jump to navigation

Η παραίτηση Αλαβάνου, η Ιφιγένεια και ο Αγαμέμνονας 18/06/2009

Posted by the left and the crisis in Αλαβάνος Αλέκος, Η κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρας Αλέξης.
Tags: , ,
trackback

Η χθεσινοβραδινή παραίτηση – έκπληξη του Αλαβάνου και η παράταση του σασπένς μέχρι τη Δευτέρα έχει ένα βασικό στόχο: το καψόνι στον Αλέξη και μέσα από αυτό το καψονάρισμα τη διαμόρφωση ενός νέου συσχετισμού καταρχήν στον ΣΥΝ και κατ’ επέκταση στον ΣΥΡΙΖΑ. Από τις διαρροές που γεννιούνται όλα τα μέτωπα είναι ανοικτά: Να επιμείνει στην παραίτησή του ο Αλέκος συνιστώντας πλήγμα στην φυσιογνωμία και την ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ και θέτοντας τον νέο υπό διαρκή ομηρία. Να συγκροτηθεί «κίνημα σωτηρίας» που να κάνει τον Αλέκο να παραμείνει, αλλά με την ηγετική ομάδα του ΣΥΝ να έχει ουσιαστικά παραμεριστεί. Να παραμεριστεί και τυπικά η ηγετική ομάδα του ΣΥΝ με παραίτηση Αλέξη ή κηδεμονία του και την ηγετική του ομάδα υπό διωγμό. Να διαιρεθεί το αριστερό ρεύμα σε αυτούς που στηρίζουν την νέα ηγεσία και σε αυτούς που κρατάνε αποστάσεις από τον Τσίπρα και έχουν ανοικτή γραμμή με τον Αλαβάνο. Να εξαπολυθεί πογκρόμ κατηγοριών ενάντια στον Αλέκο στη βάση του ΣΥΝ φτιάχνοντας κλίμα.
Επειδή όμως της νύκτας τις υποθέσεις τις βλέπει η μέρα και τις περιγελά, σταματάω εδώ.

Ποιες είναι οι σίγουρες υποθέσεις που μπορούμε να κάνουμε;

Ο Αλέκος διεκδικεί όχι απλά έναν ρόλο, αλλά ΤΟΝ ΡΟΛΟ. Βρίσκει για αυτή του την επιδίωξη την συναίνεση και της ανανεωτικής πτέρυγας και σύσσωμων των συνιστωσών. Τους ανανεωτικούς γιατί θεωρούν ότι η ομάδα Τσίπρα κυβερνά τον ΣΥΝ με ιδιοκτησιακά σύνδρομα (μπουκάραν οι νέοι και κυνηγάνε τους παλιούς), και τον ΡΙΖΑ γιατί αναγνωρίζει τον Αλαβάνο ως το βαρύ χαρτί του ΣΥΡΙΖΑ και βλέπει ότι η νέα διακυβέρνηση Τσίπρα δεν πέτυχε τα προσδοκώμενα.

Ο Αλέκος θεωρήθηκε από κάποιους ότι θυσιάστηκε ως Ιφιγένεια με τη δήλωση παραίτησης. Στην ιστορία όμως ο Αγαμέμνονας ήταν ο πατέρας και η Ιφιγένεια η κόρη του. Και ίσως το τηγάνισμα του Αλέξη μέχρι τη Δευτέρα να αλλάξει τον πρωταγωνιστή που θα υποδυθεί τον ρόλο. Εξαρτάται από τα μηνύματα, τις αντιδράσεις, τις αναταράξεις που θα υπάρξουν και τότε οι θυσιαζόμενοι μπορούν να εναλλαχθούν. Μπορεί η ηγεσία του ΣΥΝ να τραβήξει τη σύγκρουση, μπορεί να επιδιώξει συμβιβασμό. Επειδή όμως ο Αλέκος πέρα από το γερό χαρτί στον ΣΥΡΙΖΑ, παραμένει και σταθερή μονάδα αναφοράς μέσα στον ΣΥΝ (ακόμη και σχετικά με την ανανεωτική), όλα δείχνουν ότι το νέο σύστημα εξουσίας δύσκολα θα ανταποκριθεί.

Αν απέτυχε παταγωδώς κάτι, αυτό είναι οι άνθρωποι του ΣΥΝ που διαχειρίζονται τον ΣΥΡΙΖΑ. Πού ακούστηκε να απέχουν; Ποιος φαεινός εγκέφαλος πολιτικού σχεδιασμού το σκέφτηκε; Ποιος οριστικοποίησε με τόσο δημόσιο και δραματικό τρόπο τη ρήξη του συνόλου του ΡΙΖΑ με τον ΣΥΝ; Δεν είχαν καταλάβει από την Τρίτη ότι ο Αλαβάνος κάτι θέλει να πει; Περίμεναν ότι δεν θα το έλεγε, ή ότι οι υπόλοιπες συνιστώσες θα διευκόλυναν τον ΣΥΝ, όταν ο τελευταίος ουδόλως διευκολύνει τον λοιπό ΣΥΡΙΖΑ;

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπαίνει σε κρίσιμη φάση και σε δύσκολη περίοδο. Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και δύσκολα αποκωδικοποιούνται. Πχ αν και το blog αυτό διατηρεί μια προτίμηση στην παλιά ηγεσία του ΣΥΝ και στη διάκριση των εξουσιών ΣΥΝ – ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί να μην δει ότι ο Αλέξης φορτώνεται όχι απλά τους λάθος χειρισμούς και την άστοχη πολιτική φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ εδώ και ένα εξάμηνο, αλλά και όλες τις αμαρτίες του παρελθόντος, τις οποίες ο σημερινός επικεφαλής, ίσως να τις έβλεπε, αλλά ποτέ δεν τις ξεπέρασε. Οι σιβυλλικές δηλώσεις, τα δαχτυλίδια, οι χρησμοί, οι προσωποπαγείς κινήσεις και οι παρατεταμένοι αιφνιδιασμοί, γεννούν ακριβώς αυτή την επικοινωνιακή αντίληψη της πολιτικής, με την οποία γαλουχήθηκε και η σημερινή ηγετική ομάδα. Με φτωχότερα ομολογουμένως αποτελέσματα. Δεν είναι κάθε μέρα Κυριακή και δεν είναι όλοι Αλαβάνοι.

Οι αναφανδόν υποστηρικτές του Αλέκου στο δίλημμα Αλέξης ή Αλέκος, όσο δεν καθορίζουν και την αναγκαία αριστερή πολιτική φυσιογνωμία (και εδώ η απάντηση δεν είναι κατανάγκην ο παλιός), μπορεί και να την πατήσουν. Στην πολιτική κανένας δεν είναι θεός για πάντα. Και οι θυσίες, πέρα από την Ιφιγένεια, μπορεί να κάνουν ζημιά και στον Αγαμέμνονα, αν θυμώσει, απογοητευτεί ή χαλαστεί ο στρατός των Ελλήνων…

Advertisements

Σχόλια»

1. Lichros Yannis - 20/06/2009

Υιοθετώντας απολύτως και αντιγράφοντας από τον Β.Μουλόπουλο (Τετάρτη 10 Ιουνίου 2009, ‘Το Βημα’):
«Αν κάποιος κάτσει και μετρήσει τις αναλύσεις των εκλογικών αποτελεσμάτων που γράφτηκαν για το «μήνυμα των ευρωεκλογών», θα διαπιστώσει ότι η πλειονότητά τους ασχολείται με τον ΣΥΡΙΖΑ.
….Τα κακά παιδιά χάσανε, η αμφισβήτηση στο οικονομικο-πολιτικό κατεστημένο ηττήθηκε, το φάντασμα εξορκίστηκε. Ναι, ο μεγάλος χαμένος των ευρωεκλογών είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Οχι γιατί πήρε 4,7%, δηλαδή 0,4% λιγότερο από τις εκλογές του 2007, αλλά γιατί η εκλογική του καθήλωση επιτρέπει στο σύστημα να κοιμάται χωρίς εφιάλτες.».
Θεωρώ ότι το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών αποτελεί μια ΗΤΤΑ. Κανένα φτιασίδωμα δεν είναι ανεκτό γιατί τότε χάνεται κάθε ελπίδα αναστρεψιμότητας. Επίσης θεωρώ ότι το 4,7% δεν αποτελεί ιστορική καταστροφή, αλλά περιέχει αρκετά σημεία πάνω στα οποία μπορεί να στηριχτεί η ανάκαμψή. Τα σημεία αυτά είναι:
1ον. Είναι το μεγαλύτερο ποσοστό που πείρε ποτέ η ανανεωτική ριζοσπαστική αριστερά, έχοντας υποστεί τον σκληρότερο πόλεμο που υπέστη ποτέ πολιτική παράταξη από την μεταπολίτευση και μετά. Ο πόλεμος ήταν ολοκληρωτικός από ολόκληρο το σύστημα. ΜΜΕ, πολιτικά κόμματα, μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα, «ιστορικοί» ηγέτες του χώρου, ακόμα και οι διάφοροι «διασκεδαστές» κάτι είχαν να πούν σε βάρος μας.
2ον. Έγινε κάτω από σοβαρά λάθη δικά μας, η ανάλυση των οποίων δεν χωρά μεσα σε ένα σχόλιο
3ον. Η πρώτη ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων δείχνει μια καλύτερη κοινωνική και γεωγραφική κατανομή των ψηφοφόρων.
Πιστεύω ότι είναι απολύτως εφικτό να ανακάμψουμε και να χάσουμε απλά μια μάχη και όχι τον πόλεμο.
Βέβαια για να γίνει αυτό πρέπει όλες ανεξαιρέτως οι τάσεις και οι συνιστώσες να βγούν από την θαλπωρή της βεβαιότητας της μονολιθικής αυθεντίας τους, που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε σεχταρισμούς και διασπάσεις και να προσπαθήσουν να βρουν τους συνθετικούς όρους της πάλης κατά του νεοφιλελευθερισμού, του δικομματισμού και υπέρ της αντιμετώπισης των δεινών που επιφέρουν οι πολιτικές τους στους εργαζόμενους, στην κοινωνία και στο περιβάλλον.
Να απευθυνθούμε στη βάση, ΟΧΙ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΩΝ ΜΕΛΛΩΝ ΑΛΛΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ και να επαναπροσδιορίσουν με εξωστρέφεια την πολιτική παρουσία της ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΗΣ, που δεν φοβάται και δεν προσπαθεί να καπελώσει τα κινήματα, ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ, που δεν είναι προσκολλημένη στα δόγματα και τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ, που δεν φοβάται να τα βάλει, ούτε έχει ανάγκη να χαϊδεύει τα αυτιά του συστήματος και τέλος ΕΝΩΤΙΚΗΣ Αριστεράς, που ξέρει να συνθέτει απόψεις και βρίσκει τους κοινούς τόπους για πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες.
Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε την παραζάλη της ΗΤΤΑΣ, όχι μόνο των ευρωεκλογών, αλλά της γενικής ήττας της Αριστεράς τον εικοστό αιώνα, που την αποξένωσε από την κοινωνία.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: