Δεν είναι λεονταρισμός η τοποθέτηση ότι στην πιο δύσκολη θέση από όλους βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Ισχύει απολύτως. Και νομίζω ότι παρά τα πολλά λόγια για ΣΥΡΙΖΑ, γραμματείες, συνιστώσες, δημοκρατίες κλπ, την τελική γραμμή θα τη χαράξει ο Α.Αλαβάνος με όλα τα θετικά και τα αρνητικά που αυτό έχει. Σε αναμονή και με ελπίδες λοιπόν.

Advertisements

Σχόλια»

1. Giorgos - 26/06/2008

Νομίζω είσαι εξαιρετικά αυστηρός και ανυπόμονος. Και με όσα γράφεις αυτο-τοποθετείσαι με μια αντιαλαβανική μερίδα μέσα στον ΣΥΝ (στα αριστερά του πάντως) που ποτέ δεν χώνεψε τον Αλαβάνο και επιχειρούσε συνέχεια να τον υπονομεύσει.

2. sinistra radicale - 30/06/2008

Προφανώς και θα την χαράξει ο Αλαβάνος. Γιατί είτε το θέλουμε είτε όχι, την κοινωνία δεν την αφορά η πολιτιστική επανάσταση (sic) της Κίνας, ούτε η δικτατορία του προλεταριάτου και οι διαφωνίες του Λένιν με τον Τρότσκι, ή με τον Στάλιν…
Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται πρόγραμμα, και όσοι λένε ότι αυτό είναι μια αντεπαναστατική, αντικομμουνιστική, ρεφορμιστική ή δεν ξέρω τι άλλο πρακτική, ας ρίξουν μια ματιά στον τόμο 2 των Απάντων του Λένιν, και στο βαθύτατα «ρεφορμιστικό» πρόγραμμα του τότε ΣΔΕΚΡ….. Ας κοιτάξουν επίσης τα άρθρα του Λένιν, για τον ρόλο του μίνιμουμ και του μάξιμουμ προγράμματος, για να ανοίξουν τα ματάκια τους…..


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: