jump to navigation

Από το “Καραμανλής Ή τάνκς” στο “Παπανδρέου ΜΕ ελικόπτερο”… 09/06/2011

Posted by the left and the crisis in Πολιτική επικαιρότητα.
Tags:
17 comments

Ο Μίκης Θεοδωράκης είναι μια προβληματική ιστορία για τους αριστερούς. Ειδικά για τη γενιά της μεταπολίτευσης που πάγωσε με το “Καραμανλής ή τανκς”, έφριξε με τους “γενίτσαρους” κι αποτρελλάθηκε με το Υπουργείο Επικρατείας του Μητσοτάκη. Από αυτή την άποψη, ο Μίκης χρωστάει πολλά στον Χαρίλαο που συχνά πυκνά γέμιζε με νερό την κολυμπήθρα του Σιλωάμ.

Οι αριστεροί θα ήθελαν ο πολιτικός Μίκης να είναι αντάξιος με τον συνθέτη. Δυστυχώς αυτά που η αριστερά καλώς θέλει, κακώς δεν γίνονται. (Ισχύει ενίοτε και το αντίστροφο: αυτά που καλώς γίνονται, η αριστερά κακώς δεν τα θέλει – όμως αυτό είναι μια πικρή ιστορία). Ο πολιτικός Μίκης ήταν ο ορισμός του οπορτουνισμού. Από υποστηρικτής του Ανδρέα μέχρι υπουργός του Μητσοτάκη, και από οπαδός της δεξιάς συνωμοσιολογίας, μέχρι Βελουχιώτης του αντιμνημονιακού αγώνα.

Επειδή όμως ουδέν κακό αμιγές καλού και τανάπαλιν, ο οπορτουνισμός έχει τα θετικά του. Άλλωστε τα στερνά τιμούν τα πρώτα. Και μάλλον τα στερνά του Μίκη είναι καλύτερα από τον ρόλο του τελάλη του κοινωνικού και πολιτικού συμβολαίου της μεταπολίτευσης.

Αυτό που σίγουρα μπορείς να πεις για τον Μίκη είναι ότι έπιανε το σφυγμό της εποχής. Σήμερα διδάσκει χάι κλας πολιτική επιστήμη, ίσως για αυτό κάνει τόση παρέα με καθηγητές Πανεπιστημίου. Για να το πούμε λαϊκιστί, ο Μίκης πήρε σώβρακα. Κάνει αυτά που θα έπρεπε να κάνουν άλλοι, καλύπτοντας το κενό που συνειδητά έχουν αφήσει.

Βγήκε ευθαρσώς και ανοικτά υπέρ των πλατειών, από την πρώτη στιγμή. Δήλωσε ότι το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών έμοιαζε με τσίρκο. Ότι η θέση του πολιτικού προσωπικού που διαχειρίστηκε αξιώματα δεν είναι στη Βουλή, αλλά στη φυλακή. Ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν εξαιρείται της ευθύνης. Ότι η Σπίθα δεν θα μπει στη Βουλή, θα είναι έξω και θα κάνει επανάσταση. Ότι “ είναι επιτακτική ανάγκη να φύγουν τώρα”, ενώ η αριστερά υπόσχεται ότι “δεν θα πληρώσουμε την κρίση τους” – κι ας την έχουμε ήδη χιλιοπληρώσει.

Και χθες κατέλαβε την πλατεία Αριστοτέλους ως ένας από τους δέκα εκατομμύρια συνιδιοκτήτες της Ελλάδας. Σύξυλος ο Μπουτάρης.

Την ίδια ώρα η Αλέκα προειδοποιεί ότι αν εγκαταλείψουμε το ευρώ θα είναι καταστροφή, και ο Αλέξης συμπληρώνει ότι αν εγκαταλείψουμε τη Βουλή θα είναι έγκλημα.

Θεωρητικά η αριστερά θα μπορούσε να προκαλέσει πολιτική κρίση με διαδοχικές παραιτήσεις των βουλευτών της αφήνοντας σε χηρεία καμιά εικοσιπενταριά έδρες, προκαλώντας εκλογικές αναμετρήσεις στις βασικότερες περιφέρειες της χώρας, μετατρέποντάς τες σε δημοψήφισμα καταδίκης της κυβέρνησης και του μνημονίου 2, με στόχο την άμεση πτώση της κυβέρνησης και τουλάχιστον την αποτροπή της ψήφισης του μεσοπρόθεσμου. Μετά θα μπορούσε να έρθει στην πλατεία.

Όλα τα παραπάνω, αν είχαμε μια αριστερά προσανατολισμένη στον ειρηνικό – κοινοβουλευτικό δρόμο του συντρόφου Ενρίκο.

Δεν τολμώ να σκεφτώ τι θα μπορούσε να κάνει η σωστή αριστερά του μαρξισμού – λενινισμού και του προλεταριακού διεθνισμού, ή αυτή του μπολσεβικισμού, της Ίσκρα και της ανελέητης πολεμικής στους ναρόντνικους.

Είναι σήμερα εκπληκτικό πόσοι αριστεροί γουστάραμε ξανά τον Μίκη, παρά τις αμαρτίες που τις έχουμε καταγράψει σε τόμους ατελείωτους. Καταπίνουμε και τον Δημητροκάλη και την Κόσκο και τους Τουρκοφάγους. Κι επειδή οφείλουμε να καταπιούμε και τα δικά μας χάλια, ξεθυμαίνουμε λέγοντας “ναι, αλλά θυμάσαι τότε που μας είπε γενίτσαρους”… Σαν τους ανανεωτικούς που όταν τους την έπεφτε ο Γλέζος για τον Σύριζα, απαντούσαν ότι όταν έδιναν τη μάχη για την πονεμένη νοικοκυρά με τον Λεωνίδα, ο Μανόλης κατέβαινε με το ΠΑΣΟΚ.

Η ιστορική μνήμη είναι καλό πράγμα. Δεν μπορεί όμως να είναι πρόφαση για να κρύβεις το χάλι κάτω από το χαλί. Όταν δηλωμένοι διεθνιστές περιφέρονται με την ελληνική σημαία και σκληροπυρηνικοί της αριστεράς μαγεύονται από τα Προπύλαια, τότε ο καπετάνιος και το πλήρωμα θα πρέπει να προβληματιστούν μήπως δεν είναι στραβός ο γυαλός. Ρε μπας κι αρμενίζει στραβά η αριστερά;

Τα στερνά του Μίκη είναι καλά. Άνθρωπος είναι, στερνά έχει. Το πρόβλημα είναι μην έχουμε τα στερνά πολιτικών χώρων, που θεωρητικά θα ήταν σήμερα μαγαζί γωνία. Θεωρητικά όμως…


Γύρω γύρω Κυριακή και στη μέση της πλατείας Σάββατο 01/06/2011

Posted by the left and the crisis in Πολιτική επικαιρότητα.
32 comments

Αυτές τις μέρες έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το πιο αριστερό που μπορεί να κάνει κάποιος στη Συνέλευση του Συντάγματος είναι να την περιφρουρήσει από την αριστερά.

Μπορεί ως αριστερά να μην κάναμε τίποτα για τις 25 Μάη, αλλά ρε γαμώτο, άποψη έχουμε, γραμμή έχουμε, πλαίσιο έχουμε, κείμενα έχουμε, πατάτες έχουμε, καρότα έχουμε, ντομάτες έχουμε, της Παναγιάς τα μάτια έχουμε, γιατί να μην πάμε να πολιτικοποιήσουμε τη Συνέλευση;

Η Συνέλευση της πλατείας έχει ενδιαφέρον για δύο λόγους: Πρώτον ότι μιλά κόσμος που δεν είθισται να μιλά σε ξενοδοχεία και αμφιθέατρα και λέει τον πόνο του κι αυτό είναι καλύτερο από το να λέει την αλήθεια του. Δεύτερον γιατί έφερε μια άλλη κουλτούρα: Δεν χειροκροτάμε ούτε γιουχάρουμε. Κουνάμε χεράκια ή κάνουμε ντισλάικ. Ο ομιλητής δεν ουρλιάζει, δεν κάνει ειρωνεία και δεν χρησιμοποιεί τα κλισέ των φοιτητικών συνελεύσεων.

Η Συνέλευση σταματάει να έχει ενδιαφέρον όταν βλέπεις τον αριστερό στα πρόθυρα του εγκεφαλικού με το μάτι να γυαλίζει, να θέλει να πει όλη του την άποψη. Εκεί ξεκινάει ο παραλογισμός. Άλλος θέλει να φτιάξει αντιφασιστική περιφρούρηση που να κυνηγιέται με τους Χρυσαυγίτες στην Ηπείρου, άλλος θέλει τα σωματεία διότι είναι το σχολείο του κομμουνισμού, άλλος θέλει Γενική Απεργία Διαρκείας (χωρίς τις ηγεσίες), άλλος θέλει το «δεν πληρώνω», άλλος θέλει να φέρει τις φοιτητικές παρατάξεις να ρίξουν το σωστό πλαίσιο. Οσονούπω θα έχουμε την τιμή να δούμε επιστήμονες της αριστεράς να ερίζουν επί πολυσέλιδων κειμένων μέσα στο ντουμάνι της τσίκνας απ’ τα λουκάνικα.

Προσωπικά θα ήθελα όλοι αυτοί αντί να πολιτικοποιήσουν την κάτω Συνέλευση, να πολιτικοποιήσουν την πάνω διαδήλωση. Πράγμα δύσκολο διότι ημείς οι αριστεροί είμεθα άνθρωποι ως επί το πλείστον των λόγων και μας εξιτάρει η διαδικασία. Ο συνελευσιασμός είναι σαν την πρέζα, ξέρεις ότι κάνει κακό αλλά δεν την κόβεις με τίποτα.

Η Συνέλευση παλεύει ανάμεσα στην ενδο-αριστερο-αναρχο-πολιτική ζύμωση και σε αυτό που είναι: Ανοικτή στον κόσμο, με δικά της βήματα και ρυθμούς, με δικιά της συνείδηση που δεν βιάζεται, ούτε εισάγεται απ’ έξω. Ο λενινισμός είναι σωστός άμα έχεις λενινιστές. Όχι άμα έχεις σκερβελέδες που νομίζουν ότι είναι λενινιστές.

Κοντολογίς η ελπίδα της Συνέλευσης είναι όσοι ξεκίνησαν αυτήν την ιστορία να περιφρουρήσουν το χαρακτήρα της. Και όσοι από την αριστερά και τον χώρο το καταλαβαίνουν, ας τους υποστηρίξουν. Οι λοιποί ας κάνουν γιουρούσι να πολιτικοποιήσουν τις μάζες.

Η πλατεία ήδη έχει και ταυτότητα και φυσιογνωμία και απόψεις και ιδέες. Μόνο που αυτά προκύψανε από την ανάγκη και όχι από την επιθυμία. Δηλαδή είναι πιο πραγματικό το «εεε οοο», παρά το «χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά». Το πρώτο έχει καμπόσο από πολιτική, το δεύτερο έχει ολίγη από την προλεταριακή νοσταλγία της καπιταλιστικής μανιφακτούρας. Δεν ξέρω αν λιποτακτώ από το μετερίζι του σοσιαλισμού, αλλά σήμερα έχουμε ανάγκη το πρώτο και όχι το δεύτερο.

Το πρόβλημα με την αριστερά είναι ότι έχει μια διαφορά φάσης. Γύρω γύρω κάτι αλλάζει, αλλά η αριστερά εκεί, αμετακίνητη. Δεν είναι κακό που «ποτέ τους δεν λυγίσανε οι κομμουνιστές». Κακό είναι ποτέ να μην μαθαίνουν, ποτέ να μην επηρεάζονται και αμέτι μουχαμέτι να θέλουν μόνο να επηρεάζουν.

Ίσως η αποδόμηση της βεβαιότητας, του ύφους, της αυτάρκειας και της αυτοπεποίθησης της αριστεράς να αποτελεί το πρώτο υπαρκτό πολιτικό αποτέλεσμα των αγανακτισμένων.

ΥΓ. Περνώντας μια βόλτα από τα Προπύλαια άκουσα τον Κασιμάτη να λέει τσίρκο τη συνεδρίαση των πολιτικών αρχηγών, τον Κατρούγκαλο να ζητά από τον Παπούλια να παραιτηθεί και τον Θεοδωράκη να λέει ότι «εμείς δεν θα μπούμε στη Βουλή για να μιλάμε –όπως μιλάει η αριστερά και να μη μας ακούει κανείς- θα είμαστε έξω και θα κάνουμε επανάσταση».

Προσπάθησα να μην ακούσω τα περί Τούρκων ή νέγρων που θα πάρουν την Ακρόπολη, ή τις επενδυτικές συμμαχίες με τους Κινέζους. Προσπάθησα όμως και να μην θυμηθώ τις νερόβραστες τοποθετήσεις των δικών μας.

Το θέμα είναι ότι στα Προπύλαια δεν είχες την αίσθηση ότι είναι Σάββατο.

Από ήττα σε ήττα μέχρι την τελική νίκη 29/05/2011

Posted by the left and the crisis in Πολιτική επικαιρότητα.
Tags: ,
36 comments

Πολλά dislike για την αριστερά

Μετά από πολύμηνη σιγή ασυρμάτου, οι «αναμνήσεις από τον Σύριζα» δεν μπορούν να μην ασχοληθούν με τη νέα περίλαμπρη επιτυχία της καθ’ ημάς αριστεράς. Το μαοϊκό απόφθεγμα του τίτλου συνοψίζει άψογα την αριστερή ταχτική ου μην και στρατηγική  απέναντι στους Αγανακτισμένους του Συντάγματος.

Γιατί δεν γίνεται ρε φίλε κοτζάμ αριστερά, ρεφορμιστική, επαναστατική ή ερμαφρόδιτη να κωλοχτυπιέται μήνες και να μην μπορεί να φτιάξει μια τέτοια κατάσταση ούτε στο υποδεκαπλάσιό της. Κι έρχεται και το κάνει ποιος; Το facebook!

Ε όχι.

Όπως υπογράμμισε γνωστό στέλεχος της επανάστασης «δεν μπορώ να το πιστέψω. Κάτι άλλο υπάρχει από πίσω». Και καλά, η άτιμη η CIA βάλθηκε να ξεδοντιάσει την στέρεα αξιοπιστία του λαϊκού και εργατικού κινήματος. Δικαίωμά της.

Αλλά άμα το δούμε από την σκοπιά της διοργάνωσης, ο εργάτης ο σωστός, ο ντούρος, ο πρόστυχος, ο έμπυρος, δεν ενημερώνεται ρε παιδιά από το facebook. Έλεος. Ενημερώνεται από την αφίσα, από την προκήρυξη και από τα κόκκινα συνθήματα στους τοίχους.

Αυτές τις μέρες δεν θα ήθελα να ‘μουνα στη θέση του Φίλη. Διότι ο Νίκος το ξέρει από παλιά ότι ο Αλαβάνος είναι φαρμακόγλωσσος. Τρεις στις τέσσερις ατάκες που αμολάει, βγαίνουν αληθινές. Τι τα ήθελε τα περί «Ταχρείων»; Και δώστου δεν είναι Κάιρο η Αθήνα. Και δώστου δεν είναι Ταχρίρ το Σύνταγμα. Και δώστου πόσο επικίνδυνος ο Αλέκος. Και όχι τίποτε άλλο άντε να βγάλουν φτερά οι νεολαίοι του ΣΥΝ που είδαν κόσμο στην πλατεία και μπήκαν, αλλά άμα πει κανείς «ψιτ ο Αλαβάνος» γυρνάνε τρομαγμένοι.

Η πλάκα είναι ότι το Μέτωπο πάσχιζε να φτιάξει την πλατεία για τις 23 Ιούνη κι είχε οργανώσει σύσκεψη για αυτό στις 27 Μάη. Όμως δεν πρόκαμε, διότι η ζωή έχει άλλους ρυθμούς, και η πλατεία γέμισε ένα μήνα πριν, χωρίς πολλά πολλά. Δεν είναι κακό, πολύς κόσμος γλύτωσε το τρέξιμο, τις συσκέψεις, τις αναλύσεις, τις εχτιμήσεις και τις αφισοκολλήσεις. Μπορεί να γλίτωσε και κάνα φράγκο που θα το δινε στον ψυχαναλυτή του.

Μέσα στον γενικό ορυμαγδό, ο Λαφαζάνης έβγαλε τη γραμμή «να δώσουμε αριστερό προσανατολισμό». Προσπερνώ την κακεντρέχεια του ξαδέρφου μου του Φώντα που αναρωτήθηκε πως «άμα ο Παναγιώτης δεν μπορεί να δώσει αριστερό προσανατολισμό στην πλατεία Κουμουνδούρου, πώς θα δώσει αριστερό προσανατολισμό στην πλατεία Συντάγματος;»

Στέκομαι όμως στην αυταρέσκεια, στην αφέλεια και στη συγκινητική αυτοπεποίθηση ότι οι παριστάμενοι περιμένουν έμπλεοι αγωνίας την αριστερά να τους δώσει γραμμή.

Μήνες και μήνες, σύμπασα η αριστερά, από το ΚΚΕ μέχρι την Ανταρσύα και σύμπασα η συνδικαλιστική πρωτοπορία, από το ΠΑΜΕ, μέχρι τον Μητσάρα τον Στρατούλη και τον Συντονισμό Πρωτοβάθμιων, χύναν τόνους σάλιου και ιδρώτα για να πείσουν ότι το να «πάμε Σύνταγμα και να μείνουμε Σύνταγμα» είναι ανέφικτο, τυχοδιωκτικό και άσκοπο. Η σωστή διαδήλωση δεν πάει να μείνει στο Σύνταγμα, δεν επιτρέπει ελληνικές σημαίες, έχει μπροστά τα Πρωτοβάθμια και το Σουμουτου, περνά τρέχοντας το Σύνταγμα διότι πέφτει χημικό με το τσουβάλι και μετά έχει να το λέει για βδομάδες, περιμένοντας την επόμενη γενική απεργία που θα κηρύξουν οι πουλημένοι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ.

Μόλις λοιπόν κυκλοφόρησε στην πιάτσα η συγκέντρωση της Τετάρτης έπεσε ειρωνία. Το καλό βέβαια με το facebook είναι ότι μπορείς να σβήσεις τα σχόλια που έκανες. Κι έτσι τα φαρμακερά σχόλια για τους απολίτικους, ελληναράδες, γηπεδοχουλιγκάνους, αγανακτισμένους ΟΝΝΕΔίτες, φασιστικά αποβράσματα, αλλά και φλώρους της πλατείας Συντάγματος, εξηφανίσθησαν και δώσαν τη θέση τους σε παραινέσεις παρέμβασης και εμπλοκής.

Ο ΣΥΝ στραβοκατάπιε τους Ταχρείους, το Κοκκινοπράσινο κάνει ότι δεν βλέπει τις ελληνικές σημαίες και δεν ακούει το βάρβαρο «και α και ου γαμώ το Δουνουτου», ο Τσίπρας έκανε και φιλική δήλωση διότι σου λέει τι έχω να χάσω; Φασούλι το φασούλι ανεβαίνει το ποσοστό. Κι εκεί που την πρώτη μέρα η ΠΓ του ΣΥΝ μέτραγε πόσες ελληνικές σημαίες κουνιούνται στο Σύνταγμα, ο όγκος των αγανακτισμένων, αλλά και η εξαιρετικά πολιτική συνέλευση της πλατείας, έδωσε το πρόσταγμα: Μετάαααααβολή!

Ο ίδιος ο προσφιλής μου Δημοσθένης αφού προβληματίστηκε από το συμβάν (εδώ μιλάμε πάντα με όρους Μπαντιού), κι αφού βεβαίως γκρίνιαξε διότι οι συγκεντρωμένοι δεν πάνε έξω από το Χρηματιστήριο ή την Τράπεζα της Ελλάδος, απεφάνθη ότι: «Τη διαδικασία αυτή, είτε θα την παρατηρεί κανείς και θα τη σχολιάζει απ’έξω, σαν κάτι εξωτικό και όχι τόσο τέλειο όσο θα όφειλε εξαρχής, είτε θα μπει για να δει -και να επηρεάσει- δυνατότητες και όρια». Οι αναγνώστες του Red Notebook ήταν ήδη τόσο ανατριχιασμένοι με τους αγανακτισμένους που έλουσαν τον Δημοσθένη με χαρακτηρισμούς. Ξεχνούν ότι και ο οπορτουνισμός θέλει την οξυδέρκειά του.

Όμως το ρεσιτάλ της πολιτικής αρχών εδόθη από την επαναστατική αριστερά. Στην αρχή χέσιμο με τη σέσουλα, μετέπειτα ένας κάποιος (ψιλός) προβληματισμός και τέλος κλιμάκωση της παρέμβασης με τη μαζική μπούκα στη Συνέλευση το Σαββατόβραδο. Η οποία ειρήσθω εν παρόδω θύμιζε εισβολή Ούννων σε μια κατά τα λοιπά ανθρώπινη διαδικασία. Περικύκλωσαν το προεδρείο, απαιτούσαν το λόγο πριν τους κοινούς θνητούς μαλάκες, βούτηξαν τα μικρόφωνα και θυμηθήκαμε όλοι την ωραία εποχή της Πισικάπα.

Τα συνδικάταααα ούρλιαζε ο ένας. Γενική απεργίαααα βράχνιαζε ο άλλος. Πολιτικό πλαίσιοοο γκάριζε ο τρίτος. Για καμιά ώρα η πλατεία έμοιαζε με φοιτητική συνέλευση τριανταπεντάρηδων και σαρανταπεντάρηδων.

Συνάδελφοι έλεγε ο ένας νομίζοντας ότι μιλάει στου Γκίνη. Σύντροφοι απαντούσε ο άλλος νομίζοντας ότι μιλάει στην ΟΒα του. Παιδιά ηρεμία ίδρωνε ο συντονιστής νομίζοντας ότι μιλά σε φυσιολογικούς ανθρώπους.

Είχε προηγηθεί ο Συντονισμός των Πρωτοβάθμιων ο οποίος αποφάσισε ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχει κόσμος μαζεμένος και να μην πάει η μαχόμενη κι από τα κάτω συνδικαλιζόμενη αριστερά να δώσει τη σωστή γραμμή. Τι διάολο πρωτοπορία είμαστε άμα αφήνουμε τους απολιτίκ φλώρους του real-democracy να διεξάγουν μια συνέλευση χιλιάδων ανθρώπων;

Να πάμε να τους επηρεάσουμε έλεγε ο ένας. Να πάμε να τους προστατεύσουμε έλεγε ο άλλος. Να πάμε να τους πολιτικοποιήσουμε έλεγε ο τρίτος. Και δεν εβρέθη κανένας θαρραλέος να συνοψίσει την γραμμή σε μια φράση: Να πάμε να τους διώξουμε… Εκεί ήταν το ζουμί.

Τέτοιες ώρες σκέφτεσαι στα σοβαρά: Μήπως αν έλειπε η αριστερά τα πράγματα θα ήταν καλύτερα;

Κι αναγκαστικά σε πιάνει μια μελαγχολία. Κανένας από την αριστερά δεν μπόρεσε να πετύχει κάτι τέτοιο. Κανένας δεν προβληματίστηκε από αυτή την αδυναμία. Κανένας δεν αναρωτήθηκε για την απαξίωση και τη στοχοποίηση όλου του πολιτικού συστήματος και όλης της Βουλής. Κανένας δεν έμαθε. Κατά πλειοψηφία οι αριστεροί χλεύασαν, απαξίωσαν, κορόιδεψαν. Στην καλύτερη στάθηκαν αμήχανοι και είπαν «έτσι είναι τα αυθόρμητα κινήματα». Και στο τέλος μπούκαραν να δώσουν τη γραμμή.

Δεν θέλει πολύ να καταλάβεις πως όπου δεν σκάει το χημικό του Ματατζή, σκάει η βλακεία του αριστερού.

Ο οργασμός της αριστεράς 29/11/2010

Posted by the left and the crisis in Πολιτική επικαιρότητα.
Tags: , ,
104 comments

Η αριστερά -σε αντίθεση με την αγελάδα- δεν θέλει ξένο χέρι. Τελειώνει μόνη της.

Όπως είναι λογικό και αναμενόμενο για μια καθωσπρέπει αριστερά όπως η δικιά μας, μετεκλογικά ζούμε τις συγκινητικότερες στιγμές. Οργασμός δραστηριοτήτων, διμερών και σχεδιασμών. Ακόμα κι αν εν γένει ξυνόμεθα, η μετεκλογική περίοδος ενεργοποιεί τις συνεδριάσεις μας, όπως το νέφτι στον πισινό ενεργοποιεί τον γάιδαρο.

Πρωτοπόρος όπως πάντα ο σ. Μπανιάς που πρόλαβε τους πάντες με μια πολυπληθή και ζωντανή μέχρις ροχαλητών συνεδρίαση του συντονιστικού της ΑΚΟΑ στις 20-21 Νοέμβρη. Ακολούθησαν ταυτόχρονα οι μέχρι πρότινος σύντροφοι Αλέξης, Αλέκος και Φώτης με τις παράλληλες συνεδριάσεις της ΚΠΕ του ΣΥΝ, του Μετώπου και της Δημοκρατικής Αριστεράς στις 27-28 Νοέμβρη. Έπεται η Ανάσα που δεν λέγεται πια Ανάσα, αλλά πρωτοβουλία 9 μελών της Γραμματείας του Σύριζα και 2 βουλευτών, η οποία και κλείνει τον κύκλο των παραγωγικών αυτών συνεδριάσεων στις 11 Δεκέμβρη.

Μη με ρωτήσετε ως προς τι ήταν παραγωγικές αυτές οι συνεδριάσεις. Έτσι κι αλλιώς τα ζητήματα κρίνονται οπουδήποτε αλλού εκτός των συνεδριάσεων. Πάντως για έναν δημοσιογράφο της αριστεράς θα ήταν ένα ωραίο Σαββατοκύριακο: Σάββατο πρωί περνάς από τον Κουβέλη, μεσημέρι πας για κάνα τσίπουρο, απόγευμα περνάς από τον Αλαβάνο, αργά το βράδυ από τον Ψαριανό, και μισομεθυσμένος Κυριακή πρωί πας για καφέ, Εποχή και Αυγή στον Τσίπρα.

Ο περί ου ο λόγος πρόεδρος με μια εξαιρετική ομιλία στην ΚΠΕ επιπέδου νηπιαγωγείου, παρομοίασε την έξοδο από το ευρώ με το υποχθόνιο σχέδιο των γιαλαντζί μαρξιστών να εξαθλιώνεται η εργατική τάξη μπας κι έρθει πιο κοντά η εξέγερση. Η ανεπανάληπτη αυτή παρομοίωση άδειασε τον Λαφαζάνη. Ο σύντροφος Παναγιώτης είχε δηλώσει απερίφραστα ότι πρέπει να μείνει ενωμένος ο Σύριζα και παράλληλα πρέπει να βγούμε από το ευρώ.

Παραταύτα διαβεβαιώνω τον σύντροφο πρόεδρο ότι δεν πρέπει να ανησυχεί ούτε αυτός, ούτε η Μέρκελ για τη σταθερότητα του ευρώ, καθότι όπως πολύ σωστά ειπώθηκε σε πηγαδάκι της ΚΠΕ, «έλα ρε μαλάκα, ο Παναγιώτης δεν μπορεί να βγάλει το Ρεύμα από τον ΣΥΝ, θα βγάλει την Ελλάδα από το ευρώ;»

Στη συνεδρίαση ο ΣΥΝ αποφάσισε «χαλαρή σχέση» με τον Σύριζα. Για όσους δεν το καταλάβανε, η «χαλαρή σχέση» στην πολιτική είναι σαν την «ελεύθερη σχέση» στο σεξ. Πας με την Σούλα. Δεν σ’ αρέσει; Πας με την Κούλα. Ούτε αυτή σ’ αρέσει; Πας με τον Κυριάκο κι ας είναι και κωλόπαιδο. Αβάδιστα και αβίαστα. Χωρίς προϋποθέσεις και δεσμεύσεις. Πηδάς και δεν έχεις ούτε τύψεις ούτε σκηνές. Βάσει της απόφασης, η ΚΠΕ πάει με όλους πλην Αλαβάνου. Σωστή η προφύλαξη, διότι σου λέει κάτσε μην κολλήσω τίποτα.

Κατά τα άλλα ο σύντροφος πρόεδρος αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ομιλίας του στο διασπαστικό «Μέτωπο» του συντρόφου Αλέκου, προοιωνίζοντας μεγάλες εποχές ακόμα μεγαλύτερων συγκινήσεων, προγραφών και διαγραφών. «Τέρμα τα παιχνίδια», «τέρμα οι κουμπάρες», σημείωσε ο πρόεδρος. «Τέρμα και τα δίφραγκα» σημειώνω συνεπαρμένος κι εγώ. Προς τούτο και αλλάζω πάραυτα τον τίτλο του πτωχού πλην άτιμου παρόντος ιστολογίου σε «αναμνήσεις από τον Σύριζα». Στις ελεύθερες σχέσεις -άμα δεν έχεις συνηθίσει- πρέπει να φυλάς τον κώλο σου.

Το Μέτωπο σε μια κατώτερη των αναμενόμενων συνεδρίασή του αποφάσισε ότι δεν θα κάνει το χατίρι του προέδρου Αλέξη και δεν θα αποχωρήσει οικειοθελώς και αυτοβούλως από τον Σύριζα, διότι «ο Σύριζα δεν τεμαχίζεται, δεν διαιρείται, δεν κληρονομείται». Τόση παρέα με Ανδρεοπαπανδρεϊκούς, δεν πήγε χαμένη ένθεν κακείθεν.

Τούτων δοθέντων αναμένουμε με αγωνία τα αποτελέσματα της επανίδρυσης του Σύριζα σε νέα βάση, που θα στεγάσει και τη σοσιαλιστική συνιστώσα των Χωραφά – Μαριά. Βέβαια τώρα τελευταία αγνοείται η τύχη αυτής της συνιστώσας. Αγνοείται έτι περισσότερο το αν θέλουν να γίνουν συνιστώσα. Στη θέση τους άμα ψείριζα τις έδρες στην Αττική, σιγά μην καθόμουνα μετά να χαλβαδιάζω με τον Μπανιά στην Βαλτετσίου.

Επειδή όμως πολλοί κατηγορούν τον Μπετόβεν των σχεδιασμών, τον Τσαϊκόφσκι των εκλογών, τον Σούμαν των συνεργασιών, τον Σκαλκώτα των επιτυχιών, τον φίλο και σύντροφο ξέρετε ποιον, ότι ο ΣΥΝ δεν εξέλεξε ούτε έναν περιφερειακό σύμβουλο σε αντίθεση με τον Αλαβάνο, τον Χάγιο και τον Ψαριανό, έχω να υπογραμμίσω το εξής:

Δεν πρόκειται επουδενί για αποτυχία της προεκλογικής γραμμής που έπεσε ανά την επικράτεια ότι «με τον Μητρόπουλα θα βγάλουμε ένα μάτσο στελέχη στο Περιφερειακό Συμβούλιο». Πρόκειται αντίθετα για σχέδιο ραγδαίας ριζοσπαστικοποίησης του κόμματος: Ο ΣΥΝ γίνεται εξωκοινοβουλευτική αριστερά στην Αττική, αναδιαπαιδαγωγείται με «Συνελεύσεις – Καταλήψεις – Διαδηλώσεις» έξω από την Περιφέρεια και επανέρχεται εντυπωσιακά σαν την Ανταρσύα. Μπαίνει πανηγυρικά στο επόμενο Περιφερειακό Συμβούλιο με τη σωστή γραμμή που απαντά στις σύγχρονες ανάγκες της σύγχρονης οικογένειας. Χωρίς κοινοβουλευτικές αυταπάτες για συμμετοχή στους θεσμούς. Αμέ.

Προσωπικώς μου άρεσε η συνέλευση του Αλέκου διότι αποφασίστηκε ότι το Μέτωπο είναι ανοικτό πολιτικό σχέδιο. Πολύ ανοικτό πολιτικό σχέδιο. Πιο ανοικτό κι από την ανοικτή θάλασσα, και από το ανοικτό Πανεπιστήμιο και από την ανοικτή διακυβέρνηση. Όποιος θέλει λέει ότι θέλει, κάνει ότι θέλει και πάει όπου θέλει. Άλλος θέλει να γυρίσει στον Σύριζα, άλλος θέλει να ξεμοναχιάσει την Ανταρσύα, άλλος θέλει κόμμα, άλλος θέλει ενότητα, άλλος θέλει διάσπαση. Οι συνιστώσες ΔΕΑ και ΚΟΕ θέλουν να καθυστερήσουν, η συνιστώσα Σαπουνάς θέλει να προχωρήσει, οι ανένταχτοι θέλουν να ψηφίσουν και ο Αλέκος θέλει να αγοράσει χρόνο. Γενικώς το Μέτωπο θυμίζει λίγο τον σύντροφο Μηλιώκα: «Βάμος αλάνια βάμος, δεν μας φτουράει ο γάμος».

Το μετέωρο βήμα του μετώπου 18/11/2010

Posted by the left and the crisis in Μέτωπο Ανατροπής και Αλληλεγγύης.
Tags: ,
20 comments

Το μετέωρο βήμα

Όπως κάθε καλός προβοκάτορας που σέβεται τον εαυτό του, το παρόν ιστολόγιο επιθυμούσε διακαώς ένα εκλογικό αποτέλεσμα που ακόμη κι αν δεν έφερνε τα πάνω κάτω στην κοινωνία, να έφερνε τουλάχιστον ένα ταράκουλο στην αριστερά. Οι ευγενείς μου προσδοκίες δυστυχώς δεν υλοποιήθηκαν, τα αποτελέσματα δεν απελευθέρωσαν αναταράξεις, σεισμικές δονήσεις και τεκτονικές αλλαγές. Πέραν του γνωστού ρήγματος που παρέμεινε ευτελής γράνα, πνιγμένη μάλιστα στα βάτα, ξώκειλε και η απόπειρα του Μετώπου στις ξέρες της απαξίωσης του Σύριζα.

Δεν γνωρίζω πόσοι από τους εναπομείναντες αναγνώστες του παρόντος ιστολογίου, πέραν του εξαδέλφου Φώντα, επιχείρησαν να μιλήσουν θετικά για την Ελεύθερη Αττική και δεν εισέπραξαν ένα μεγαλειώδες «τα κάνατε σκατά». Ανεξαρτήτως της ευθύνης που έχει ο καθείς στο σκάτωμα και το ξεσκάτωμα, η απόδοση της ευθύνης λειτούργησε συντριπτικά.

(περισσότερα…)

Ανάμεσα σε δύο εξορίες μεσολαβεί ένα Βατερλό 11/11/2010

Posted by the left and the crisis in Αλαβάνος Αλέκος, Μέτωπο Ανατροπής και Αλληλεγγύης.
Tags:
25 comments

Απογοητευμένος από την αποτυχία Βούτση να εκλεγεί στο νέο περιφερειακό συμβούλιο και με κομμένα φτερά από τα τρύπια τσαρούχια του Μητρόπουλου με τα οποία θα πέρναγε στο δεύτερο γύρο, επανέρχομαι μετεκλογικά με μετά Χριστόν προφητικές σκέψεις:

Αν και το ρήγμα στο ΠΑΣΟΚ απεδείχθη χαντάκι (γράνα που θα ‘λεγε κι ο Βύρων), η ηγεσία του κόμματος απεφάνθη ότι θριάμβευσε η τακτική διεμβολισμού του κυβερνητικού κόμματος και οσονούπω ετοιμάζει πρόταση ανασύνθεσης των ενωτικών σχημάτων στην αριστερά, συγκροτώντας και επισήμως τη σοσιαλιστική συνιστώσα. Το ερώτημα είναι αν η σοσιαλιστική συνιστώσα θα δεχτεί να γίνει συνιστώσα, καθότι καλόμαθε στο ψείρισμα της Κουμουνδούρου και δεν θέλει να υποβιβασθεί σε έναν ακόμη εταίρο στο κλουβί με τις τρελές. Άσε που και το Ρεύμα μετά την ψήφο στην Ανταρσύα ριζοσπαστικοποιήθηκε σούμπιτα κι επαναστατικά και δεν θέλει να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με το ρήγμα που απεδείχθη γράνα. Κι έτσι μπρος γκρεμός και πίσω ρέ(υ)μα για την ηγεσία που θα ήθελε να τραβήξει την ιστορία Μητρόπουλου, μόνο που αυτό θα στρίμωχνε το Ρεύμα και την Ανάσα και θα ξώμενε σε τρυφερό τετατετ ο Βίτσας με τον Μαριά μοναχούλια τους.

(περισσότερα…)

Νέα συνέντευξη – ποταμός του Αλαβάνου: Για να κρατήσει ο Αλέξης τη δουλειά του είμαστε πρόθυμοι να πάμε και στο Δαφνί! 11/10/2010

Posted by the left and the crisis in Πολιτική επικαιρότητα.
Tags: , ,
49 comments

(περισσότερα…)

Είναι ο κομπλεξισμός επιστήμη; 05/10/2010

Posted by the left and the crisis in Πολιτική επικαιρότητα, ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ.
Tags:
15 comments

Το αν είναι ο μαρξισμός επιστήμη το έχει απαντήσει ικανοποιητικά η αλτουσεριανομαοϊκή σχολή της Κουμουνδούρου. Έμεινε κενό (αλλά όχι για πολύ ομολογουμένως) το αν αποτελεί επιστήμη ο κανιβαλισμός, η ανθρωποφαγία, η ψυχαναλυτική αποδόμηση. Αρθρογράφοι σαν τον Ανταίο, στελέχη σαν τον Βίτσα, σχεδιαστές σαν τον Βούτση και καθηγητές σαν τον Αριστείδη κάλυψαν τα κενά. Από κει και πέρα πλήθος ανώνυμων και μικρομεσαίων στελεχών εζήλωσαν δόξαν των πρωτοκλασσάτων και ξεσάλωσαν.

Ο Αριστείδης με το άρθρο του “η άνοδος και η πτώση” περιγράφει αλήθειες. Σε πολλά δεν έχει άδικο. Το πρόβλημα είναι ότι κάνει συνειδητά μια τεράστια λαθροχειρία: Αφαιρεί κάθε ίχνος πολιτικής.

(περισσότερα…)

Όταν έβρεχε κρετίνους η αριστερά κρατούσε πολλά καλάθια 30/09/2010

Posted by the left and the crisis in Πολιτική επικαιρότητα.
Tags: , ,
32 comments

Μην πάει το μυαλό σας μόνο στον Γληγόρη. Η αλήθεια είναι πως παράφρασα τη συνέντευξη του μαχαλόμαγκα ανανεωτικού στο ΒΗΜΑ, αλλά αναφέρομαι στους κρετίνους εν ευρεία έννοια και όχι αποκλειστικά στον -δεν-με-νοιάζει-το-μνημόνιο- περιφερειάρχη.

Οι γνωρίζοντες τον λένε κρετίνο επειδή ο Γληγόρης έχει προ πολλού ξεφουρνίσει πως το μέλημά του είναι να καβατζώσει τη βουλευτική σύνταξη. Προσωπικώς διαμαρτύρομαι κατηγορηματικά. Ας θυμηθούν οι παλιότεροι ποιος είχε αντιταχθεί στην υποψηφιότητα Αλαβάνου στη Β’ Αθήνας πριν τις εκλογές του 2004 και για ποιο λόγο. Μετά πάθαμε αμνησία κι έγινε τοτέμ. Ο Γληγόρης μας μάρανε;

(περισσότερα…)

Ε ρε μέθεξη που θα ρίξουμε 27/09/2010

Posted by the left and the crisis in Πολιτική επικαιρότητα.
Tags: , ,
33 comments

"Αττική Διονυσιακή Μέθεξη": Στιγμιότυπο κλεμμένο από το http://enhmerwths.pa-sy-a.gr/ Από αυτό το ενσταντανέ εμπνεύστηκε ο Μητρόπουλος το λογότυπο της "Αττικής Συνεργασίας" (ανθρωπάκια με τα χέρια υψωμένα προς τον ουρανό).

Στα ψιλά πέρασε μια πολιτικά και ιδεολογικά θεμελιώδης δήλωση του Αλέξη Μητρόπουλου για την πώληση του Ελληνικού. Τα διαπλεκόμενα μίντια χεσμένα από τον φόβο τους ένεκα του ραντεβού της αριστεράς με τους Πασοκογενείς έθαψαν τη δήλωση. Η καταλυτική τοποθέτηση που οδηγεί ευθέως στο τσάκισμα του μνημονίου και της τρόικας μεταξύ άλλων ανέφερε:

«…να λειτουργήσει επιτέλους ως Μητροπολιτικό Πάρκο, ως τόπος διαλεκτικής συνάντησης των ανθρώπων και των θεσμών, με τα διαχρονικά στοιχεία της Φύσης.
Κάτι που θα ήταν για τον μετέχοντα του Ελληνικού Πολιτισμού πρώτιστο καθήκον, αφού αποτελεί αναγκαία συνθήκη της καθημερινής κοινωνικής και ατομικής μας ευτυχίας (ως ανυπέρβλητο ανθρωπολογικό πρόταγμα συνυφασμένο με την ύπαρξη και εξέλιξη της φυλής μας), μεταβάλλεται σε μετανεωτερικό εφιάλτη του ακραίου και αδυσώπητου νεοφιλελεύθερου οικονομισμού. Αντί για την αποκατάσταση και την επανασυγκρότηση της ταυτότητας, καταστρέφουμε και τα τελευταία στοιχεία που την συνέθεταν.
…H Αττική και οι πολίτες της δεν πρέπει να στερηθούν του μοναδικού αυτού πνεύμονα πρασίνου, πολιτισμού και κοινωνικής μέθεξης, όπως έχει αποτυπωθεί ως ενεργός απαίτηση στο φαντασιακό όλων».

(περισσότερα…)

Τίνος είναι ρε γυναίκα το παιδί; 22/09/2010

Posted by the left and the crisis in Πολιτική επικαιρότητα.
Tags: , , ,
20 comments

Όπως είπε κι ο Οσκαρ: "Μικρός πρέπει να είχε χάσει πολλά πορτοφόλια"

Ακριβώς διακόσια χρόνια μετά το σπαραξικάρδιο διαζύγιο του Ναπολέοντα με την σκανταλιάρα Τζοζεφίνα, η ελληνική αριστερά τιμά και υπολήπτεται τον Κορσικανό και το σόι του. Τα γνωστά περί Ναπολέκου συμπληρώθηκαν από ορυμαγδό καινούριων αποκαλύψεων περί του Ναπολεόντειου χαρακτήρα του ανδρός με σημαντική συμβολή το άρθρο «Ο Βοναπάρτης» από τον ξωμείναντα Ανταίο Χρυσοστομίδη.

Ως χώρος και ως κουλτούρα όμως δεν τιμούμε μόνο τον μεγάλο Βοναπάρτη, αλλά και τον μικρό. Στην Αυγή δημοσιεύτηκε το άρθρο «Τίνος το όνομα είναι ο Αλέξης Μητρόπουλος». Ο ποιητής αναρωτιέται (όπως και ο Μαρξ), πώς ένας ασήμαντος άνθρωπος (όπως και ο Napoléon le Petit) μπορεί να γίνει «το συλλογικό όνομα όλων των συνασπισμένων ενάντια στην αστική δημοκρατία κομμάτων». Η παρομοίωση εν προκειμένω αφορά τον Μητρόπουλο και ουχί τον Αλαβάνο.

(περισσότερα…)

Γιατί όχι τον Αλαβάνο. 16/09/2010

Posted by the left and the crisis in Η κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ.
Tags: , , ,
34 comments

Άσχετο αλλά σημαντικό: Πέρα από το ΠΑΣΟΚ ο Αλέξης διεμβολίζει την κρεμ ντε λα κρεμ του πολιτισμού!

Όπως παρατηρήσατε ο τίτλος καταλήγει σε τελεία και όχι σε ερωτηματικό. Θέλω έτσι να διαχωριστώ από τον παλαιόθεν σύντροφο Θανάση που το ομότιτλο άρθρο του στην Αυγή κατέληγε σε ερωτηματικό. Ο σύντροφος Θανάσης έριξε την πρώτη μπαταριά -έστω και ως ερώτημα- για να ακολουθήσουν τα τεθωρακισμένα. Άλλωστε και πριν ιδρυθεί ο ΔΣΕ προηγήθηκε η επίθεση 33 συντρόφων στο Λιτόχωρο. Η τρίχρονη εποποιία ακολούθησε μετά.

Η κεντρική ιδέα του Θανάση είναι ότι «άλλο πράγμα το πολιτικά αιτιολογημένο όχι στην υποψηφιότητα Αλαβάνου και άλλο η αντιμετώπισή της με όρους κομματικής συνωμοσίας». Θέτοντας το πρόβλημα στη σωστή βάση, ο σύντροφος Θανάσης οδηγείται σε περίεργες συναντήσεις.

(περισσότερα…)

Τρισδιάστατο ρήγμα στο ΠΑΣΟΚ… 14/09/2010

Posted by the left and the crisis in Συνασπισμός.
Tags: ,
15 comments

Χωρίς αμφιβολία η υποψηφιότητα Μητρόπουλου τρομοκράτησε το ΔΝΤ, το μεγάλο κεφάλαιο, την άρχουσα τάξη και τους ντόπιους λακέδες του ιμπεριαλισμού. Σκοτεινοί κύκλοι του Μαξίμου απεργάστηκαν αυθωρεί και παραχρήμα νέα υποψηφιότητα προερχόμενη από το σοσιαλιστικό χώρο, τον Γ. Δημαρά. Ο πρώην βουλευτής του ΔΗΚΚΙ, αντάρτης εξ επαγγέλματος και από συνήθεια, δήλωσε επικεφαλής ψηφοδελτίου για την περιφέρεια Αττικής. Είχε προηγηθεί η πεμπτοφαλαγγίτικη κίνηση Αλαβάνου που με την υποψηφιότητά του κατάφερε πισώπλατη μαχαιριά στο κίνημα ανατροπής του μνημονίου.

(περισσότερα…)

Ρεντίκολο της κοινωνίας, αίσχος του Κουτσόπυργου, αρχιρεζίλι της φαμίλιας μας… 10/09/2010

Posted by the left and the crisis in Συνασπισμός.
Tags: ,
24 comments

Εδώ και δυο ώρες προσπαθώ να σχολιάσω τη συνέντευξη Μητρόπουλου στο MEGA. Δεν είναι ότι δεν έχω τι να πω. Είναι ότι πονάω από τα γέλια. Μέχρι και ο μπέμπης που ακούγεται στο βίντεο διαμαρτυρήθηκε. Έβαλε τα κλάματα γιατί χέστηκε από τα γέλια. 

Όπως και να έχει, υποψήφιο τεφαρίκι βρήκε ο Βούτσης: Μαλαγάνας, κοπλιμενταδόρος, γαλίφης, σκερτσόζος, κορτάκιας, καταφερτζής…

(περισσότερα…)

Επιτέλους ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να προχωρήσει: ΣΥνασπισμός ΡΙΖοσπαστικής Αλλαξοκωλιάς (απντέιτ Νο1) 09/09/2010

Posted by the left and the crisis in Η κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ.
Tags: , ,
13 comments

Άμα βγάλεις πιστόλι, είτε πυροβολείς, είτε το βάζεις στον κώλο...

Αυτός θα είναι ο επίσημος τίτλος του Σύριζα (για όσο καιρό ακόμη υπάρξει) μετά τις σημερινές εξελίξεις. Η σκέψη Βούτση πίεσε τον σοσιαλιστή Αλέξη να βγει στο κλαρί. Ο αρχηγός Λαφαζάνης αποφάσισε να ασχοληθεί με το κόμμα μπας και το κερδίσει. Ο πρόεδρος Αλέξης συνειδητοποίησε ότι ο Σύριζα έχει τελειώσει, μάλλον τέλειωσε και ο ΣΥΝ. Και ο ψυχοπονιάρης Αλέκος είπε να κάνει ένα ρουσφέτι στον Λαφαζάνη.

Κι έτσι προέκυψε η υποψηφιότητα Βαλαβάνη. Η εν λόγω υποψηφιότητα πετάχτηκε στο τραπέζι σε ανύποπτο χρόνο στην προηγούμενη γραμματεία. Ο αρχηγός Λαφαζάνης άκουσε την πρόταση κι αποφάσισε ότι καιρός είναι να βγάλει το Smith & Wesson από την κωλότσεπη. Υιοθέτησε λοιπόν την πρόταση Βαλαβάνη. Τηλεφώνησε και τον Αλέκο να κάνει τη γνωστή δήλωση χθες το μεσημέρι, ώστε να διαμορφωθεί η συναίνεση. Τυχόν άρνησή της από τον Αλέξη, θα εξέθετε τη σκέψη Βούτση και θα χρέωνε το κόστος της διάσπασης.

(περισσότερα…)

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.